Bahagi 3
Akala ng asawa ko babalikan ko siya kasi wala akong pera, pero hawak ko pala ang titulo ng condo ng magulang ko

Nagising ako bandang alas tres ng madaling araw dahil sa kirot ng tahi ko sa tiyan. Si Mama Cora tulog na sa upuan sa tabi ko, nakayuko, hawak pa rin kamay ko. Sa katabing kama tahimik na ang mag-asawa. Wala pa rin si baby sa tabi ko, nasa nursery pa rin. Tiningnan ko ang kisame ng ospital sa St. Luke’s, puti, malamig, at doon ko naramdaman na mag-isa ako pero kailangan kong maging malakas.

Alas sais ng umaga dumating si Jenny dala ang mainit na lugaw at malunggay soup. Kaibigan ko siya mula college, nagtatrabaho sa opisina sa BGC. “Angela, grabe mukha mo, hindi ka ba pinatulog ng biyenan mo?” bulong niya habang inaayos ang buhok ko. Ngumiti ako ng pilit. “Wala, umalis din sila kagabi. Salamat ha, naabala ka pa.”

Umupo siya sa tabi ko at binuksan ang lugaw. “Nakausap ko na yung pinsan kong abogado, sabi niya pwede ka mag-file paglabas mo, pero kailangan mo ng pahinga muna. At saka Angela, totoo ba yung sinabi mo na sa magulang mo yung down payment?” Tumango ako. Hindi ko ikinahiya. Tatlong taon akong nagtrabaho sa Makati bilang HR, lahat ng ipon ko nilagay ko sa renovation ng condo namin na worth halos ₱800,000. Si Carlo, call center agent dati, halos wala siyang ambag kasi sabi niya siya daw magbabayad ng monthly amortization pero laging kulang.

Maya maya bumukas ang pinto, pumasok si Carlo kasama ang nanay niya. May dala silang isang supot na parang galing sa carinderia, sabaw na malinaw, walang laman. “Kumain ka na para magkalakas, para makauwi na tayo bukas,” sabi ni Carlo, pilit pinapabango ang sarili, wala nang amoy yosi. Yung biyenan ko hindi man lang tumingin sa akin, dumiretso sa baby cot na wala pang laman. “Babae kasi, kung lalaki yan, sana lechon ang dala namin ngayon.”

Hindi ko pinansin. Tumingin ako kay Carlo. “Nasaan yung ₱10,000 na deposito ng yaya? Sabi mo binawi mo, nasaan na?”

Nagkatinginan sila ng nanay niya. “Binigay ko kay Mama, may babayaran lang siyang utang sa barangay, babayaran din naman pag may pera na,” sagot niya na parang wala lang. Doon ko narealize, hindi lang pala tungkol sa pagiging babae ng anak ko. Simula pa lang, yung pera ko, pera ng magulang ko, ginagamit nila para sa pamilya nila.

Umangat ang boses ni Mama Cora na kanina tahimik lang. “Carlo, hindi mo ba alam na yung down payment ng condo na tinitirhan niyo, galing sa retirement ng tatay ni Angela? ₱1.5 million yun! Hindi kayo nagbayad ng piso! Tapos ngayon pag babae anak, wala kang pakialam?”

Napahiya si Carlo pero nagmatigas pa rin. “Conjugal yun! Kasal kami, sa aming mag-asawa yun! Kaya may karapatan ako!”

Doon ko kinuha ang lakas ng loob. Dahan-dahan akong bumangon kahit masakit. “Carlo, may hawak akong kopya ng titulo ng condo. Nakapangalan pa rin sa magulang ko. Hindi pa natin nalilipat kasi sabi mo mahal ang transfer tax. Hindi mo alam? Kaya hindi conjugal yun.”

Natigilan siya. Mukhang ngayon lang niya naalala. Nung binili ang condo sa BGC, sabi ng magulang ko, sa pangalan muna nila para safe, dahil hindi pa kami kasal noon at wala pa akong stable na titulo ng lupa. Pumayag si Carlo noon kasi wala naman siyang pera. Ngayon inaangkin niya.

“Sinungaling ka!” sigaw ng biyenan ko. “Niloloko mo anak ko! Gusto mo kamkamin lahat!”

Umiling ako. “Hindi ako nagsisinungaling. Nasa files ko lahat. Pati bank account kung saan ako nagbabayad ng renovation, nasa akin ang resibo. Kayong dalawa ang nanloloko sa akin.”

Napaiyak ako pero hindi dahil mahina ako. Naiyak ako kasi ngayon lang luminaw lahat. Akala ko dati mahal ako ni Carlo. Pero ang mahal pala niya ay yung ideya na magkakaroon siya ng anak na lalaki na magbubuhat ng apelyido nila, at condo na libre.

Si Jenny, na tahimik lang kanina, biglang nagsalita. “Angela, may picture ka ba nung titulo? I-send mo sa akin, i-forward ko kay attorney.” Tumango ako at kinuha ang cellphone. Pero bago ko ma-send, hinablot ni Carlo ang cellphone ko.

“Akin muna yan! Huwag mo gamitin laban sa akin!”

Sigaw ni Mama Cora, “Carlo! Ibalik mo yan! Bawal yan! Nasa ospital kayo!”

Dumating ang nurse at sinaway sila. “Sir, bawal po manakit ng pasyente, isoli niyo po phone.”

Napilitan siyang ibalik. Nanginginig kamay ko pero na-send ko pa rin kay Jenny.

Pagkaalis ulit nila, naiwan kaming tatlo. Sabi ni Jenny, “Angela, kailangan mong magdesisyon. Saan ka uuwi paglabas? Babalik ka pa ba sa BGC?”

Tumingin ako kay Mama. “Ma, pwede ba sa inyo muna ako sa Quezon City? Kahit isang buwan lang, hanggang makalakad ako ng maayos.”

Tumango si Mama at naiyak. “Anak, bahay mo yun, kahit kailan pwede ka umuwi.”

Doon ako nagkaroon ng maliit pero importanteng desisyon. Hindi ako babalik sa condo na yun kasama si Carlo. Hindi ko hahayaan na gamitin niya ang anak ko para takutin ako. Kukunin ko lahat ng papeles, titulo ng lupa, bank account statements, resibo ng renovation na tinatago ko sa drawer sa condo, at dadalhin sa bahay nina Mama.

Gabi na nang makatulog si Mama, hindi pa rin ako makatulog. Tinitigan ko ang larawan ng baby ko na sinend ng nursery sa Viber, maliit, kulot ang buhok, kamukha ko. Bumulong ako, “Anak, hindi kita pababayaan. Hindi ka babae lang. Ikaw ang dahilan kung bakit ako lalaban.” At sa unang pagkakataon simula nung manganak ako, naramdaman kong hindi na ako takot.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖