Bahagi 4
Sa wakas hinarap ko ang asawa ko at biyenan ko sa harap ng barangay para bawiin ang titulo ng condo at karapatan ko sa anak ko

Isang linggo matapos akong ma-discharge sa ospital, nasa bahay na ako nina Mama sa Quezon City. Hindi pa ako makalakad ng matagal dahil sa tahi ng CS, pero nakakaupo na ako at nakakabuhat kay Sofia, yun ang pinangalan namin sa baby ko. Maliit pa siya, pero malakas dumede, at tuwing tinitigan ko siya, nawawala ang pagod ko.

Hindi tumigil si Carlo sa pagtawag. Sa una, sweet pa. “Angela, miss na kita, miss ko na si baby, uwi na kayo.” Hindi ako sumagot. Pangalawang araw, galit na. “Angela, huwag mong gawin ito, isipin mo apelyido ng bata! Pag hindi ka umuwi, ipapa-barangay kita!” Pang-apat na araw, sinugod niya bahay nina Mama kasama ang nanay niya. Buti na lang nandoon si Jenny at yung pinsan niyang abogado na si Atty. Liza.

Pagdating nila, hindi ko na sila pinapasok sa kwarto. Sa sala lang kami nag-usap, kasama si Mama at si Atty. Liza. Dala ni Carlo ang isang plastic envelope na may lamang lumang resibo ng kuryente ng condo. “Ito patunay na ako nagbabayad ng condo! Kaya akin din to!” sabi niya, taas noo.

Tiningnan ni Atty. Liza ang papeles at ngumiti. “Carlo, resibo ng kuryente hindi titulo ng lupa. Ang titulo nasa pangalan ng magulang ni Angela. May deed of sale kayo na pirmado na ang buyer ay magulang niya. At saka yung bank account na ginamit sa renovation, nakapangalan kay Angela lang. Wala kang naiambag.”

Namula ang biyenan ko. “Abogada ka ba talaga? Bakit ka kumakampi sa babaeng yan? Kami ang pamilya ng lalaki! Dapat sa amin ang bata kasi wala siyang trabaho ngayon!”

Sumagot si Mama Cora, hindi na nagtimpi. “Wala siyang trabaho dahil kaka-CS lang! Pero may ipon siya, may pamilya siya! Kayo, anong meron kayo? Puro yosi at utang! Yung ₱10,000 na deposito ng yaya ng apo ko, binayad niyo sa utang niyo sa tong-its!”

Doon na lumabas tunay na kulay ni Carlo. Tumayo siya at sumigaw, “Sige! Kung ayaw mong bumalik, hindi mo makukuha kahit piso sa akin! Hindi ko susuportahan yang batang babae na yan! Mag-isa kang maghirap!”

Tiningnan ko siya diretso sa mata. Hindi na ako umiiyak. “Carlo, hindi ko kailangan pera mo. Kailangan ni Sofia ng ama, pero hindi ama na katulad mo na nagsasabi na hindi siya worth it. Kung hindi mo kayang mahalin anak mo dahil babae siya, mas mabuti pang wala ka.”

Natahimik ang sala. Si Atty. Liza ang nagsalita ulit. “Carlo, may dalawang options ka. Una, pumirma ka sa kasunduan na ang condo ay mananatili sa magulang ni Angela dahil sila ang bumili, at magbibigay ka ng sustento ayon sa batas. Pangalawa, idaan natin sa korte at ipapakita namin lahat ng ebidensya na wala kang ambag at pinabayaan mo mag-ina mo sa ospital.”

Nanginginig si Carlo. Akala niya siguro matatakot ako sa barangay. Pero kami pa ang nagpa-barangay. Sa harap ng lupon sa barangay hall ng BGC kinabukasan, inilahad lahat. Yung nurse na tumestigo na nanigarilyo siya sa ospital, yung resibo ng yaya na binawi, at yung titulo.

Doon siya nadulas. “Oo, binawi ko yaya kasi babae! Ano ngayon? Lahat ng lalaki sa pamilya namin gusto lalaki! Masama ba yun?”

Nagtinginan ang mga taga-barangay. Isang kagawad na babae ang sumagot, “Sir, 2026 na, hindi na basehan ang kasarian ng bata para hindi alagaan. At saka nasa batas na dapat suportahan ang bata.”

Napayuko si Carlo. Yung nanay niya tahimik na lang, hindi na makasagot.

Pumirma siya sa kasunduan. Hindi na siya makakapasok sa condo hangga’t hindi naaayos ang hiwalayan. Pumayag din siya na ₱15,000 kada buwan na sustento kay Sofia, galing sa sahod niya, idadaan sa bank account ko. Hindi kalakihan, pero sapat na patunay na may responsibilidad siya.

Pagkatapos ng lahat, umuwi kami nina Mama. Buhat ko si Sofia, mabigat na siya ng konti. Si Jenny nasa tabi ko, inaalalayan ako maglakad.

“Angela, okay ka lang?” tanong ni Jenny.

Tumango ako at ngumiti, totoong ngiti sa unang pagkakataon. “Okay na ako. Akala ko dati pag naghiwalay ako, talo ako. Pero ngayon, parang nanalo pa ako. Nanalo ako ng anak na babae, nanalo ako ng pamilya.”

Pumasok kami sa bahay, maliit pero mainit. Si Mama nagluluto ng tinola, amoy na amoy sa buong bahay. Inilagay ko si Sofia sa crib na bigay ng kapitbahay namin sa Quezon City, pininturahan ni Mama ng puti.

Umupo ako sa tabi niya at hinawakan ang maliit niyang kamay. “Sofia, anak, hindi ka lang babae. Ikaw ang pinakamagandang nangyari sa akin. At pangako, hindi mo mararanasan yung naranasan ko.”

Sa labas, may narinig akong tawanan ng mga bata sa barangay. Si Mama tinawag kami para kumain. Si Jenny nag-aayos ng mga papeles ng titulo ng lupa sa lamesa, sinisigurong safe lahat.

Doon ko naramdaman, tapos na ang pinakamasakit na parte. Hindi pa tapos ang kaso, pero alam kong kaya ko na. May bahay kami, may pamilya kami, at may kinabukasan kami na hindi nakasalalay sa kung lalaki o babae ang anak ko.

At habang pinapanood ko si Sofia na mahimbing na natutulog, alam kong bukas, mas maganda na ang gising namin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨