Bahagi 4
Sa harap ng buong board at pamilya niya, siningil ko ang asawa ko at ang kabit niya, at doon ko binawi ang lahat ng sa akin.

Pagkakita ko sa picture ng titulo ko na nasa mesa sa condo ni Chloe, hindi na ako nagdalawang-isip.

Tinawagan ko agad si Marco.

“Marco, nasa kanya talaga. Nasa condo ni Chloe sa Makati.”

Sabi ni Marco, huwag daw akong magpadalos-dalos. Kailangan daw legal ang pagkuha. Pero sabi ko, ayoko nang maghintay ng 48 hours. Baka ilipat pa nila.

Kaya kinabukasan, maaga pa lang, pumunta kami sa Makati, sa building ng condo ni Chloe. Kasama ko si Marco, si Papa, at isang sheriff mula sa korte na may dalang order para i-secure ang dokumento.

Pagdating namin sa lobby, nandoon si Carlos. At si Chloe.

Halatang hindi nila inaasahan na darating kami.

“Grace!” sigaw ni Carlos. “Ano ba ito? Pati dito sinusundan mo kami?”

Hindi ko siya sinagot. Hinarap ko si Chloe.

“Chloe, nasaan ang titulo ko?”

Namutla siya. Tumingin kay Carlos.

Si Carlos biglang naging defensive.

“Grace, huwag kang gumawa ng eksena dito! Usapang pamilya ito, hindi pang-lobby!”

Sabi ni Papa, sa unang pagkakataon, nagsalita siya nang malakas.

“Carlos, pamilya ang sinasabi mo? Yung bahay na binigay ko sa anak ko, ginamit mo para sa babae mo! Anong klaseng pamilya yun?”

Tahimik ang buong lobby. Yung mga guard, yung mga residente, nakatingin na.

Dumating din ang Mama ni Carlos at ang kapatid niyang babae. Mukhang tinawagan sila ni Chloe.

Sabi ng biyenan ko, “Grace, tama na! Ano ba talagang gusto mo? Gusto mo bang masira ang Co Corporation? Gusto mo bang mawalan ng trabaho si Chloe?”

Tumingin ako sa kanya.

“Tita, tatlong taon ninyo akong hindi pinansin. Tatlong taon akong nakaupo sa pinakadulo tuwing Christmas party ninyo. Tatlong taon na hindi ako tinawag na Misis Co sa opisina. Ngayon lang ako nagsalita, ako pa ang sumisira?”

Naiyak ang hipag ko. Sabi niya, “Ate Grace, sorry. Alam namin ni Mama na mali si Kuya. Pero please, huwag sa public.”

Sabi ko, “Hindi ako gumawa ng public. Si Kuya ninyo ang gumawa ng public nung ginamit niya ang mana ko nang hindi ko alam.”

Pumasok kami sa unit ni Chloe. Maliit lang, pero mamahalin. 2-bedroom, nasa 50 sqm, pero kita mo na bagong renovate. May mga gamit na pang-mayaman.

At sa ibabaw ng dining table, nandoon nga ang brown envelope. Yung titulo ko.

Kinuha ko. Nanginginig ang kamay ko, pero hindi dahil sa takot. Dahil sa galit.

Binuksan ko. Nandoon pa rin ang pirma ni Papa sa deed of donation. Pero may nakasulat na stamp ng banko sa likod, “Mortgaged to BDO for ₱8.5M loan.”

Hinarap ko si Carlos.

“Pineke mo ang pirma ko, Carlos. Alam mo ba kung anong kaso yun? Falsification of public document. Pwede kang makulong.”

Namutla siya.

“Grace, hindi ko sinasadya… Kinailangan lang kasi ni Chloe ng matitirhan. Wala siyang pamilya dito sa Manila…”

“At ako? May pamilya ako pero ginawa mo akong walang bahay? Yung bahay na bigay ng Papa ko para sa seguridad ko, ginawa mong pambayad sa kabit mo?”

Si Chloe, umiyak na nang malakas.

“Ma’am Grace, sorry po talaga. Hindi ko alam na ganun pala. Sabi ni Sir Carlos, conjugal daw ninyo yun…”

“Conjugal? Exclusive property ko yun! Kahit kailan hindi mo tinanong kung kanino yun? Secretary ka, alam mo dapat ang titulo!”

Doon na sumabog si Carlos.

“Oo! Ako ang kumuha! Ako ang nagsanla! Kasi pagod na pagod na ako sa’yo! Lagi kang tahimik, lagi kang parang naniningil kahit wala kang sinasabi! Kay Chloe, naiintindihan niya ako!”

Doon ko siya tiningnan nang diretso.

“Pagod ka? Ako ang naglaba ng mga suit mo na tig-₱30,000. Ako ang nag-ayos ng bahay mong 200 sqm na halos hindi mo uwian. Ako ang naghintay sa’yo tuwing gabi hanggang alas tres ng madaling araw. At ako pa ang nakakapagod?”

Walang nakasagot.

Sabi ni Marco, malinaw na malinaw ang kaso. Hawak na namin ang original. May certified copy na kami sa Muntinlupa na may adverse claim. At may kopya kami ng loan application na may pekeng pirma.

Sabi ni Marco kay Carlos, “Sir, may dalawa kang pagpipilian. Ibalik mo ang titulo nang walang damage at bayaran mo ang loan na ₱8.5 million sa loob ng 7 days, at hindi na magpa-file ng criminal case si Ma’am Grace. O itutuloy namin ang kaso at pati ang Co Corporation madadamay sa imbestigasyon.”

Natakot ang Mama ni Carlos. Alam niya na kapag nagka-kaso ang anak niya ng falsification, masisira ang pangalan ng pamilya nila sa business community sa Makati at BGC.

Sabi ng biyenan ko, “Sige na, Carlos! Bayaran mo na! Ibenta mo yung condo na yan kung kailangan!”

Si Carlos, napaluhod. Hindi literal na lumuhod, pero parang bumagsak ang balikat niya.

“Sige na, Grace. Ibabalik ko. Babayaran ko.”

Sabi ko, “Hindi lang yun. Pirmahan mo ang divorce agreement. At pirmahan mo ang waiver na wala kang habol sa bahay sa Alabang at sa lahat ng naipundar ko. At gusto kong mag-public apology ka sa GC ng kumpanya na ginamit mo ang titulo ko nang walang pahintulot.”

Nagulat siya.

“Public apology?”

“Oo. Kung kaya mong ipahiya ako sa harap ng 500 empleyado sa loob ng tatlong taon, kaya mo ring linisin ang pangalan ko sa harap nila.”

Walang nagawa si Carlos kundi pumayag.

Kinabukasan, nag-post siya sa GC ng Co Corporation.

“Good morning everyone. Ako si Carlos Co. Gusto kong humingi ng tawad kay Grace Delos Reyes, sa asawa ko, dahil sa maling paggamit ko ng titulo ng bahay niya sa Alabang na worth ₱28 million para sa personal loan ko na ₱8.5 million. Wala siyang kinalaman dito. Kasalanan ko ito. Patawarin mo ako, Grace.”

Pagka-post niya, tahimik ulit ang GC. Pero alam kong lahat sila nagbabasa.

Pagkatapos nun, pumunta kami sa banko. Binayaran ng pamilya Co ang buong ₱8.5 million loan. Tinanggal ang mortgage annotation sa titulo ko. Malinis na ulit.

Pumirma si Carlos sa annulment papers. Hindi na siya nanghingi ng kahit piso.

Si Chloe, umalis na sa Co Corporation. Bumalik daw sa Cebu sa pamilya niya. Nag-message siya sa akin bago umalis.

“Ma’am Grace, thank you po sa pagpapatawad. Hindi na po ako magpapakita.”

Hindi ko na siya ni-replyan. Wala na akong galit sa kanya. Naawa pa nga ako.

Lumipas ang dalawang buwan.

Tapos na ang annulment. Hawak ko na ulit ang titulo ng bahay sa Ayala Alabang. Pero hindi na ako bumalik sa BGC.

Dito na ako nakatira kina Mama at Papa sa Quezon City habang pinapa-renovate yung Alabang house. Gusto kong gawing maliit na cafe at co-working space yung ground floor. Pangarap ko dati yun nung college pa ako.

Si Marco, nandiyan pa rin. Hindi bilang abogado na lang. Madalas na siyang dumadalaw kina Mama, may dalang Americano. Sabi ni Mama, “Buti pa itong si Marco, marunong magdala ng kape, hindi puro sakit ng ulo.”

Natatawa na lang ako.

Isang umaga, habang nagkakape kami ni Papa sa garden, tinanong niya ako.

“Grace, hindi ka ba nagsisisi na sinabi mo lahat sa GC?”

Umiling ako.

“Pa, tatlong taon akong tahimik. Walang nangyari. Minsan, kailangan mo talagang magsalita nang malakas para marinig ka.”

Tumango si Papa.

At sa wakas, sa sarili kong susi, binuksan ko ang pinto ng bahay na akin lang, at alam kong bukas, ako na ang gigising nang payapa, hindi na naghihintay sa taong hindi naman uuwi.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨