Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat nung nawala baby ko, pero pagbalik ko sa opisina, dun ko nalaman ang lihim na plano nina Carlo at Bea.

Pagkalabas ko ng ospital, tatlong araw akong hindi pumasok. Nag-email lang ako ng sick leave, walang nagtanong kung bakit. Si Carlo, ni isang “kumusta ka” wala. Sa GC, tuloy pa rin yung asaran nila na parang walang nangyari. Si Bea, nagpo-post pa ng coffee sa bago niyang opisina na may temperature control. Yung opisina na dapat sa akin.

Pang-apat na araw, kailangan ko nang bumalik. Hindi para magtrabaho, pero para kunin yung gamit ko at para harapin sila. Suot ko yung simpleng white polo at black pants, pero kita pa rin yung pamumutla ko. Pagpasok ko sa floor sa BGC, tumahimik lahat. Yung iba umiwas ng tingin, yung iba nagbulungan.

Si Trish yung unang lumapit, pilit ngumiti, “Angela, okay ka na ba? Akala kasi namin… nag-inarte ka lang nung birthday.” Hindi ako sumagot. Dumiretso ako sa desk ko, yung dati kong pwesto sa ilalim ng aircon. Andun pa rin yung karton na iniwan ko. Walang gumalaw.

Maya-maya, lumabas si Carlo sa opisina niya. Nakita niya ako, nagulat pero mabilis na bumalik sa seryosong mukha. “Angela, sa opisina ko,” sabi niya. Sumunod ako. Pagpasok, isinara niya yung pinto. Doon ko naamoy yung dati niyang pabango, yung dati kong paborito.

“Anong nangyari sa’yo? Bakit ka biglang nag-leave? Alam mo namang may deadline yung project,” panimula niya. Tinitigan ko siya. Yung taong dati niyayakap ako pag nilalagnat ako, ngayon parang kausap lang ako na empleyado.

“Carlo, nasa ospital ako. Na-miscarry ako,” sabi ko nang diretso, mahina pero malinaw.

Natigilan siya. Kita ko yung gulat sa mata niya, pero mabilis ding napalitan ng pagtanggi. “Ano? Paano? Hindi mo naman sinabi na buntis ka. Kung sinabi mo, hindi sana kita pinapunta doon.”

Doon ko naramdaman yung unang katotohanan na sumampal. Hindi pala siya nagso-sorry dahil nasaktan ako, nagso-sorry siya dahil natakot siyang mapagbintangan. “Alam mo ba na takot ako sa dilim dahil sa nangyari sa akin dati sa eskinita na yun? Ikaw mismo nagsabi na hinding-hindi mo ako hahayaang mag-isa doon,” sabi ko.

Umiling siya, “Alam ko. Pero akala ko nag-o-overthink ka lang nung gabing yun. Maliwanag naman sa labas, may mga tao pa. Si Bea kasi, birthday niya, ayokong mapahiya siya.”

“Si Bea?” tanong ko. “Alam ba ni Bea na takot ako sa dilim?”

Doon siya natahimik. Nakita ko kung paano siya umiwas. “Nabanggit ko lang minsan… nung nagtatrabaho kami late…”

At doon nabuo lahat. Si Bea alam ang trauma ko. Kaya sinadya niya akong utusan pumunta sa likod. Hindi yun basta dare. Plano yun para mapahiya ako. At si Carlo, kinuwento niya yung pinaka-personal kong takot sa babaeng pinopormahan niya.

Lumabas ako ng opisina ni Carlo, nanginginig yung kamay ko. Sa labas, nakita ko si Bea na nakatayo malapit sa pantry, hawak yung blue na box na pinakuha niya sa akin. Yung regalo daw ni Carlo. Binuksan niya sa harap ko, isang mamahaling pabango na nagkakahalagang ₱8,500. Tumingin siya sa akin, ngumiti nang pilit.

“Ate Angela, okay ka na pala. Sorry ha, hindi ko alam na may trauma ka pala. Akala ko nagbibiro ka lang nung sinabi mong madilim,” sabi niya, pero walang sorry sa boses.

Tinitigan ko yung box. “Alam mo pala na madilim doon, Bea. At alam mong takot ako.”

Namula siya, “Hindi ko naman sinasadya! Si Director Carlo lang nagsabi na malakas ka, kaya ka daw takot-takotan.”

Gusto kong sumigaw, pero pinigilan ko. Kasi alam kong walang maniniwala sa akin kung magwawala ako ngayon. Sa mata nila, ako pa rin yung kontrabida na sumira ng birthday.

Pumunta ako sa HR, kay Ma’am Liza. Matagal na niya akong kilala. “Ma’am, magpa-file po ako ng resignation. Effective in 30 days, pero gusto ko pong gamitin yung sick leave at VL ko. May medical certificate po ako galing sa Medical City,” sabi ko. Tinitigan niya yung certificate, nakita niya yung nakasulat na miscarriage due to trauma.

Hinawakan niya kamay ko, “Angela, sigurado ka ba? Ikaw yung pinakamagaling dito. Sayang.”

Tumango ako, “Sigurado po ako, Ma’am. Limang taon na ako dito, pero ngayon ko lang naintindihan na hindi na ako safe dito. Hindi lang sa lamig ng aircon, pero sa tao.”

Pagbalik ko sa desk, sinimulan kong ayusin yung mga files ko. Lahat ng project na ginawa ko, lahat ng client na ako nag-alaga, inayos ko turnover notes. Hindi ako gaya ni Carlo na iiwan ng magulo. Gusto kong umalis nang maayos.

Habang nag-aayos ako, narinig ko si Carlo kausap si Bea sa bagong opisina, bukas yung pinto, “Bea, wag mo nang isipin si Angela, emotional lang yun. Pagod lang yun. Bukas okay na yan.” Tumawa si Bea.

Doon ko naramdaman na mas malinaw na ako kahit masakit. Hindi na ako yung babaeng naghihintay sa baba ng building ng dalawang oras. Hindi na ako yung babaeng nagluluto ng noodles mag-isa habang yung boyfriend niya nasa ibang babae.

Gabi na nung matapos ako. Kinuha ko yung karton, pero bago ko buhatin, binuksan ko ulit yung email ni Sir Rommel. Nag-reply ako, “Sir, confirm ko po. Tatanggapin ko yung offer na ₱2.5 million annual package sa Cebu. Pwede po ba next week na ako mag-start after clearance?”

Pagka-send, gumaan yung dibdib ko ng konti. Maliit na desisyon, pero para sa akin, yun yung unang beses na pinili ko yung sarili ko. Hindi na si Carlo, hindi na yung kompanya.

Bago ako lumabas ng building, dumaan ako sa dati kong pwesto, sa ilalim ng aircon. Hinawakan ko yung malamig na pader. Sabi ko sa sarili, hindi na ako babalik sa pwesto na to. Hindi na ako magpapa-lamig ulit.

At pag-uwi ko sa condo, tinawagan ko yung locksmith para bukas ng umaga palitan na yung code at kunin na yung maleta ni Carlo sa lobby para ipadala sa opisina niya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖