Bahagi 4: Matapos kong malaman na ang dalawampu’t limang milyong pisong bahay na regalo niya sa kabit ay galing pala sa ipon ko ay sinimulan ko ang pagbawi na magpapaluhod sa kanilang dalawa at magbibigay sa akin ng bagong simula

Hindi ko na hinintay na bumalik si Luis.

Kinabukasan, kasama si Trish at dalawang paralegal niya, pumunta ako sa bangko. Dala ko ang marriage certificate namin, ang bank statements, ang mga resibo mula sa Greenbelt.

Nag-request kami ng freeze sa joint account. At nag-file kami ng kaso sa korte: Petition for Protection of Conjugal Property at Financial Abuse under VAWC.

Alam ni Luis na may nangyayari lang nung hindi na gumagana ang credit card niya sa isang mamahaling restaurant sa BGC kung saan kasama niya si Bianca. Tumawag siya sa akin, galit na galit.

“Mara! Anong ginawa mo sa pera natin! Hindi ma-decline ang card ko! Nakakahiya ako kay Bianca!”

Yun ang una niyang sinabi. Hindi “Mara, mag-usap tayo.” Kundi nahihiya siya sa kabit niya.

Sabi ko lang, “Pumunta ka sa bahay. Nandito si Trish. Mag-usap tayo nang may abogado.”

Pagdating niya, nandoon na si Trish, at naka-loudspeaker ang mama at papa niya na galing pa sa Quezon City. Tinawagan ko sila. Dahil sa huli, magulang pa rin nila siya at kailangan nilang malaman kung bakit ko gagawin ang gagawin ko.

Inilapag ni Trish sa mesa ang lahat. Mga resibo. Bank transfers. Screenshots ng vlog. At ang pinakamatindi, yung kopya ng titulo ng condo sa BGC na binili niya gamit ang pera ko pero hindi pa na-transfer kay Bianca.

Namutla si Luis.

“Mama, Papa, hindi totoo yan, sinisiraan lang ako ni Mara…”

Pero pinutol siya ng papa niya, na dati ay tahimik lang.

“Luisito, yang pirma mo ba yan? Sagutin mo ako ng oo o hindi!”

Hindi siya nakasagot.

Doon ako nagsalita. Kalmado. Walang sigaw.

“Luis, limang taon kitang minahal. Pinagkatiwalaan kita sa lahat. Pera ko, bahay natin, pamilya ko. Ang hiningi ko lang katapatan. Hindi mo naibigay. Kaya ngayon, babawiin ko lahat ng kinuha mo.”

Sabi ni Trish, “Mr. Delgado, may dalawang pagpipilian ka. Una, pirmahan mo ang Deed of Assignment, ibalik sa conjugal property ang condo sa BGC, ibalik ang sampung milyon na halaga ng alahas, at pumirma ka sa kasunduan na maghihiwalay na kayo nang maayos. Magfa-file si Mara ng legal separation at hahatiin ang ari-arian ayon sa batas. Pangalawa, itutuloy namin ang kasong kriminal na estafa at VAWC. At maniwala ka, may sapat kaming ebidensya para makulong ka.”

Umiyak si Luis. Lumuhod. Niyakap ang paa ko. Sa harap ng magulang niya, sa harap ni Ate Nena】.

“Mara, sorry, natukso lang ako, si Bianca kasi… bata pa… na-flatter lang ako… Mahal pa rin kita, ikaw lang ang asawa ko…”

Tiningnan ko ang mama niya na umiiyak na rin.

“Tita, Tito, sorry po. Pero hindi ko na po kaya.”

Hindi si Bianca ang sumira sa amin. Si Luis mismo.

Kinabukasan, pumirma si Luis. Ibinalik ang condo. Ibinalik niya ang pera sa pamamagitan ng pagbenta ng kotse niya at ng ilang investment niya na hindi ko alam na meron pala siya.

Si Bianca? Matapos malaman ng pamilya niya sa Davao ang totoo, pinauwi siya. Nag-deactivate siya ng lahat ng social media niya nang isang buwan. Nag-message siya sa akin gamit ang bagong account, humihingi ng tawad, sinasabi na hindi niya alam na kasal si Luis, na sinabi raw ni Luis ay hiwalay na at annulled na.

Hindi ko siya sinagot ng masama. Sinabi ko lang, “Alam mo na ngayon. Sana gamitin mo ang platform mo para turuan ang ibang babae na mag-check muna ng totoo bago maniwala sa matatamis na salita.”

At binlock ko siya.

Ang pinakamahirap ay hindi ang pagbawi ng pera. Ang pinakamahirap ay ang paggising tuwing umaga na wala na yung taong nakasanayan mo.

Pero dahan-dahan, bumalik ako sa pagdi-design. Tinanggap ko ang malaking project sa isang boutique hotel sa Siargao. Kinuha kong muli ang passion ko.

Yung singsing na dinisenyo ko? Hindi ko na binalik. Pina-tunaw ko at pinagawa kong bagong kwintas para sa sarili ko. Isang kwintas na may dalawang linya pa rin na nagsasalubong, pero ngayon, ako lang mag-isa sa gitna. Buo pa rin. Matibay.

Isang taon ang lumipas.

Nakaupo ako ngayon sa bago kong studio condo sa Salcedo Village, yung condo na nakuha ko mula sa settlement namin, tinitingnan ang sunset sa Makati skyline.

May nag-doorbell. Si Trish, may dalang wine, at si Ate Nena na ngayon ay nagtatrabaho na sa akin, may dalang lumpia.

“Mara, may good news ako,” sabi ni Trish. “Na-approve na ang legal separation niyo. At yung BGC condo, sayo na fully. Pwede mo nang ibenta o paupahan.”

Ngumiti ako. Sa wakas.

Hindi man naging perpekto ang kwento ko, naging akin ulit ito.

Minsan, kailangan mo talagang pumasok sa isang mamahaling tindahan para lang malaman na hindi pala ginto ang lahat ng kumikinang. At minsan, kailangan mong mawalan para matutunan kung paano buuin muli ang sarili mo nang mas maganda, mas matapang, at mas buo kaysa dati.

Ngayon, kapag tinatanong ako ng mga kaibigan ko kung paano ako nakabangon, sinasabi ko lang:

“Huwag kang matakot na magsimula ulit. Kasi yung babaeng kayang magdisenyo ng singsing para sa iba, kayang-kaya ring magdisenyo ng bagong buhay para sa sarili niya.”

At totoo yun.