Bahagi 3: Pagkatapos Maglabas Ng Opisyal Na Pahayag Ang Kumpanya Ng Asawa Kong CEO Na Hindi Kami Maghihiwalay, Biglang Dumating Ang Babaeng Matagal Na Niyang Minahal Mula Cebu At Doon Ko Nalamang Apat Na Taon Pala Akong Naging Anino Lamang Sa Sarili Kong Kasal

Hindi ako nakagalaw.

Girlfriend daw dati.

Galing Cebu.

Naramdaman kong biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Si Mateo naman, hindi man lang nagbago ang mukha.

Tumayo lang siya, inayos ang polo niya, at sabi niya sa akin, “Dito ka lang.”

Parang aso.

Parang sinabihan niya akong stay.

Bumaba siya.

Hindi ako sumunod agad.

Nakatayo lang ako sa may hagdan, nakikinig.

Narinig ko ang boses ng babae.

Matamis, maarte, pero maganda.

“Mats! Oh my God, finally! Nasa Manila ka pala!”

At narinig ko ang boses ni Mateo, medyo mahina.

“Sofia. Anong ginagawa mo dito?”

Sofia.

Sofia Ledesma.

Naalala ko ang pangalang yun.

Naalala ko na minsang nabanggit ni Mama ni Mateo na dapat daw si Sofia ang mapapangasawa niya kung hindi lang daw nagkasakit ang lola ko at pinilit ang kasal namin.

Sofia Ledesma, anak ng may-ari ng pinakamalaking shipping line sa Visayas.

Matagal na silang magkakilala ni Mateo simula college sa Ateneo.

At ako, si Elisa Reyes na taga-Batangas na mahilig lang sa halaman.

Hindi ako bumaba.

Bumalik ako sa kwarto.

Isinara ko ang pinto at binuksan ko ulit ang drawer.

Nandoon pa rin ang annulment papers.

Pinirmahan ko na yung part ko.

Kulang na lang pirma niya.

Nanginginig ang kamay ko pero this time hindi dahil sa takot kundi dahil sa hiya.

Hiya sa sarili ko.

Apat na taon akong naghintay sa wala.

Apat na taon akong nag-effort sa taong may iba palang hinihintay.

Kinagabihan, umakyat si Mateo.

Kumatok siya.

Hindi ako nagbukas.

“Elisa,” sabi niya.

“Umalis na si Sofia.”

Hindi ako sumagot.

“Business lang yun. May joint project ang family niya sa Cebu port namin. Wala yun.”

Business lang daw.

Lahat na lang ba business sa kanya?

Kinabukasan, hindi na ako nag-impake.

Umalis na lang ako.

Nag-book ako ng Grab papuntang condo ng kaibigan kong si Kara sa may Tomas Morato.

Isang maleta lang ang dala ko.

Iniwan ko ang annulment papers sa ibabaw ng kama namin, sa mismong unan niya, para hindi niya pwedeng hindi makita.

Nag-text ako: [Pirmahan mo na lang pag may time ka. Salamat.]

Pagdating ko sa condo ni Kara, doon lang ako umiyak.

Hindi malakas, tahimik lang.

Yung iyak na matagal mo nang pinipigilan.

Sabi ni Kara, “Girl, viral ka pa rin! Yung video mo nasa 4 million views na!”

Wala akong pakialam sa views.

Gusto ko lang matulog.

Pero hindi ako pinatulog ng internet.

Kasi that afternoon, nag-live si Sofia Ledesma sa Instagram niya.

May 200k followers siya.

At ang caption ng live niya: “Clearing things up about my good friend Mateo.”

Pinanood ko.

Nandoon siya sa isang cafe sa BGC, maganda, nakapustura.

Sabi niya, “Guys, matagal ko nang kaibigan si Mateo, since college pa. Wala kaming relasyon ngayon. Pero aaminin ko, nasaktan ako nung nalaman kong bigla siyang ikinasal. Kasi akala ko ako yun. Pero okay lang, move on na tayo. I just visited him yesterday to congratulate him kasi akala ko nga diba hiwalay na sila base dun sa video ng asawa niya? Pero sabi ni Mateo, hindi raw totoo yun. So awkward lang.”

At sa baba ng live niya, ang daming comments na nagta-tag sa akin.

“Aw kawawa naman si Sofia.”

“Gold digger daw yung asawa, kaya napilitan lang si Mateo.”

“Kaya pala walang picture, kasi hindi mahal.”

Masakit.

Pero mas masakit yung sumunod na nangyari.

Nag-message sa akin ang executive assistant ni Mateo, si Ms. Jo.

“Ma’am Elisa, pinapasabi po ni Sir, umuwi ka na raw po. Nagluluto po siya ng sinigang.”

Naglututo siya ng sinigang?

Si Mateo na hindi marunong magbukas ng microwave?

Hindi ako umuwi.

Pero kinagabihan, may dumating na Grab Food.

Sinigang na baboy, extra kangkong, less alat, exactly how I like it.

Walang note kung sino nagpadala, pero alam ko.

Kinabukasan, may dumating ulit.

This time, bulaklak. White tulips. Paborito ko.

Walang card pa rin.

Sa pangatlong araw, hindi na pagkain.

Si Manang Lita ang nag-message.

“Ma’am, yung kotse mo po, pinaayos na ni Sir. Yung aircon at preno. Saka pinalagyan niya ng bagong dashcam.”

Yung kotse kong second-hand na Honda City na hindi na niya pinapansin dati.

Anong nangyayari?

Sa ika-apat na araw, umuwi ako sa Dasmariñas Village para kunin yung ibang gamit ko.

Akala ko wala siya kasi may board meeting siya sa Alabang.

Pero pagbukas ko ng pinto, nandoon siya sa kusina.

Nagluluto.

Nakasuot ng apron na hindi ko alam kung saan niya nakuha.

“Elisa,” sabi niya.

Hindi ko siya pinansin, dumiretso ako sa kwarto.

Pagdating sa kwarto, wala na yung annulment papers sa unan.

Nasa ibabaw ng mesa na, may nakapatong na sticky note na sulat kamay niya.

Ang nakasulat: “Hindi ko pipirmahan.”

Nabasa ko yun nang paulit-ulit.

Lumabas ako.

“Ano ‘to?”

Sabi niya, habang hinahalo yung sinigang, “Hindi ako pipirma.”

“Bakit? Ayaw mo ba akong palayain? May Sofia ka na ah!”

Tumigil siya sa paghalo.

Tumingin siya sa akin.

At sa unang pagkakataon sa apat na taon, nakita kong may emosyon ang mukha niya.

Inis.

Sakit.

“Anong Sofia? Wala kaming relasyon ni Sofia. Ikaw ang asawa ko.”

“Asawa? Asawa ba ang tingin mo sa akin? Kailan mo ba ako huling kinausap? Kailan mo ba ako huling tinignan?”

At doon siya natahimik.

Binaba niya ang sandok.

“Elisa, hindi ako marunong.”

“Anong hindi marunong?”

“Hindi ako marunong magmahal nang harapan. Akala ko, kapag binigay ko lahat, bahay, kotse, credit card, sapat na. Akala ko okay ka lang kasi hindi ka nagrereklamo. Hindi ko alam na nasasaktan ka na pala.”

Napatawa ako nang mapait.

“Apat na taon, Mateo. Apat na taon akong tahimik na nasasaktan sa tabi mo. Akala ng lahat sa internet, mahal mo ako dahil sa tingin mo. Pero alam mo ba kung gaano kasakit yun? Na kailangan pa ng libo-libong strangers para sabihin sa akin na mahal mo ako, kasi ikaw mismo hindi mo masabi?”

Hindi siya sumagot.

Kumuha ako ng maleta ko at umalis ulit.

Pero bago ako makalabas ng gate, may humila sa braso ko.

Si Lola Corazon, mama ni Mateo, na biglang dumating galing sa Tagaytay.

“Elisa, apo, huwag kang aalis. Mag-usap kayo. Matagal ka nang mahal ng apo ko, maniwala ka. Simula pa nung college, ikaw na ang gusto niya. Kaya lang nahihiya siya, at nung pinagkasundo kayo, akala niya napilitan ka lang kaya hindi siya lumalapit.”

Naiwan akong tulala sa driveway.

Lola Corazon pumasok sa loob at narinig kong pinagalitan niya si Mateo nang malakas.

“Mana ka sa lolo mo! Torpe!”

Gabi na nang makabalik ako sa condo ni Kara.

May nag-doorbell.

Si Mateo.

Basang-basa ng ulan kasi biglang bumuhos sa Quezon City.

May dala siyang maliit na kahon.

Binuksan niya.

Luma, parang kahon ng sapatos.

Sa loob, mga pictures.

Picture ko nung college, nung nag-judge ako sa isang plant exhibit sa UST.

Picture ko nung nag-volunteer ako sa Batangas.

Picture ko nung kasal namin, pero hindi yung official, yung candid na kuha niya pala habang nakatingin ako sa ibang direksyon.

At isang notebook.

Pagbukas ko, sulat kamay niya.

Mga dates.

“Day 1: Elisa moved in. Hindi marunong magsaing. Cute.”

“Day 45: Elisa left adobo in ref. Kinain ko kahit maalat. Masarap pa rin.”

“Day 300: Elisa cried sa sala habang nanonood ng K-drama. Gusto kong yakapin pero hindi ko alam paano.”

“Day 890: Elisa asked for video. Gusto kong hawakan kamay niya pero baka isipin niya bastos ako.”

Lahat ng apat na taon, sinusulat niya pala.

Hindi niya sinasabi, sinusulat niya.

At doon ako tuluyang gumuho.

Pero hindi pa tapos.

Kasi habang umiiyak ako, tumunog ang phone ni Mateo.

Si Sofia ulit.

At this time, speakerphone.

“Mats, nasa lobby ako ng condo ng asawa mo. Pwede ba tayong mag-usap? Kailangan ka ng family ko sa Cebu deal.”

At nakita ko ang mukha ni Mateo na biglang nanigas.

At alam kong kailangan kong magdesisyon ngayon din.

Pero bago pa ako makapagsalita, may biglang kumatok ulit sa pinto ng condo ni Kara.

At si Sofia Ledesma mismo ang nasa labas, nakangiti, pero ang mata ay nakatitig sa akin nang matalim.

Bahagi 4: Matapos Kong Matuklasan Ang Lihim Na Notebook Ng Asawa Kong CEO At Malaman Na Apat Na Taon Niya Palang Tinatago Ang Pagmamahal Niya Sa Akin, Dumating Ang Ex Niyang Galing Cebu Para Agawin Siyang Muli At Dito Ko Napatunayan Kung Sino Talaga Ang Pipiliin Niya

Nabuksan ni Kara ang pinto bago pa ako makagalaw.

At pumasok si Sofia Ledesma na parang siya ang may-ari ng condo.

Amoy mamahaling pabango, naka- Chanel na blazer, at ang ngiti ay parang pang-beauty queen.

“Hi! Ikaw si Elisa, right? Ang famous na Mrs. Dela Vega?”

Hindi ako sumagot.

Tumingin siya kay Mateo na basang-basa pa rin.

“Mats, kanina pa kita tinatawagan. Yung Cebu port project, kailangan ng pirma mo. Dad said kailangan ngayon.”

At saka siya tumingin sa akin, mula ulo hanggang paa.

“Ay, kawawa ka naman, umiiyak ka? Dahil ba sa video? Don’t worry, normal lang yan sa mga biglang sumikat. Pero kasi Mats, you know naman na I can help you handle the PR. Mas sanay ako sa ganyan kesa…”

Hindi niya tinapos pero alam ko ang ibig sabihin niya.

Kesa sa akin na mahilig lang sa halaman.

Doon ako natauhan.

Tumayo ako.

Pinunasan ko ang luha ko.

At sa unang pagkakataon sa apat na taon, hindi ako umatras.

“Sofia, tama ba?”

Ngumiti siya.

“Thank you sa concern mo sa asawa KO. Pero yung Cebu port project na sinasabi mo, hindi ba na-cancel na yun last week dahil sa overpricing ng shipping line niyo? Nabalita sa Inquirer. Baka hindi ka updated.”

Natigilan si Sofia.

Si Mateo, napatingin sa akin, gulat.

Paano ko nalaman?

Kasi kahit hindi ako pinapansin ni Mateo, binabasa ko ang business news.

Kasi gusto kong maintindihan ang mundo niya.

“At saka Sofia, kung talagang business lang ang habol mo, bakit ka nasa condo ng kaibigan ko ng alas nuwebe ng gabi at nakablazer ka pa? Parang hindi business meeting ang aura mo, parang home wrecker audition.”

Namula si Sofia.

“Excuse me? Wala kang karapatang magsalita ng ganyan sa akin! Kilala ko si Mateo simula pa nung college! Ikaw, bigla ka lang sumulpot dahil sa ayos ng mga matatanda!”

At doon na sumabog si Mateo.

“Sofia, tama na.”

Malamig ang boses niya.

Yung boses na ginagamit niya sa mga taong tinatanggal niya sa board.

“Umalis ka na. At huwag mo nang tawagan ang asawa ko.”

Asawa ko.

Dalawang salita lang pero parang sinampal si Sofia.

“Pero Mats—”

“Ms. Ledesma,” sabi ni Mateo, at lumipat siya sa formal.

“Yung joint project ng family mo, i-email mo na lang sa legal team namin. Hindi na ako makikipag-meeting sa’yo nang mag-isa. Asawa ko ang priority ko ngayon. At kung may tatawagan ka ulit ng ganitong oras, tatawagan ko ang daddy mo.”

Umalis si Sofia na parang sinampal, padabog na isinara ang pinto.

Naiwan kaming tatlo.

Si Kara, na parang nanonood ng live K-drama.

Si Mateo, basang-basa pa rin.

At ako.

Naupo ulit ako.

Tahimik.

Tapos sabi ko, “Umuwi ka na, Mateo. Magkakasakit ka.”

Umiling siya.

“Hindi ako uuwi hangga’t hindi ka sumasama.”

“Matigas ang ulo mo.”

“Ikaw ang nagturo sa akin.”

Napangiti ako kahit umiiyak pa rin.

“Yung notebook… bakit hindi mo sinabi?”

Kasi hindi raw siya marunong.

Kasi lumaki raw siya na ang nanay niya laging sinasabi na ang lalaki hindi dapat showy.

Kasi nung college, nakita na niya ako sa UST, nagtitinda ng mga succulents sa bazaar, at doon pa lang gusto na niya ako.

Pero mahiyain siya.

At nung nalaman niyang ipagkakasundo kami, akala niya napilitan ako, kaya lumayo siya para hindi ako mahirapan.

Ang bobo.

Ang torpe.

Ang mahal.

Kinabukasan, gumawa ako ng desisyon.

Bumalik ako sa Dasmariñas Village pero hindi para mag-impake.

Bumalik ako para maningil.

Una, pinatawag ko ang PR team ng Dela Vega Holdings.

Sabi ko, “Gusto kong mag-post ng bagong video.”

At nag-video kami ulit ni Mateo, pero this time hindi sampung segundo.

Isang buong minuto.

Ako ang naghawak ng camera.

Sabi ko sa video, “Hi guys, ako si Elisa. Yung babae sa viral video. Gusto ko lang linawin. Hindi kami maghihiwalay ng asawa kong CEO. Hindi dahil sa PR statement ng kumpanya niya. Kundi dahil singilin ko muna siya sa apat na taon na utang niyang lambing, date, at harutan. At kung hindi niya mabayaran, ako mismo ang magpa-file ng annulment na may kasamang interest.”

At tumawa si Mateo sa video, malakas, yung totoong tawa na ngayon ko lang narinig.

Nag-viral ulit.

Pero this time, hindi na sad breakup video.

Paniningil video.

Ang daming comments: “GO ATE! SINGILIN MO!”

“Yung CEO na CEO ng araw, puppy sa gabi!”

Pangalawa, kinausap ko si Lola Corazon at ang pamilya ko.

Sabi ko, hindi na ako papayag na maging display lang.

Gusto kong magtrabaho.

Gusto kong gamitin ang plant business ko.

At pumayag si Mateo.

Hindi lang pumayag, nag-invest pa siya.

Binigyan niya ako ng maliit na pwesto sa isang mall sa BGC para sa plant shop ko na pinangalanan kong “Elisa’s Garden.”

Ako ang nag-manage, siya ang taga-buhat ng paso kapag Sabado.

Pangatlo, yung pinakamasarap na ganti.

Isang buwan kaming nag-date na parang hindi magkakilala.

Siya ang nanligaw.

Harana sa ilalim ng condo ni Kara na may dalang gitara kahit sintunado.

Sunduan sa shop ko tuwing alas sais kahit may meeting siya sa Makati.

Pagluluto ng sinigang na laging maalat pero inuubos ko pa rin.

At pag-aaral kung paano tumingin nang hindi nakakatakot.

Isang gabi, sa Shangri-La BGC, sa anniversary ng kumpanya nila, inimbitahan niya ako.

Nandoon lahat, pati mga Ledesma.

Umabot si Sofia, sinusubukang ipahiya ako sa harap ng media.

Sabi niya, “Elisa, di ba wala kang alam sa business? Anong ambag mo kay Mateo?”

Ngumiti ako.

Kinuha ko ang mic.

“Alam mo Sofia, tama ka. Wala akong alam sa shipping line ng pamilya mo na nalulugi. Pero alam ko kung paano magmahal ng asawa nang hindi kailangang ipagsigawan sa Instagram live. Alam ko kung paano mag-alaga ng halaman na halos mamatay na pero nabubuhay pa dahil sa tiyaga. Tulad ng kasal namin. Namatay na dapat pero binuhay ko ulit. Ikaw, anong binuhay mo?”

Tahimik ang buong ballroom.

Tapos pumalakpak si Lola Corazon.

Sunod-sunod na palakpak.

Napahiya si Sofia at umalis.

Pagkatapos ng gabing yun, sa wakas, sa rooftop ng Shangri-La, habang kita ang ilaw ng buong BGC, lumuhod si Mateo.

Hindi para mag-propose kasi kasal na kami.

Lumuhod siya para humingi ng tawad.

“Elisa, sorry sa apat na taon. Hindi na mauulit. Pwede ba nating ulitin? Hindi yung kasal, pero yung pagmamahalan. Ligawan kita ulit. Araw-araw.”

At sinagot ko siya.

Hindi ng oo.

Kundi ng, “Sige, pero ikaw ang maghuhugas ng pinggan habang buhay.”

Tumawa siya at niyakap ako.

Ngayon, anim na buwan na ang nakalipas mula nung viral video na yun.

Nasa 10 million views na siya at ginawa na siyang meme ng mga tao.

Yung plant shop ko, may tatlong branches na.

Si Mateo, umuuwi na ng 7 PM.

Minsan late pa rin, pero nagme-message na.

“Love, kain na. May sinigang ako. Maalat pa rin, sorry.”

At yung annulment papers?

Sinunog namin sa may hardin habang nag-iihaw kami ng barbecue.

Ginawa naming abo at hinalo sa lupa ng bagong monstera ko.

Para daw tumubo ulit bilang bagong simula.

Kaya sa mga babaeng katulad ko na feeling invisible sa sarili nilang kasal, tandaan niyo.

Minsan hindi bulag ang asawa mo.

Torpe lang talaga.

At minsan, kailangan lang ng sampung segundong video at ng buong internet para turuan ang isang CEO kung paano tumingin sa asawa niya na parang mundo niya ito.

At sa wakas, may picture na kami.

Hindi lang isa, kundi isang album na.

At lahat ng yun, nakangiti na kaming pareho nang totoo.