Bahagi 3
Akala ko inabandona ako ng tunay kong ina dahil ayaw niya sa akin, yun pala may utang na ₱2.5 million si Papa sa ospital para lang mailigtas ako noon at si Mama ang pumilit na itago ang lahat.

Hindi ako nakatulog buong gabi.

Naiwan yung lumang kotse ni Papa sa basement parking ng mall sa BGC. Hindi ko kayang iwan. Tinawagan ko yung guard, sabi ko may problema sa kotse, pinakiusapan kong wag muna i-tow. Pumayag naman, pero hanggang umaga lang. Dinala ko yung kahon ng litrato, yung toolbox, at yung sulat ni Papa sa condo ko sa Quezon City.

Pagdating sa condo, inilatag ko lahat sa sahig. Yung resibo ng ospital na may pangalang Elena R. Santos, yung litrato ng babaeng may kargang sanggol, yung cassette tape, at yung kwintas ko. Pare-pareho silang nagtuturo sa isang tao.

Si Elena.

Alas tres ng madaling araw, sinubukan kong tawagan si Mama. Hindi siya sumasagot. Nag-message lang siya. “Matulog ka na, Junjun. Bukas na tayo mag-usap. Mahal ka namin.” Pero hindi na ako makatulog. Binuksan ko ulit yung sulat ni Papa, paulit-ulit.

Sa sulat, sabi ni Papa, hindi raw siya ang tunay kong tatay. Pero siya yung nagturo sa akin mag-bike sa may UP Diliman. Siya yung naghatid sa akin sa unang araw ng high school. Siya yung nag-abot ng ₱500 nung wala akong baon sa college. Paano mo sasabihin na hindi tunay ang lahat ng yun?

Bandang alas singko, tumawag ulit yung unknown number. Hindi ko sinagot nung una. Sa pangalawang tawag, sinagot ko.

“Hello?” boses ng babae, medyo nanginginig, nasa mga singkwenta na siguro.

“Si Elena ka ba?” sabi ko, diretso.

Tahimik sa kabilang linya. Tapos may narinig akong paghinga na malalim.

“Ako nga, Junjun. Ako yung nanay mo.”

Hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw. Parang na-freeze lang ako. “Bakit mo iniwan yung kotse sa BGC?” tanong ko.

“Sa akin yun. Yung lumang kotse ng Papa mo, sa akin niya iniwan bago siya namatay. Sabi niya, pag handa ka na, ibalik ko sa’yo. Matagal ko nang gustong ibalik, pero natatakot ako.”

“Natakot saan?”

“Natakot na baka hindi mo ako tanggapin. At natakot ako sa Mama mo.”

Doon na nagsimula siyang magkwento. At habang nagkukwento siya, unti-unting nabuo yung mga piraso na kulang sa sulat ni Papa.

Labing siyam pa lang siya nung nabuntis siya. Working student siya sa isang carinderia sa may Sampaloc. Yung boyfriend niya, iniwan siya nung nalaman na buntis siya. Wala siyang pamilya sa Manila, taga-Cebu siya. Nung kabuwanan na niya, tinulungan siya nina Papa at Mama. Kapitbahay nila si Papa noon sa may Project 4.

Nanganak siya sa isang maliit na ospital sa Quezon City. Mahirap yung panganganak. Kailangan siyang i-CS. Wala siyang pera. Si Papa ang nagbayad ng ₱50,000 na bill. Pero hindi lang yun. Pagkapanganak sa akin, nagkaroon ako ng impeksyon sa dugo. Kailangan akong ilagay sa NICU ng halos isang buwan. Yung bill umabot ng ₱2.5 million nung 1994, napakalaking pera na nun.

Hindi kaya ni Elena. Wala siyang bank account, wala siyang titulo ng lupa, wala siyang kahit ano. Si Papa at Mama, kahit hindi mayaman, nangutang sila sa kooperatiba at sa mga kamag-anak para lang mabayaran yung ospital at mailigtas ako.

Ang usapan, aalagaan lang ako nina Papa at Mama ng ilang taon hanggang makabawi si Elena. Pero habang tumatagal, napamahal na ako kina Mama at Papa. At si Elena, nahiya na siyang bawiin ako kasi nakita niyang maayos yung buhay ko. Kaya pumayag siya na iwan ako sa kanila.

“Pero bakit may litrato na limang taon na ako tapos kasama kita?” tanong ko.

“Yun yung una at huli naming pagkikita. Nung limang taon ka, dinala ka ni Papa sa akin sa may Luneta. Tulog ka sa kotse. Gusto kitang yakapin, pero hindi ko nagawa. Sabi ni Papa, hintayin daw na ikaw mismo ang maghanap sa akin pag handa ka na.”

“Bakit mo sinabi sa likod ng litrato na ‘Sa wakas pumayag na rin siyang makipagkita sa kanya’?”

“Si Mama mo yun. Si Delia. Matagal siyang hindi pumapayag na magkita tayo. Natatakot siya na baka kunin kita. Kaya nung pumayag siya nung limang taon ka, sobrang saya ko.”

Doon ko naintindihan yung sulat sa likod ng litrato. Hindi si Elena ang kontrabida. Si Mama, nasaktan din at natakot. Hindi siya masamang tao, natakot lang siyang mawalan ng anak.

Kinabukasan, umuwi ako sa bahay namin sa Quezon City. Naabutan ko si Mama sa sala, nakaupo, hawak yung lumang album namin. Umiiyak siya. Pagkakita niya sa akin, tumayo siya agad.

“Junjun, anak…”

Hindi ko siya sinigawan. Umupo ako sa tabi niya. Nilabas ko yung resibo ng ospital, yung litrato ni Elena na may kargang sanggol, at yung sulat ni Papa.

“Ma, totoo ba na nagkautang kayo ni Papa ng ₱2.5 million dahil sa akin?”

Napahagulgol si Mama. “Oo, anak. Binenta pa namin yung maliit na lupa ng Papa mo sa Pampanga para mabayaran yun. Pero hindi namin pinagsisihan. Kasi ikaw yung dumating sa buhay namin nung akala namin hindi na kami magkakaanak.”

“Kaya ba itinago niyo?”

“Hindi dahil nahihiya kami. Kasi natatakot kami na pag nalaman mong ampon ka lang, isipin mong hindi ka namin mahal. At natatakot ako na hanapin mo siya at iwan mo kami.”

Yun yung reaksyon ng taong nagkamali. Hindi galit, hindi pagtatanggi. Takot at pagmamahal na mali yung paraan ng pagpapakita.

Hawak ni Mama yung kamay ko, nanginginig. “Patawarin mo kami ng Papa mo, anak. Hindi kami perpektong magulang. Pero minahal ka namin nang buo.”

Masakit. Sobrang sakit. Pero mas malinaw na ngayon. Hindi ako inabandona dahil ayaw sa akin. Iniligtas ako dahil mahal ako ng dalawang pamilya.

Tumayo ako. Hindi ko pa kayang yakapin si Mama nang buo, pero hinawakan ko yung kamay niya.

“Ma, hindi ako aalis. Pero kailangan kong makita si Elena. Hindi para iwan kayo, kundi para malaman kung saan ako nanggaling.”

Tumango si Mama, umiiyak pa rin. “Sige, anak. Pero samahan mo ako. Gusto ko rin siyang makausap. Matagal na akong may gustong sabihin sa kanya.”

Bago ako umalis ng bahay, may isa akong desisyon na ginawa. Maliit pero importante. Kinuha ko yung lumang susi ng kotse ni Papa na napulot ko sa parking. At kinuha ko rin yung original na susi ng kotse ko ngayon. Pinagtabi ko ulit.

Magkapareho sila kasi nung bumili si Papa ng bago niyang kotse dati para sa akin, pinaduplicate niya yung susi sa lumang kotse para kung sakaling masiraan ako, may reserba ako. Hindi dahil sa magic, kundi dahil sa pagiging praktikal ni Papa. Iniwan niya yung lumang kotse kay Elena bilang pangako.

At ngayon, ibabalik ko yung lumang kotse sa garahe namin sa Quezon City. Hindi para itago ulit, kundi para ayusin. Kasi pag-aari ko na ngayon yung kwento, hindi lang yung sikreto.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖