Bahagi 3: Dinala Ako Ng Lola Niya Sa Tagaytay Para Itago Ang Pagbubuntis Ko Habang Siya Naman Ay Ipinakilala Na Ang Bago Niyang Fiancee Na Anak Ng Senador At Pinapalabas Na Ako Ang Manloloko

Hindi ako sumama agad kay Lola Cora.

Takot ako.

Ano ba naman ako? Isa lang akong freelance designer na nakatira sa isang 22sqm na studio sa Project 8, na may nanay na nagda-dialysis.

Sila? Tanjuatco.

Yung pangalan nila nasa lahat ng building sa BGC at Makati.

Pero hinawakan ni Lola ang kamay kong nanginginig.

“Sofia, hindi si Miguel ang nagdesisyon ng lahat ng ito. Ako. Ako ang nag-utos sa finance na i-hold ang huling bayad mo para makita ko kung anong klaseng babae ka. Patawarin mo ako.”

Doon ko nalaman.

Lahat pala ng nangyari sa City Hall, planado.

Yung staff na naawa sa akin, pinsan pala ni Lola.

Yung pag-hold ng pera, utos ni Lola para subukan ako kung magmamakaawa ba ako o gagamitin ko ang bata.

At yung papel sa bulsa ni Miguel, hindi pala galing sa ospital.

Galing kay Lola.

Kinuha ni Lola sa ospital dahil may kakilala siyang doktor doon.

Gusto ni Lola na malaman ni Miguel na buntis ako bago pa man kami maghiwalay.

Pero ang naging reaksyon ni Miguel ay kabaligtaran ng inaasahan ni Lola.

Galit. Pandidiri.

Kaya dinala ako ni Lola sa rest house nila sa Tagaytay.

Hindi para itago.

Kundi para alagaan.

Doon ako nag-stay ng isang buwan.

Walang signal minsan. Tahimik. Malamig.

Doon ko naranasan yung pinakamatinding morning sickness.

Umaga, tanghali, gabi, naduduwal ako.

Pero si Lola, araw-araw may dalang salabat, skyflakes, at kwento.

“Sofia, si Miguel, ganyan yan simula bata. Lumaki na walang nanay. Iniwan sila ng mama niya. Kaya akala niya lahat ng babae iiwan siya o lolokohin siya dahil sa pera.”

Doon ko nalaman na si Miguel, may trauma.

At habang nasa Tagaytay ako, nagpapagaling, sa Maynila naman, umiikot ang ibang istorya.

Biglang lumabas sa Philippine Star, sa Instagram, sa TikTok:

“MIGUEL TANJUATCO, HEIR OF TANJUATCO HOLDINGS, SPOTTED WITH NEW FIANCEE ISABELLA CRUZ, DAUGHTER OF SENATOR CRUZ, AT OKADA MANILA!”

May picture pa. Si Miguel, nakangiti.

Yung ngiting hindi ko kailanman nakita sa tatlong buwan naming magkasama.

Si Isabella.

Yung first love niya. Yung babaeng iniwan siya para mag-aral sa New York. Bumalik na pala.

At ang mas malala, may interview si Isabella sa isang lifestyle vlog:

“Yes, me and Miguel never really ended. We were just waiting for the right time. Yung past three months? That was just… a distraction. A contract. You know how it is sa mga business family.”

Contract.

Alam niya.

Paano niya nalaman ang tungkol sa contract namin?

Isang tao lang ang pwedeng magsabi.

Si Tricia, ang personal secretary ni Miguel. Yung babaeng laging nakatingin sa akin na parang dumi sa sapatos niya.

Nag-message ako kay Tricia. Hindi siya sumagot.

Nag-check ako ng bank account ko.

Zero pa rin yung 2 million.

Tumawag ako sa finance ng Tanjuatco.

“Ma’am Sofia, as per instruction ni Sir Miguel, on hold po ang final release pending clearance.”

Clearance?

Anong clearance?

Galit na bumalik ako ng Maynila kahit 14 weeks na akong buntis at bawal pa akong magbiyahe nang malayo.

Pumunta ako sa opisina ng Tanjuatco sa Ayala.

Hindi ako pinapasok ng guard.

“Ma’am, wala na po kayo sa listahan.”

Doon ko siya nakita.

Pababa siya ng elevator kasama si Isabella at si Tricia.

Naka-white dress si Isabella, halatang mamahalin. Yung tiyan ko, medyo halata na ng konti.

Nagkasalubong ang mata namin ni Miguel.

Walang gulat.

Walang awa.

“Anong ginagawa mo dito?” malamig niyang tanong.

“Yung pera ng nanay ko. Kailangan niya ng dialysis bukas. Mamamatay siya kung wala yun, Miguel. Contract yun. Pirmado mo yun!”

Ngumiti si Isabella at humawak sa braso ni Miguel.

“Aw, is this the contract wife? Miguel told me about you. Sad naman. Pero Miguel, you have to be careful. Baka mamaya hindi naman sayo yan. You know, girls like her…”

Hindi ko na napigilan.

Sa buong buhay ko, never akong nanakit ng tao.

Pero yung kamay ko, kusa nang gumalaw.

Hindi ko siya sinampal.

Binuhos ko yung buong bote ng tubig na hawak ko sa mukha ni Isabella.

Nagkagulo.

Sumigaw si Tricia.

Tinawag ng guard si Miguel.

At si Miguel…

Hinila niya ako.

Hindi para protektahan.

Kundi para itulak palayo.

” Sofia, tama na! Nakakahiya ka! Lumayas ka dito! Hindi kita kilala!”

At sa pagtulak niya, natisod ako sa mataas na step ng lobby.

Natumba ako.

Hindi malakas.

Pero sapat para maramdaman ko yung kirot sa puson ko.

At sapat para makita ng lahat ng tao sa lobby na may dugo.

Konting dugo sa sahig.

Sa may hita ko.

Nawalan ng kulay ang mukha ni Miguel.

Doon lang siya natakot.

Doon lang niya ako hinawakan ulit.

Pero huli na.

Dumating ang ambulance.

At habang nakahiga ako sa stretcher, hawak ang tiyan ko na 14 weeks na, nakita ko si Lola Cora na kararating lang, sumisigaw at sinampal si Miguel sa harap ng lahat.

“Hayop ka! Apo ko yan! Apo ko yung nasa tiyan niya!”

At yun ang unang beses na narinig ng buong Tanjuatco Holdings na buntis ako.

At hindi kay Isabella ang future ng pamilya nila.

Kundi sa akin.