Bahagi 4
Hinarap ko silang dalawa sa opisina mismo at doon ko sinabi sa harap ng lahat na tapos na ang panloloko nila sa akin

Kinabukasan, alas-otso pa lang ng umaga nasa BGC na ako, hindi para sa anniversary dinner, kundi para sa opisina ni Carlo. Hindi ako pumasok na umiiyak. Nakaputi akong blouse, itim na slacks, at dala ko yung backpack na may lamang titulo, OR/CR, bank book, at yung picture ng hotel key card.

Kasama ko si Atty. Mara. Hindi siya mukhang abogado na galing sa teleserye, nakasimple lang siya pero yung tingin niya matalim. Sabi niya, “Liza, siguraduhin mong kalmado ka. Hayaan mong sila ang kabahan.”

Pagpasok namin sa 12th floor ng office building sa BGC, kitang-kita ni Carlo na papalapit kami. Nasa pantry siya kasama si Angela at dalawa pang ka-opisina. Naka-coffee siya, yung suot niya yung dark blue tie na ako rin ang nagplantsa dati, pero ngayon hindi na niya tinanggal.

“Liza?” Gulat na gulat siya. “Anong ginagawa mo dito? Sabi ko pag-uusapan natin sa bahay.”

“Hindi na sa bahay, Carlo. Dito na, para malinaw sa lahat,” sabi ko. Tumingin ako kay Angela. “Good morning, Angela. Ganda ng necklace mo, bago pa rin ah.”

Namula si Angela, mabilis na tinago yung moon pendant sa loob ng blouse niya. Yung dalawang ka-opisina nila, dahan-dahang umatras palayo, parang ayaw madamay.

Pumasok kami sa maliit na conference room. Pinapasok ni Carlo si Angela, akala niya kakampi niya. Umupo ako sa tapat nila.

Inilabas ko sa mesa yung NLEX receipt. “Alas-tres ng hapon, NLEX papuntang Tagaytay, nung sinabi mong may audit ka sa warehouse. Anong audit ang may private jacuzzi?”

Hindi nakasagot si Carlo.

Inilabas ko yung picture ng key card. “Private Jacuzzi, Double Bath. Nasa bulsa ng coat mo. Pinicturan ko bago ko plantsahin ulit. Akala mo ba hindi ko makikita?”

Tumingin si Angela kay Carlo. “Carlo, sabi mo naghiwalay na kayo. Sabi mo process na yung annulment niyo.”

Doon sumabog si Carlo. “Angela, hindi ngayon!” Tapos tumingin siya sa akin. “Liza, wag mo nang idamay yung trabaho ko. Isang beses lang nangyari yun sa Tagaytay. Lasing lang ako.”

“Isang beses?” Sabi ko, at nilabas ko yung bank statement na naka-screenshot sa cellphone ko. “Tatlong beses kang nagbayad sa resort na yun gamit yung joint account natin. ₱18,000, ₱22,000, ₱15,000. Lahat galing sa account kung saan pumapasok yung sahod mo at yung mana ko. At yung tie clip na bigay ko sayo nung na-promote ka, nasa scarf niya. Isang beses lang ba yun?”

Natahimik yung buong conference room. Narinig ko pa yung aircon na umuugong.

Si Angela biglang tumayo. “Liza, hindi ko alam na ganito. Akala ko totoo yung sinabi niya. Hindi ako kabit, niloko rin niya ako.”

Tumingin ako sa kanya, hindi galit, pero pagod. “Angela, sampung taon mo na akong niloloko. Nung college, love letter. Ngayon, asawa. Kahit niloko ka rin niya, hindi ka inosente. Alam mong may asawa siya, nakita mo yung singsing niya dati sa pantry, sabi ng kaibigan mo sa akin kagabi.”

May isa sa mga ka-opisina na nag-message sa akin kagabi, kaibigan ni Angela na hindi na natiis. Sinabi niyang alam ni Angela na kasal si Carlo.

Napayuko si Angela. Wala na siyang masabi.

Si Carlo naman, biglang nagbago yung tono. Lumambot, parang yung Carlo na nanligaw sa akin dati. “Liza, please. Pitong taon tayo. Yung condo, sa akin nakapangalan pero bahay natin yun. Yung Audi, sa akin nakapangalan pero ginagamit mo rin. Yung shares ng kumpanya, wala pang value yun. Wag mo akong sirain dito sa opisina.”

Doon ko nilabas yung titulo ng condo na may annotation. “Yung condo sa Quezon City, nakapangalan sayo pero yung down na ₱2.5 million galing sa mana ng mama ko. May deed of donation at bank transfer ako. Yung Audi na ₱5 million, nakapangalan sayo pero ako nagbayad ng insurance na ₱180,000 at ako ang co-maker sa loan. At yung bagong kumpanya mo, 70% ng puhunan galing sa joint account natin nung nagbenta tayo ng lumang bahay sa Pasig. Lahat documented.”

Tumingin si Atty. Mara kay Carlo. “Mr. Carlo, yung misis mo may karapatan sa lahat ng yan. At dahil napatunayan yung infidelity at misuse ng conjugal funds, malakas ang laban niya sa 70% shares na hinihingi niya, plus yung condo at kotse.”

Namutla si Carlo. Akala niya wala akong alam sa batas. Akala niya dahil tahimik ako dati, wala akong gagawin.

“At isa pa,” dagdag ni Atty. Mara, “yung ginawa mong paglipat ng ₱300,000 sa personal account ni Angela last month gamit yung company account, may record kami. Fraudulent transfer yun ng conjugal property.”

Yun yung butas na hindi niya napansin. Akala niya maitatago niya sa ilalim ng “marketing expense”.

Napaupo si Carlo. Sa unang pagkakataon, nakita kong natakot siya, hindi dahil nahuli siya, kundi dahil alam niyang mawawala lahat ng pinaghirapan niyang itago.

Si Angela umiiyak na sa sulok. “Liza, sorry. Aalis na ako sa kumpanya. Hindi na ako magpapakita.”

Hindi ko siya sinagot ng masama. “Angela, umalis ka man o hindi, problema mo na yan. Pero wag mo nang gamitin yung kwento na tine-test mo lang kung mahal ako. Tapos na tayo sa ganyan.”

Tumayo ako. “Carlo, pirmahan mo yung draft ng agreement na ipapadala ni Atty. Mara mamaya. Condo sa akin, Audi sa akin, 70% ng shares sa akin. Yung 30% sayo, plus yung personal mong gamit. At yung joint account, hahatiin natin nang patas pero ibabalik mo yung ₱55,000 na ginastos mo sa Tagaytay. Kung hindi, sa korte tayo magkikita at isasama namin yung HR niyo sa hearing.”

Hindi siya nakapagsalita. Alam niyang pag umabot sa HR, mawawala pati trabaho niya bilang regional director.

Lumabas kami ni Atty. Mara ng conference room. Yung mga tao sa labas nakatingin, pero walang nagsasalita. Hindi ako nahiya. Sa wakas, ako yung tumayo para sa sarili ko.

Pumunta kami sa bangko sa baba ng building. Winithdraw ko yung kalahati ng laman ng joint account na ₱420,000 at inilipat sa sarili kong account na matagal ko nang hindi nagagamit. Legal yun, sabi ni Atty. Mara, habang wala pang final na kasunduan.

Pagkatapos, dumiretso ako sa condo sa Quezon City. Pinalitan ko yung code ng smart lock, kinuha yung wedding picture at inilagay sa kahon, hindi tinapon, pero tinago. Yung tie clip na naiwan ni Angela sa resto kagabi, sinoli ko sa lost and found ng building, hindi na sa kanya.

Kinagabihan, nasa bahay ako ni Mama sa Project 8. Nagluto siya ng sinigang, yung paborito ko nung bata ako. Habang kumakain kami, sabi niya, “Akala ko matitiis mo pa ng sampung taon. Buti natauhan ka na.”

Ngumiti ako. “Ma, pagod na akong maging tagaplantsa ng necktie ng iba.”

Tumawa siya at niyakap ako.

Isang linggo ang lumipas, pinirmahan ni Carlo yung agreement. Takot siyang mawalan ng trabaho at takot siyang malaman ng pamilya niya sa probinsya. Si Angela nag-resign at lumipat ng Cebu, sabi ng kaibigan ko.

Yung condo sa Quezon City, sa akin na talaga. Yung Audi, binenta ko at ginamit yung pera pang-down ng maliit na coffee shop malapit sa barangay namin na matagal ko nang pangarap. Yung 70% shares, hawak ko na, at si Atty. Mara ang tumutulong para ayusin yung negosyo na hindi na kasama si Carlo.

At nung gabi ng opening ng maliit kong coffee shop, nagsindi ako ng isang kandila sa mesa, puti, maliit, pero ako ang nagsindi para sa sarili ko.

Sa unang gabi ng bago kong simula, binuksan ko yung bintana ng shop ko sa Quezon City, pinanood yung mga ilaw sa labas, at sa wakas, ako naman ang huminga nang malalim para sa sarili ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨