Bahagi 4
Sa huling harap namin sa sala ng Dasmariñas, sinabi ko sa harap ng biyenan at ng babaeng mahal niya na hindi na ako babalik kahit kailan at kukunin ko ang lahat ng pinaghirapan ko na inangkin nila

Kinabukasan, alas nuwebe ng umaga, bumalik ako sa Dasmariñas kasama si Jessa. Dala ko ang maliit na maleta na naiwan ko kahapon at ang folder ng mga papeles ng condo. Ayoko na sanang pumasok sa bahay na ‘yon pero kailangan kong kunin ang titulo ng lupa ng condo ko sa Tomas Morato. Nasa vault daw sabi ni Rafael, pero alam kong hindi lang ‘yon basta papel, buhay ko ‘yon bago pa siya dumating.

Pagpasok namin, nandoon na lahat. Si Mama Dolores nakaupo sa gitnang sofa, si Rafael nakatayo sa may bintana, at si Sofia nakaupo sa single sofa na dati ay upuan ko. Parang family meeting pero ako ang outsider. “Mara, dumating ka na,” sabi ni Mama Dolores, pilit ngumiti. “Pinaghanda kita ng sopas, mainam sa buntis ‘yan.” Hindi ko ginalaw ang sopas.

Sabi ni Jessa, “Magandang umaga po. Nandito po kami para kunin ang original titulo ng condo ni Mara sa Tomas Morato. At para formal na rin na ibigay ang kopya ng divorce agreement.” Nilapag ni Jessa sa glass table ang brown envelope. Tahimik. Si Rafael lang ang kumuha at binuklat.

“Wala kang kukunin?” tanong niya habang binabasa. “Kahit bahay, kotse, shares ng Cruz Group na nasa ₱3 million ang value?” Umiling ako. “Wala. Tulad ng sinabi ko, gusto ko lang matapos nang malinis. Hindi pera ang dahilan kung bakit ako umalis.” Tumingin siya sa akin, parang ngayon lang niya ako nakita nang buo. “Mara, kung pera lang, bibigyan kita. Kung ayaw mo ng gulo, ako na ang mag-aayos ng lahat. Pero wag mo akong iwan habang buntis ka sa anak natin.”

Doon nagsalita si Mama Dolores. “Mara, isipin mo ang bata. Lalaki siyang Cruz, kailangan niya ng buong pamilya, ng magandang eskwelahan sa Makati, ng pangalan. Kaya mo ba siyang bigyan no’n mag-isa sa maliit na studio mo sa Quezon City?” May halong awa pero may yabang. Lagi niyang sinasabi na maliit ang mundo ko. Sabi ko, “Ma, tatlong taon po akong nasa malaking bahay niyo pero ni minsan hindi ako tinuring na pamilya. Ang anak ko hindi kailangan ng malaking bahay kung malamig naman ang loob. Kaya ko siyang bigyan ng mainit na bahay, kahit maliit.”

Biglang tumayo si Sofia. “ Ate Mara, sorry pero kailangan kong sabihin. Si Rafael matagal nang nahihirapan sa inyo. Hindi ka niya mahal, pero nirespeto ka niya bilang asawa. Ako bumalik ako dahil gusto kong tulungan siya sa business, hindi para sirain kayo. Pero kung aalis ka na, sana hayaan mong kami na ang mag-alaga sa bata paglabas niya. Mas may kaya kami.” Doon ko narinig ang totoo niyang boses, hindi na mabait.

Tumingin ako kay Sofia. “Sofia, limang buwan kong dinala ang batang ‘to habang tinatawag niyo akong walang binatbat. Ni isang beses hindi niyo tinanong kung kumakain ba ako nang maayos. Tapos ngayon gusto mong alagaan siya? Hindi siya titulo ng lupa na pwedeng ilipat lang.” Napayuko si Sofia. Si Rafael biglang nagsalita nang malakas, “Sofia, tama na! Hindi mo kailangang magsalita para sa akin.”

Doon lumabas ang totoo. Sabi ni Rafael kay Sofia, “Sinabi ko na sa’yo, tapos na tayo noon pa. Bumalik ka para sa business partnership ng Lim at Cruz, hindi para sa akin. Wag mong gamitin si Mara.” Nagulat si Mama Dolores. “Rafael, anong sinasabi mo? Akala ko ba magpapakasal kayo ni Sofia pagkatapos niyong maghiwalay ni Mara?” Doon ko nalaman, matagal na palang pinag-usapan ng biyenan ko at ni Sofia ang kasal nila ni Rafael kahit hindi pa kami hiwalay.

Sabi ni Rafael, “Ma, hindi ako magpapakasal kay Sofia. Hindi dahil kay Mara, pero dahil hindi ko mahal si Sofia. Matagal ko nang alam. Ang problema, hindi ko rin minahal si Mara nang tama. Akala ko sapat na bigyan siya ng bahay, kotse, at bank account na may ₱500,000 monthly allowance. Akala ko pagmamahal na ‘yon. Pero hindi pala.” Tumingin siya sa akin, namumula ang mata.

“Alam mo ba kung bakit ko hiningi ang titulo ng condo mo?” tanong niya. “Dahil natakot ako na isang araw aalis ka at wala akong hawak para pigilan ka. Insecure ako. CEO ako sa labas pero sa bahay hindi ko alam paano maging asawa. Mali ako.” Doon siya umamin. Hindi na niya tinago. Inilabas niya sa vault ang titulo, original, may pangalan ko pa rin, Mara Santos. Hindi niya pinapalitan.

Iniabot niya sa akin. “Nandito, hindi ko ginalaw. At ito pa, ang bank account mo na sinabi mong na-separate mo na, hindi ko ginalaw. Pati ang studio mo, hinayaan kong lumago kasi nakikita kong masaya ka doon kaysa sa bahay na ‘to. Pero hindi ko sinabi sa’yo kasi akala ko babalik ka rin.”

Kinuha ko ang titulo. Nanginginig ang kamay ko pero hindi dahil sa takot, dahil sa ginhawa. Sabi ni Jessa, “Sir Rafael, kailangan niyo pa ring pirmahan ang agreement na nagsasaad na hindi niyo hahabulin ang personal properties ni Mara at joint custody lang ang pag-uusapan pagkatapos manganak. Kung pumayag kayo ngayon, hindi na kami dadaan sa korte na mas magastos para sa Cruz Group.”

Tumingin si Rafael sa agreement, tapos sa akin, tapos sa tiyan ko. “Pumapayag ako na wala kang kukunin sa akin. Pero pumapayag ka ba na maging tatay pa rin ako? Hindi bilang asawa mo, pero bilang tatay ng anak natin?” Sabi ko, “Pwede kang maging tatay, Rafael. Pero hindi mo na ako pwedeng utusan. Dadalaw ka, susuportahan mo ang bata kung gusto mo, pero hindi mo kami pag-aari.”

Doon umiyak si Mama Dolores, hindi dahil sa drama kundi dahil naintindihan niyang tapos na talaga. “Mara, patawarin mo ako. Akala ko pera lang ang kailangan ng babae para sumaya. Hindi kita tinuring na anak. Kung babalik ka…” Pinutol ko siya nang mahinahon. “Ma, salamat po sa tatlong taon. Pero hindi na po ako babalik. Gusto ko na pong matutong mahalin ang sarili ko.”

Tumayo si Sofia, kinuha ang bag niya. “Sorry, Tita, Rafael, Mara. Aalis na ako. Mali ako ng pinasok. Akala ko may pwesto pa ako, pero wala na pala.” Lumabas siya ng bahay, hindi na lumingon. Doon ko nakita na hindi siya ang tunay na kalaban ko, ang kalaban ko ay ang paniniwalang kailangan kong manatili sa bahay na hindi ako mahal para lang may masabing pamilya ako.

Pagkatapos pirmahan ni Rafael ang agreement, tumayo ako. Dala ko ang maleta, ang titulo, at ang folder. Sabi ko, “Rafael, salamat sa tatlong taon. Natuto ako. At salamat dahil sa huli naging totoo ka.” Hindi na siya sumagot, tumango lang. Paglabas namin ni Jessa sa gate ng Dasmariñas, huminga ako nang malalim. Amoy ng Makati, maingay, pero akin.

Lumipat ako sa condo ko sa Tomas Morato. Maliit lang, 45 sqm, pero maliwanag. Doon ko inayos ang studio ko, pinagsama ang design work at ang nursery. Si Jessa tumutulong sa legal papers, si Bianca nagiging OB ko hanggang manganak ako, at kahit si Mama Dolores minsan nagpapadala ng sopas sa pamamagitan ni Ate Vicky pero hindi na naniningil ng kapalit.

Nanganak ako nung February, isang babaeng malusog, pinangalanan kong Alana. Si Rafael dumadalaw tuwing Linggo, hindi bilang CEO kundi bilang tatay, may dalang gatas at diaper, natutong magpalit ng lampin kahit naka-₱30,000 na polo shirt. Hindi na kami bumalik bilang mag-asawa, pero natuto kaming maging magulang.

Ngayon, isang taon na ang nakalipas mula nung araw na ‘yon sa ospital sa BGC. Ang studio ko sa Quezon City lumago, may tatlo na akong staff at kumikita na ng ₱200,000 buwan-buwan, sapat para kay Alana at sa akin. Ang titulo ng condo nasa pangalan ko pa rin, nakatago sa drawer na ako lang ang may susi. At tuwing gabi, habang pinapatulog ko si Alana sa maliit naming sala na may ilaw na dilaw, sinasabi ko sa sarili ko na buti na lang hindi ako nanatili sa malaking bahay na walang nagmamahal sa akin, dahil dito sa maliit na bahay na ‘to, sa wakas natutunan kong mahalin ang sarili ko at ang anak ko nang buo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨