Bahagi 4: Nang dumating ang sulat ng korte sa harap mismo ng biyenan kong mapang-api at nalaman nilang hindi pala ako takot sa dilim kundi sila ang dapat matakot sa liwanag ng hustisya ang ganti ay dumating na may kasamang hustisya at bagong simula

Hindi sumigaw si Carlo nung araw na yun.

Napaupo lang siya sa sofa na madilim pa rin dahil patay pa rin ang breaker na sila mismo ang nagbaba.

Si Aling Delia, biglang nagbago ugali. Biglang umiyak. Biglang naging kawawang matanda.

“Mariel anak, bakit mo naman kami idedemanda? Pamilya tayo! Nagbibiro lang naman si mama sa kuryente, gusto lang kitang turuan magtipid!”

Tumingin ako sa kanya. Hawak ko si Elise na ngayon ay nasa maayos nang kalagayan, busog at may ilaw na sa condo ng nanay ko sa Laguna kung saan kami pansamantalang tumira.

“Ma, nagbibiro? Labinlimang araw na walang tubig ang dalawang taon kong anak dahil sa biro? Sige po, sa korte na lang tayo magbiruan.”

Umalis kami. Iniwan namin silang dalawa sa madilim na bahay.

Mabilis ang proseso dahil kumpleto ang ebidensya.

Unang hearing pa lang, nung pinanood ng judge yung video kung saan sinabi ni Aling Delia na “putulan kita ng kuryente para matuto ka” habang umiiyak si Elise sa background, napailing yung judge.

Si Carlo sinubukang magpaliwanag.

“Your Honor, nagkakamali po si misis, yung mama ko po kasi, concern lang po siya sa budget namin.”

Tinignan siya ni Atty. Liza.

“Concern? Your Honor, may hawak po kaming bank transfer na P20,000 kada buwan mula sa joint account ng mag-asawa papunta kay Benjo Reyes na kapatid ni Mr. Reyes, na hindi alam ni Mrs. Reyes. May hawak din po kaming resibo ng construction sa Lipa na P1.2M na galing sa pera ng client ko. Ito po ba ang concern?”

Doon na bumagsak si Carlo.

Yung protection order, na-grant agad. Bawal silang lumapit sa akin at kay Elise ng 100 metro. Bawal si Aling Delia tumira sa bahay namin. Kailangan niyang lisanin yung bahay sa Imus sa loob ng 7 araw.

At dahil napatunayan na economic abuse, si Carlo ang kailangang umalis sa bahay.

Yung bahay sa Imus, hati dapat sa conjugal property. Pero dahil napatunayan na 680K sa down ay galing sa exclusive property ko at 300K sa renovation ay galing din sa akin, inutusan ng korte si Carlo na i-reimburse ako ng P980,000 bago hatiin ang natira. At dahil wala siyang pambayad, napilitan siyang pumayag na ibenta ang bahay at kunin ko ang mas malaking parte.

Yung mas masakit para sa kanila.

Yung lupa sa Lipa na pinapatayo ni Aling Delia para kay Benjo, dahil napatunayan na pera ko ang ginamit, kinailangan ni Benjo na bayaran ako ng P450,000 o ibenta ang kalahating lote. Nag-away-away silang magkakapatid. Si Benjo sinisi si Aling Delia. Si Aling Delia sinisi si Carlo.

Wala akong kinuha sa kanila na hindi sa akin. Kinuha ko lang kung ano ang akin.

Pagkatapos ng korte, nakatanggap ako ng tawag mula sa dating kumpanya ni Carlo. Nag-resign na raw siya kasi nahihiya. Nabalitaan daw ng HR yung kaso.

Si Aling Delia bumalik sa Batangas, sa maliit na barong-barong malapit sa palengke. Yung gold bracelet na binigay ko nung birthday niya, binenta niya para may pang-gastos sa pamasahe pauwi.

Isang beses, nag-message si Carlo.

“Vans, patawarin mo ako. Akala ko tama si mama. Pwede pa ba tayong magsimula ulit?”

Hindi ko na siya ni-replyan. Blinock ko na siya.

Ngayon, isang taon na ang nakalipas.

Nakatira kami ni Elise sa isang 2-bedroom condo sa may Arca South, malapit sa bagong office ko. May yaya kami na mabait, may ilaw kami na hindi na kailanman papatayin ng ibang tao.

Yung 110K na sweldo ko? Ngayon 135K na, kasi na-promote ulit ako bilang Lead Product Manager.

Yung 90K na hinihingi ni Aling Delia? Nilagay ko sa MP2 at sa educational fund ni Elise. Nasa pangalan naming dalawa, hindi na mahahawakan ng kahit sinong biyenan.

At tuwing gabi, bago matulog si Elise, tinuturuan ko siyang buksan at patayin yung ilaw sa kwarto niya.

Sabi ko sa kanya.

“Anak, tandaan mo, ang ilaw sa bahay natin, ikaw ang may kontrol. Walang ibang pwedeng pumatay niyan para takutin ka. At kung may magtangkang gawin yun ulit, hindi ka na matatakot sa dilim. Ikaw ang magiging ilaw.”

Nagyakap kami.

At sa labas ng bintana ng condo namin, maliwanag ang buong BGC. Walang brownout. Walang breaker na pwedeng ibaba ng kahit sino para pasunurin ako.

Kasi sa wakas, natuto na akong hindi lumuhod.

Natuto akong tumayo at buksan muli ang sarili kong ilaw.