Bahagi 3
Akala ko pirmahan lang ang katapusan ng lahat pero doon ko natuklasan na ang biyenan kong akala ko galit lang ay matagal nang may hawak sa titulo ng condo at bank account ng studio na pinaghirapan kong itayo mag-isa

Pagkagising ko kinabukasan, wala na si Rafael sa bahay. Maaga pa lang nasa opisina na siya sa Makati. Iniwan niya sa bedside table ang susi ng kotse at isang note na nakasulat sa papel ng Cruz Group. “Huwag ka munang umalis. Mag-usap tayo pag-uwi ko.” Hindi ko ginalaw ang susi. Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa bahay para sa “pag-uwi ko”.

Alas siyete, dumating si Jessa sa Dasmariñas. Naka-blazer pa siya, galing sa hearing sa Quezon City. “Sure ka ba sa gagawin mo ngayon?” tanong niya habang nasa biyahe kami papuntang St. Luke’s BGC. Hindi ako sumagot agad. Nakatingin lang ako sa bintana ng kotse niya, sa mga condo sa BGC na nagtataasan. “Jessa, kapag nasa operating table na ako, pwede mo bang hawakan ang kamay ko?” Sabi ko. Tumango siya. “Syempre. Pero Mara, tanungin kita ulit, ‘yon ba talaga ang gusto mo?”

Pagdating sa ospital, amoy pa rin ang alcohol at malamig pa rin ang aircon. Si Bianca ang nasa OPD pa rin. Pagkakita niya sa akin na may kasamang si Jessa, halatang nag-alala siya. “Ate, fasting ka ba? Sino kasama mo?” Sabi ni Jessa, “Ako. Lawyer niya at kaibigan. Lahat ng consent pirmado na.” Tumingin si Bianca sa chart ko. “Ate Mara, limang buwan na ‘to. Medyo delikado na. Sigurado ka na ba talaga?”

Doon ko naramdaman ang unang sipa. Hindi malakas, parang maliit na pitik lang sa loob. Limang buwan, gumagalaw na pala siya. Sa ultrasound screen na nasa gilid, nakita ko ang anino. Hindi ko akalaing makikita ko ulit. Kagabi akala ko kaya ko. Akala ko pagod lang ako at gusto ko nang tapusin lahat pati ito. Pero nung gumalaw siya, bigla akong kinabahan.

Habang naghihintay kami sa labas ng procedure room, biglang dumating si Rafael. Pawisan, nakatali pa ang ID lace ng Cruz Group sa leeg. “Mara!” tawag niya. Napatayo si Bianca. “Kuya? Anong ginagawa mo dito?” Hindi sumagot si Rafael, diretso ang tingin sa akin. “Jessa, bakit mo siya dinala dito? Alam mo ba kung anong gagawin niya?” Sigaw niya pero mahina dahil nasa ospital kami.

Doon ko nalaman, tinawagan ni Bianca si Rafael kagabi. Hindi dahil sinabi kong wag sabihin, pero bilang kapatid. “Kuya, buntis si Ate ng limang buwan. Nasa akin siya kahapon. Gusto niyang ipalaglag sa makalawa,” sabi raw ni Bianca sa tawag. Akala ni Bianca matutulungan niya akong kausapin si Rafael. Pero ang ginawa ni Rafael, tinawagan ang nanay niya.

Maya-maya dumating din si Mama Dolores, kasama si Sofia. “Mara! Ano ‘tong narinig ko? Buntis ka at ipapalaglag mo ang apo ko? Anong klaseng babae ka!” Hindi na siya bumulong, nasa hallway kami ng ospital. Tumingin sa amin ang mga nurse. Hinila ako ni Jessa palayo. “Ma’am, nasa ospital po tayo, wag po kayong sumigaw. Client ko po si Mara at may karapatan siya sa katawan niya.”

Umupo si Mama Dolores sa bench, hawak ang dibdib. “Dahil ba sa pera? Gusto mo ng pera kaya ka nagdadrama ng hiwalay? Sige, bibigyan kita ng ₱2 million, wag mo lang ituloy ‘yan.” Doon ako natawa nang hindi sinasadya. Tatlong taon akong walang narinig na pag-aalala, ngayon may presyo na ang lahat. Sabi ko, “Ma, hindi po pera ang habol ko. Kahit kailan hindi ako humingi ng pera sa inyo.”

Lumapit si Rafael sa akin, lumuhod pa. “Mara, mag-usap tayo. Kung galit ka dahil kay Sofia, hindi na kami magkikita. Kung pagod ka sa bahay, kumuha tayo ng mas maraming kasambahay. Pero wag mo namang idamay ang bata. Limang buwan na siya.” Ang tagal kong hinintay na lumuhod siya, pero hindi sa ganitong dahilan. Tinitigan ko siya. “Rafael, tatlong taon kitang hinintay na tanungin mo ako kung kamusta ako. Ngayon lang dahil may bata.”

Si Sofia nakatayo lang sa likod, biglang nagsalita. “ Ate Mara, naiintindihan kita. Mahirap maging misis ng isang CEO. Pero ang bata wala siyang kasalanan. Kung gusto mong umalis, umalis ka. Pero iwan mo ang bata sa mga Cruz.” Doon ko siya tinitigan nang diretso sa unang pagkakataon. Hindi na siya mabait na babae sa white dress. Kitang-kita ko ang gusto niya, ang apelyido, ang bahay, ang posisyon.

Sabi ni Bianca, “Kuya, tama na. Hindi niyo siya pwedeng pilitin. Ate Mara ang pasyente ko ngayon, hindi niyo siya pag-aari.” Kahit kapatid niya si Rafael, pinanigan niya ako bilang doktor. Hinawakan ni Bianca ang kamay ko. “Ate, ikaw ang magde-decide. Hindi sila. Pero bilang doktor, kailangan mong malaman, delikado na sa katawan mo ang late procedure. At bilang hipag mo, sana isipin mo ring mabuti.”

Pumasok kami sa isang maliit na counseling room. Naiwan sa labas si Rafael at Mama Dolores. Doon, kasama si Jessa at Bianca, umiyak ako nang tuluyan. Hindi dahil kay Rafael, kundi dahil sa sarili ko. Sabi ko, “Akala ko kapag nawala ang batang ‘to, makakalaya na ako nang malinis. Na wala nang hahabol sa akin pabalik sa pamilyang ‘yon. Pero natatakot ako. Natatakot akong pagsisihan ko.”

Niyakap ako ni Jessa. “Mara, may studio ka. May ₱1.2 million ka sa sarili mong bank account na na-separate mo na. Kaya mo siyang buhayin nang hindi umaasa sa mga Cruz. Pero kung itutuloy mo ang hiwalay, mas mahihirapan ka kung may baby. Kaya mo ba?” Tumango ako habang umiiyak. “Kaya ko. Mas kaya ko kaysa manatili sa bahay na hindi ako mahal.”

Doon ko ginawa ang maliit pero pinakamahalagang desisyon sa buhay ko sa loob ng tatlong taon. Sabi ko kay Bianca, “Dok, hindi ko na itutuloy ang procedure ngayon.” Nagulat si Bianca pero ngumiti siya nang bahagya. “Sigurado ka, Ate?” “Oo. Hindi ko siya kayang mawala nang ganito. Pero hindi pa rin ako babalik sa bahay nila.”

Paglabas namin, nakatayo pa rin si Rafael. “Anong desisyon mo?” tanong niya. Sabi ko, “Itutuloy ko ang baby. Pero tuloy pa rin ang hiwalay. Ayoko na sa inyo.” Nagulat si Mama Dolores. “Anong ibig mong sabihin? Dadalhin mo ang apo ko? Saan ka titira? Paano mo siya bubuhayin?”

Doon pumasok si Jessa. Inilabas niya ang folder. “Ma’am, Sir, na-file na po namin ang petition for legal separation at na-separate na po ang assets ni Mara bago pa man ang pagbubuntis na ‘to. Ang studio niya sa Quezon City, ang condo niya sa Tomas Morato na binili niya bago pa siya ikasal na nakapangalan sa kanya, at ang bank account niya na ₱1.2 million, lahat po ‘yon personal property niya. Wala po siyang kukunin sa Cruz. Pero hindi niyo rin po makukuha ang bata nang walang consent niya.”

Natigilan si Rafael. Hindi niya alam na may condo ako sa Tomas Morato. Akala niya wala akong kahit ano. Nabili ko ‘yon nung 26 ako, galing sa ipon ng freelance design bago pa ako naging misis ng CEO. Doon ko lang naalala, matagal ko na palang inihanda ang pag-alis ko, hindi lang ngayon.

Sabi ni Mama Dolores, “Pero ang titulo ng condo mo, hawak namin ‘yon dati nung pumasok ka sa pamilya. Sinabi ni Rafael na safe lang doon.” Nanlamig ako. Totoo, nung unang taon namin, hiningi ni Rafael ang titulo ng condo ko para raw “maayos ang insurance” ng pamilya. Ibinigay ko dahil asawa ko siya. Doon ko naintindihan, hindi lang puso ko ang hawak nila, pati ang pinaghirapan ko.

Sabi ni Rafael, “Nasa vault lang sa bahay, Mara. Hindi ko ginalaw.” Pero iba na ang tingin ko sa kanya. Hindi na galit, kundi linaw. Sabi ko, “Gusto kong makuha pabalik ang titulo ko bukas. At simula ngayon, dito na ako titira sa condo ko. Hindi na ako babalik sa Dasmariñas.”

Hindi siya nakasagot. Tumingin siya sa tiyan ko, tapos sa akin. “Mara, bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon. Hindi para sa akin, para sa bata.” Umiling ako. “Huli na, Rafael. Tatlong taon mong hindi ako nakita, ngayon lang dahil buntis ako. Hindi pagmamahal ‘yon.”

Umalis kami ni Jessa na magkasama. Naiwan si Rafael, si Mama Dolores at si Sofia sa hallway ng ospital. Pagkasakay sa kotse, hinawakan ko ulit ang tiyan ko. Gumalaw ulit siya. Doon ako unang ngumiti nang totoo sa loob ng mahabang panahon. Sabi ko kay Jessa, “Uuwi na tayo sa Tomas Morato. Dun ko palalakihin ang anak ko.” At si Jessa sumagot, “Tara, samahan kita kunin ang titulo mo bukas. Hindi ka nila pwedeng takutin sa pera.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖