Bahagi 3
Akala ko simpleng pagbabago lang ng programa, pero doon ko nadiskubre kung bakit tatlong minuto ng Papa ko naging isang linya lang sa kasal ko.

Pagkasabi ko noon, tumahimik ang buong holding room na parang may bumagsak na baso. Si Liza napahinto sa pag-ayos ng dress niya. Yung host namumula, hawak pa rin ang run-down na kinusot ni Miguel kanina. Si Papa naman agad akong hinila pabalik sa upuan.

“Anak, ano ka ba,” bulong ni Papa, mahina pero nanginginig. “Maraming bisita sa labas. Wag mo nang palakihin. Isang linya lang, tapos na yun.”

Si Miguel, ngumiti pa rin pero halata nang naiirita. Lumapit siya at hinawakan ang siko ko. “Angela, bride ka ngayong araw. Wag mong gawing eksena. Napag-usapan na natin ito.”

Tinitigan ko siya. Sa pitong taon, ganyan siya tuwing may hindi ako gusto. Ngingiti, hahawakan ako, sasabihing maliit na bagay lang. At ako naman dati naniniwala.

Hinila ko ang kamay ko. “Hindi ito maliit na bagay. Yung video na anim na gabi niyang ginawa, ginawa mong dalawampung segundo. Yung talumpati na kalahating buwan niyang pinag-practice-an, ginawa mong isang linya.”

Hindi sumagot si Miguel. Lumingon siya sa host. “Sino nag-utos na palitan yung video?”

Yumuko yung host. “Sir, sabi po ni Tito Ramon mas maganda daw po kung mas maraming family pictures kayo ni Ma’am Liza para mas makilala ng mga bisita. Sabi niyo po okay lang.”

Doon ko nakuha yung katotohanan. Hindi lang pala yung speech ang pinalitan. Pati yung buong opening, pinalitan ng halos walong minuto ng pictures nila ni Liza at Tito Ramon.

Kinuha ko yung kinusot na papel sa basurahan. Pinakinis ko. Nandoon pa rin yung original na sulat kamay ng coordinator. Sa original, malinaw: Papa – 3 minutes. Tito Ramon as Ninong – 2 minutes for blessing. Sa bagong print, baliktad: Tito Ramon – 8 minutes, Papa – 1 line.

Pinakita ko kay Miguel. “Kailan naging walong minuto ang kay Tito Ramon?”

Napabuntong-hininga si Miguel. “Si Tito Ramon kasi maraming kakilala sa barangay, sa City Hall. Maraming boss na bisita ngayon. Gusto niyang i-welcome sila. At saka matagal na siyang parang tatay ko.”

Si Liza biglang sumingit, medyo defensive na. “Angela, ako na magsasabi kay Papa. Sabihin ko na wag na siya magsalita ng matagal. Ako na bahala.”

Pero yung tono niya, hindi sorry. Parang napipilitan lang. At yung mata niya, tumitingin kay Miguel na parang humihingi ng kakampi.

Tumingin ako kay Papa. Nakaupo pa rin siya sa sulok, hawak ang thermos na binigay ni Miguel. Hindi siya makatingin sa screen. Yung bagong americana niya, halatang hiniram lang ang sukat, masikip sa balikat. Yung sapatos, may pilit na kintab pero may paltos na ang likod ng paa niya kakalakad ng isang linggo sa baba ng condo namin sa Quezon City para lang hindi siya madulas sa kasal ko.

Naalala ko yung sinabi niya dati. Dalawang picture ang napunit nang tinanggal niya sa album. Natakot siyang sabihin kong pangit kaya pinagawa pa niya sa labas ng SM North. Anim na gabi siyang puyat, pagkatapos ng shift niya sa opisina, nakaupo sa lamesa namin, inaayos yung video gamit ang lumang laptop.

At ngayon, isang linya lang.

Doon ako mas nasaktan pero mas naging malinaw.

Lumapit ako kay Papa at umupo sa tabi niya. “Papa, pwede bang basahin mo sa akin ngayon? Dito lang, tayo lang?”

Nagulat si Papa. “Dito?”

Tumango ako. “Gusto kong marinig nang buo. Hindi yung isang linya.”

Tumingin si Papa kay Miguel na parang humihingi ng permiso. Ngumiti si Miguel nang pilit. “Sige, para tumahan na siya.”

Binuksan ni Papa ang folder. Nanginginig ang kamay niya. Unang pahina. May sulat kamay sa itaas: 47 seconds. Binasa niya nang dahan-dahan.

“Miguel, ngayong araw ipinagkakatiwala ko sa iyo ang taong habang buhay kong hindi kayang bitawan. Si Angela…”

Huminto siya kasi nangingilid na ang luha niya.

Ako naman, hindi ko napigilang umiyak. Kasi sa nakaraang buhay, hindi ko ito narinig sa stage. Narinig ko lang nang wala na siya, tatlong buwan pagkatapos ng kasal. Nasa loob ng drawer ang folder, at ako lang ang nagbasa.

Itinuloy ni Papa. Pangalawang pahina, 53 seconds. Kwento kung paano ako natutong mag-bike, kung paano niya ako hinintay sa labas ng school tuwing umuulan. Pangatlong pahina, 1 minute and 6 seconds. Sabi niya, “Alam kong hindi ako perpektong ama. Pero sana, kahit isang linya lang ang ibigay sa akin ngayon, maalala mo na minsan may isang matandang lalaki na anim na gabing puyat para lang makita mo ang sarili mo noong tatlong taong gulang.”

Tatlong pahina. Tatlong minuto at halos kalahati. Tapos na.

Tahimik ang buong kwarto. Si Liza nakayuko. Yung host napapahid ng mata. Si Papa naman nahihiyang ngumiti. “Medyo corny ba?”

Niyakap ko siya nang mahigpit. Amoy pa rin niya yung lumang pabango na ginagamit niya tuwing may okasyon. “Hindi, Papa. Ito ang pinakamagandang narinig ko.”

Tumayo si Miguel. “O ayan, narinig mo na. Pwede na tayong bumalik? Nasa labas na yung mga ninong at ninang. Yung catering na ₱2.5 million, lumalamig na.”

Doon ko naramdaman yung pagbabago sa loob ko. Hindi na ako galit na parang bata. Malinaw na malinaw na sa akin.

Sabi ko, “Hindi pa tapos. Gusto kong marinig ito ng lahat, hindi lang ako.”

Tumingin sa akin si Miguel na parang hindi makapaniwala. “Angela, anong ibig mong sabihin?”

Tumayo ako at kinuha yung USB na may original video ni Papa. Yung USB na kulay itim, may gasgas, galing sa photo shop. Hawak ko rin yung folder niya.

“Gusto kong ibalik yung original na video. Yung dalawampung segundo gawin nating tatlong minuto ulit. Gusto kong marinig ng lahat yung tatlong pahina ni Papa sa stage, buo.”

Sumingit si Liza. “Angela, wala nang oras. Naka-set na lahat. Si Papa ko nasa stage na naghihintay.”

“Edi pababain natin si Tito Ramon,” sabi ko, kalmado pero buo ang boses. “Kung gusto niyang mag-welcome ng mga boss niya, sa birthday na lang ni Liza, hindi sa kasal ng Papa ko.”

Namula si Miguel. “Angela, napapahiya ako. Pamilya naman si Tito Ramon. Bakit ba ayaw mong magparaya si Papa mo kahit minsan?”

“Yan mismo ang problema, Miguel. Laging si Papa ang pinapagparaya mo kasi pamilya naman. Laging kami ang madaling kausap. Kaya laging kami ang nawawalan.”

Natahimik si Miguel. Kita ko sa mata niya na hindi niya inaasahan na sasagutin ko siya nang ganoon.

Si Papa tumayo at hinawakan ako. “Anak, tama na. Okay na ako sa isang linya.”

Umiling ako. Hinawakan ko ang kamay niyang magaspang. “Papa, hindi na okay. Noong nakaraan, pumayag ka sa isang linya at tatlong buwan ka lang…”

Hindi ko naituloy. Pero alam ko sa sarili ko, hindi ko hahayaang maulit yun.

Huminga ako nang malalim. Ito ang maliit pero importanteng desisyon ko.

Lumabas ako ng holding room, bitbit ang folder at USB. Dumiretso ako sa technical booth sa likod ng ballroom sa Quezon City. Si Papa sumunod sa akin, si Miguel sumunod din, galit na pero nagpipigil.

Pagdating sa booth, nandoon ang host at dalawang staff. Sabi ko, “Ibalik niyo yung original na video. Kahit ma-delay tayo ng sampung minuto.”

Sabi ng staff, “Ma’am, si Sir Miguel po kasi nag-approve nung bagong video.”

Tiningnan ko si Miguel. “Sabihin mo sa kanila. Ibalik nila. O ako mismo magpapatugtog.”

Tinitigan ako ni Miguel. Sa unang pagkakataon sa pitong taon, hindi niya ako nilambing. Sabi niya nang mahina pero madiin, “Angela, pag-isipan mo. Mapapahiya tayo sa harap ng lahat. Isang kasal lang ito.”

Hawak ko pa rin ang folder. Nanginginig pero buo ang loob ko. Sabi ko, “Isang kasal lang ito para sa iyo. Pero kay Papa, isang beses lang niyang ibibigay ang anak niya.”

Naiwan kaming dalawa sa harap ng booth, habang sa loob ng ballroom naririnig na namin ang mahinang music at boses ni Tito Ramon na nagsisimula nang magsalita sa mikropono kahit wala pa kami.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖