Bahagi 3: Nang Maospital Si Mama At Nangakong Papalitan Niya Ako Sa Bantay Pero Hindi Dumating Dahil May Emergency Daw Ang Studio Ni Bianca Doon Nagsimulang Mawasak Ang Lahat Sa Puso Ko

Pagkatapos ng operasyon ni Mama, akala ko babalik na sa normal ang lahat.

Hindi pala.

Parang may nabasag na hindi na muling dumikit.

Si Miguel, patuloy pa rin sa pagiging bayani ni Bianca.

At ako, patuloy pa rin sa pagiging tanga na naghihintay sa bahay.

Hanggang dumating ang pinakamalaking proyekto ko.

Isang heritage conservation project sa may Calle Crisologo sa Vigan. Matapos ang anim na buwan ng pag-sukat, pag-interview sa mga matatanda, pag-drawing ng detalye ng bawat capiz window, sa wakas ay napili ang proposal namin para i-present sa National Architecture Forum sa may SMX.

Si Miguel ang unang nakakita ng final boards ko.

Hinawakan niya ang balikat ko, sabi niya, “Andi, ang galing mo. Ito na yung pinakamagandang gawa mo.”

Sabi niya, may kakilala siyang nag-oorganize ng pre-forum exhibit, si Bianca raw. Gusto nitong magkaroon ng local case studies. Baka pwedeng isama ang Vigan project.

Natuwa ako. Sabi ko, sige.

Humingi si Bianca ng materials. Sabi ko, konti lang muna ang isesend ko kasi sensitive ang data ng LGU. Nagsend ako ng pinaikling slide, walang detailed measurements, walang community interview notes.

Nasa field ako sa Ilocos nang ginanap ang forum.

Nasa van kami, pabalik ng Laoag, nang magsend si Miguel ng picture ng stage.

Sa malaking LED screen, nakalagay ang buong detailed drawing ko. Iyong every line na pinagpuyatan ko.

Pero sa baba ng title, nakasulat: Concept and Research by Bianca Salazar Studio.

Sa pinakadulong slide, maliit na font: Special thanks to our collaborators.

Nanginig ang kamay ko.

Tinawagan ko si Miguel. Maingay sa venue.

“Andi, mamaya na, nasa forum pa ako,” sabi niya.

“Miguel, bakit pangalan niya ang nakalagay diyan? Drawing ko yan ah.”

“Ah, nagkamali lang yung assistant sa pag-label. Naayos na. Nag-email na kami ng erratum.”

“Assistant? Miguel, ikaw ang nagrecommend sa kanya. Nasa audience ka. Nakita mo yung buong deck bago i-present. Hindi mo man lang napansin?”

Tahimik siya. Narinig ko ang tunog ng elevator sa background.

“Lobat na ako, Andi. Pag-usapan natin pag-uwi.”

Pinatay niya.

Gabi na nang tumawag siya ulit. Nagsend siya ng screenshot ng email ng organizer na nagsasabing ia-update ang website.

Walang sinabi kung nakita ba niya ang original file o hindi.

Kinabukasan, si Bianca mismo ang tumawag sa akin. Umiiyak, humihingi ng tawad. Sabi niya kasalanan ng intern niya. Gagawa raw siya ng formal certification na akin ang design.

Tinanggap ko. Ayokong palakihin. Ayokong maging kontrabida sa industriya na maliit lang ang mundo.

Pero nang gabing iyon, niyakap ako ni Miguel mula sa likod habang naghuhugas ako ng baso.

“Alam kong hindi mo siya pahihirapan, Andi. Mabait ka eh.”

Hindi ako gumalaw.

Mula noon, hindi na ako nag-share ng unfinished drawings sa kanya.

Kapag nagtatanong siya, “Kumusta na yung project mo sa Escolta?”, sinasagot ko lang ng, “Okay naman, malapit na.”

Hanggang sa hindi na niya alam na may bago na akong research grant. Na ako na ang lead consultant ng Quezon City sa adaptive reuse.

Lumayo na pala ako nang hindi niya namamalayan.

At dumating ang araw ng aksidente sa Navotas.

Bago pa man gumuho ang bodega, may narinig na kaming lagitik. Sabi ng foreman, i-evacuate muna ang lahat. Pero may batang pumasok ulit para kunin ang laruan.

Walang nag-isip. Tumakbo ako.

Pagkatapos ng operasyon, si Ate Trish lang ang nandun. Si Mama nasa probinsya pa, hindi makabyahe.

Si Miguel? Nasa】 Tagaytay raw, kasama si Bianca. May ocular daw para sa bagong cafe project nito. Hindi makauwi dahil brownout daw sa SLEX at walang signal.

Pero nakita ng kaibigan ko ang Instagram story ni Bianca. Nasa winery sila sa Tagaytay, nagti-toast.

Doon ko na-realize, hindi na pala ako ang emergency niya.

Kaya nung nasa rehab ako at tinanong ako ng nurse kung sino ang emergency contact ko, hindi ko binigay ang number ni Miguel.

Binigay ko ang number ni Ate Trish.

“Kaibigan lang po yung kasama ko dati,” sabi ko.

Doon natigilan si Miguel.

At doon nagsimula ang tunay na paggaling ko.

Pero hindi pa tapos.

Isang linggo pagkatapos noon, habang inaayos ni Ate Trish ang mga papeles ko para sa insurance, nakita niya ang bank statement namin ni Miguel. Joint account namin para sa pangarap naming bahay na may malaking balkonahe.

May tatlong malaking withdrawal. Tig-150,000. Total 450,000 pesos.

Transfer sa isang account na hindi ko kilala.

Pinacheck namin sa kakilala naming teller. Pangalan ng studio ni Bianca.

Iyon pala ang pinangtapal ni Miguel sa naluluging exhibit ni Bianca noong nakaraang buwan. Iyon palang dahilan kung bakit hindi siya makabayad sa contractor.

At ginamit niya ang pera na inipon namin para sa pangarap naming bahay.

Nang gabing iyon, hindi ako umiyak.

Kumuha ako ng folder, nilagay ko lahat ng resibo, lahat ng screenshots, lahat ng medical certificates.

At tumawag ako sa abogado.