Bahagi 4
Sinabi kong hanggang alas-singko lang sila kinabukasan, pero nagwala si Carlo, kaya sa harap ng buong angkan niya ako mismo ang nagpalayas at binawi ang susi

Kinabukasan, Sabado, maaga akong nagising. Alas-sais pa lang, nagkape na ako sa office room, nakalock ang pinto. Naririnig ko sa labas, nagbubulungan sila.

Paglabas ko ng alas-syete, naabutan ko si Aling Delia sa kusina. Hindi na siya nakangiti.

“Grace, wala tayong almusal. Hindi ka ba magluluto? Nasa bahay ka naman,” sabi niya, may diin.

Tiningnan ko siya. “Ma, hindi po ako kusinera ng boarding house. Condo ko po ito, hindi karinderya. At kagabi sinabi ko na, hanggang alas-singko lang kayo ngayon.”

Lumabas si Mang Ramon. “Hoy, Grace! Asawa ka ni Carlo, dapat marunong kang gumalang. Kami ang magulang niya. Kung wala kami, wala yang asawa mo.”

Si Liza sumabat, karga si Ethan. “Ate, ang damot mo naman. Pamilya lang naman kami. Pansamantala lang. San kami pupunta?”

Si Josh tahimik lang sa gilid, hawak ang cellphone.

At si Carlo, kakagising lang, galing sa sofa kung saan siya natulog kagabi kasi ayaw ko siyang papasukin sa office room.

“Grace, ano ba to? Napahiya ako sa pamilya ko. Sabi mo surprise, pero palalayasin mo sila? Anong klaseng asawa ka?” sigaw niya, medyo malakas na.

Doon ako tumayo nang tuwid. Kinuha ko yung folder na may titulo ng lupa at bank statement.

“Carlo, makinig ka. At makinig kayong lahat.”

Binuksan ko ang folder sa dining table.

“Ito ang titulo ng lupa ng condo na to. Nakapangalan sa akin, Grace Santos, binili bago tayo ikasal. Hindi ito conjugal property. Ito ang bank statement, ako lang ang nagbabayad ng ₱38,000 buwan-buwan sa loob ng tatlong taon. Ikaw, ni isang beses hindi ka nag-ambag sa amortization. Yung pinapadala kong ₱15,000 buwan-buwan habang nasa Cebu ako, akala ko pang-bills, yun pala pang-suporta mo sa apartment nila sa Quezon City na hindi mo binayaran kaya sila pinalayas.”

Tahimik ang lahat.

“Yung halaman ko na pinatay niyo sa hallway, regalo yun ni Mama nung lumipat ako dito. Yung tea set na ginagamit niyo, bigay ng boss ko nung na-promote ako. Yung coffee table na dinrawingan ni Ethan, ₱52,000 yun, marmol. Hindi ako madamot. Pero yung bahay ko, pinasok niyo nang walang paalam, nagsinungaling ka pa na pumayag ako. Nasaan ang respeto doon?”

Namula si Carlo. “Hindi ka madamot? Eh anong tawag mo dito? Palalayasin mo ang magulang ko? Wala kang puso!”

Sumagot ako, hindi na nanginginig ang boses.

“Wala akong puso? Carlo, apat na buwan akong wala, ni hindi mo tinanong kung kumusta ako. Ang una mong sinabi pag-uwi ko, ‘Surprise ba?’ Hindi mo tinanong kung pagod ako. Ang inisip mo, kung natuwa ba ako na ginawa mong motel ang condo ko.”

Napatingin si Aling Delia sa sahig. Si Mang Ramon hindi makatingin sa akin.

Dugtong ko, “Hindi ko kayo pinapalayas dahil masama kayong tao. Pinapaalis ko kayo dahil hindi niyo ginalang ang bahay ko. At kung may respeto kayo sa akin, kahit isang tawag lang, sana tinawagan niyo ako. Pero wala.”

Si Liza biglang umiyak. “Ate, sorry na. Hindi namin alam na hindi ka pumayag. Akala namin talaga okay lang.”

Tiningnan ko si Liza. Siya lang ang medyo totoo.

“Liza, alam kong nahihirapan ka rin. Pero hindi ito ang paraan. May anak ka, dapat tinuruan mo si Ethan na wag mag-drawing sa gamit ng iba.”

Tumawag ako sa admin, naka-loudspeaker. “Ms. Ana, pwede bang pakibalik yung tatlong duplicate keys na ginawa ni Carlo? At pasama na rin ng guard mamaya alas-singko para ma-assist kami sa paglabas ng gamit.”

Narinig yun ni Carlo. “Grace! Seryoso ka ba? Ipapahiya mo talaga ako?”

“Sino ang unang nanghiya, Carlo? Ikaw. Nagsinungaling ka sa pamilya mo at sa akin.”

Doon na nagwala si Carlo. Sinipa niya yung isang sako sa harap ng pinto. “Fine! Aalis kami! Pero wag kang magsisisi! Hindi ka na namin babalikan!”

“Good,” sabi ko. “Kasi kung babalik kayo, siguraduhin niyong may imbitasyon galing sa akin.”

Alas-dos pa lang, nagsimula na silang mag-empake. Tahimik, mabigat ang atmosphere. Si Aling Delia hindi na nagsasalita, si Mang Ramon tuloy ang buntong-hininga. Tinulungan ko si Liza buhatin yung gamit ni Ethan, pero hindi ko hinawakan yung gamit nina Carlo.

Alas-kwatro y medya, dumating ang guard at si Ms. Ana. Binalik ni Carlo yung tatlong duplicate keys. Isa-isa nilang binuhat ang mga sako pababa. Naiwan yung kalat, yung crayon marks, yung tuyong dahon ng halaman ko.

Pagkaalis nila, ang tahimik ng condo. Parang bumalik yung katahimikan na hinahanap ko dati, pero ngayon, payapa na.

Tiningnan ko ang master bedroom. Magulo, amoy gamot. Tinanggal ko yung bulaklakang bedsheet, pinalitan ng puti kong linen. Binuksan ko ang bintana. Pinalitan ko ang lock ng main door. Nag-order ako ng bagong fiddle leaf plant online, same size, ₱2,800 lang pero parang bagong simula.

Gabi na, nag-message si Carlo. “Grace, sorry. Pwede ba tayong mag-usap? Iniwan ko na sila sa kapatid ko sa Quezon City. Mali ako.”

Hindi ko agad sinagot. Nagluto ako ng sinigang para sa sarili ko, yung matagal ko nang hindi nagagawa. Kumain ako sa dining table na ngayon malinis na ulit. Pinunasan ko yung coffee table, kahit may bakas pa ng crayon, parang reminder na rin.

Kinabukasan, kinausap ko si Carlo sa lobby, hindi sa unit. Sabi ko, “Carlo, mahal pa rin kita, pero hindi na pwedeng ganito. Kung gusto mong bumalik dito, kailangan mong matutong rumespeto. Hindi pwedeng buong angkan mo bigla na lang lilipat. Condo ko to, pero pwede maging bahay natin kung marunong ka nang maging partner, hindi lang anak ng Mama mo.”

Umiyak siya. First time kong nakita. Sabi niya babawi siya.

Hindi ko alam kung maayos pa kami, pero alam ko, nabawi ko na ang sarili ko. Hindi na ako yung Grace na tatahimik lang para walang gulo.

Ngayon, pagbukas ko ng bintana sa BGC at naamoy ko yung bagong halaman kong dumating, alam kong nagsisimula ulit ako. At sa pagkakataong ito, ako na ang may hawak ng susi, at ng desisyon, sa sarili kong buhay.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨