Bahagi 3
Dinala ko ang cake na ‘Maligayang Diborsyo Sa Akin’ sa harap nilang dalawa at doon ko nalaman kung gaano katagal na pala akong niloloko ng sarili kong asawa

Hawak ko pa rin yung cake nung nakatayo ako sa gilid ng mesa nila. Hindi nanginginig yung kamay ko, pero ramdam ko yung bigat ng icing. Si Carlo unang nakakita sa akin. Namutla siya, parang biglang nawala lahat ng dugo sa mukha. Yung hawak niyang wine glass muntik nang matapon.

Si Angela naman, dahan-dahang lumingon. Nung nakita niya ako, natigilan siya ng isang segundo, tapos biglang ngumiti na parang walang nangyari. Pero yung ngiti niya, hindi na umabot sa mata.

“Liza?” Sabi ni Carlo, halos pabulong. “Anong ginagawa mo dito? Akala ko nasa bahay ka lang?”

Hindi ako sumagot agad. Inilapag ko yung cake sa gitna ng mesa nila, sa pagitan ng dalawang plato ng foie gras. Yung pulang sulat, kita sa ilalim ng warm light ng resto. Maligayang Diborsyo Sa Akin.

Tahimik yung buong lugar. Kahit yung pianist huminto sa pagtugtog ng Für Elise.

“Happy anniversary, Carlo,” sabi ko, mahinahon lang. “Sabi mo may dinner ka sa boss. Ito pala yung boss mo?”

Tumingin ako kay Angela. “Hi, Angela. Tagal na nating hindi nagkita. Mula nung kinuha mo yung love letter ko sa dorm dati.”

Namula si Angela. “Liza, hindi… hindi ganun. Nagkataon lang na nandito kami. May client meeting kami kanina sa Makati, dumaan lang kami dito.”

“Client meeting? Naka-white dress at moon necklace? At yung tie clip ng asawa ko ginagamit mong pang-ipit ng scarf?” Sabi ko, tinuro ko yung scarf niya. Totoo nga, yung silver tie clip na regalo ko kay Carlo nung promotion niya, nakakabit sa scarf ni Angela.

Napahawak si Angela sa scarf niya at mabilis na tinanggal yung clip, parang napaso.

Si Carlo tumayo, sinubukang hawakan yung braso ko. “Liza, hindi ito yung iniisip mo. Tara sa labas, pag-usapan natin. Wag dito.”

Umiling ako. “Dito na. Para marinig ng lahat. Para matapos na.”

Lumapit yung manager ng resto, alanganin. “Ma’am, sir, okay lang po ba kayo?”

Tumingin ako sa kanya at ngumiti. “Okay lang po. Anniversary cake ko po yan. Gusto ko lang i-share sa asawa ko at sa… katrabaho niya.”

Bumalik si Carlo sa upuan, pero hindi na siya mapakali. “Liza, please. Si Angela bago lang sa marketing. Tinutulungan ko lang siya. Wala kaming relasyon.”

“Bago lang?” Ulit ko. “Bago lang pero may NLEX receipt ka papuntang Tagaytay nung alas-tres ng hapon nung sinabi mong overtime ka? Bago lang pero may key card ka ng private jacuzzi sa resort na tinago mo sa coat mo? At bago lang pero yung lockscreen mo buwan na yung wallpaper, kapareho nung kwintas niya?”

Sunod-sunod kong sinabi, hindi malakas, pero bawat salita malinaw.

Nakita kong kinabahan si Angela. Tumingin siya kay Carlo, parang nagsasabing tulungan mo ako.

Si Carlo hindi makatingin sa akin nang diretso. “Saan mo nakuha yang mga yan? Hinalungkat mo ba gamit ko?”

“Oo,” sabi ko. “Kasi asawa mo ako. At yung condo sa Quezon City na tinitirhan natin, yung down na ₱2.5 million galing sa mana ng mama ko, hindi sa bonus mo. Yung Audi na pinagyayabang mo sa opisina, ako naglakad ng insurance at OR/CR. Tapos malalaman ko, ibang babae pala ang unang sumakay dun?”

Nanginig yung labi ni Carlo. Alam niyang totoo lahat.

Si Angela biglang tumayo, kinuha yung bag niya. “Liza, wala akong alam na may asawa na siya nung una. Sinabi niya single siya. At yung necklace, bigay niya sa akin nung nakuha ko yung account sa Cebu. Hindi ko alam na may asawa ka.”

Doon ako natawa, pero hindi masaya. “Angela, sampung taon na ang nakaraan ginawa mo na sa akin to. Kumuha ka ng sulat, kumuha ka ng boyfriend. Ngayon asawa ko naman? Hindi ka pa rin nagbabago.”

Tahimik si Angela. Hindi na siya nakasagot. Alam niyang alam ko yung ugali niya.

Si Carlo lumuhod? Hindi. Pero lumapit siya ulit. “Liza, nagkamali ako. Pero hindi pa huli ang lahat. Umuwi tayo. Ayusin natin to. Yung shares ng kumpanya, yung bahay, pag-uusapan natin.”

Doon ko naramdaman yung sakit, pero hindi na yung sakit na parang gusto kong umiyak at magmakaawa. Sakit na parang may pumutok sa loob ko at biglang luminaw. Pitong taon akong nagtiis, nagplantsa, nag-ipon, naniwala sa “hintayin mo lang”.

Tumingin ako sa cake. “Hindi mo kailangang lumuhod. Kinain mo na lahat ng sinubuan niya sayo kanina. Busog ka na siguro.”

Kinuha ko yung maliit na kutsilyo na kasama ng cake at hiniwa ko yung isang slice. Inilagay ko sa plato ni Carlo.

“Happy anniversary. At happy divorce na rin. Para sa atin.”

Hindi ko na hinintay yung reaksyon nila. Tumalikod ako at naglakad papunta sa counter. Binayaran ko yung tomahawk steak at yung wine ko, pati yung cake. Gamit yung sarili kong card, hindi yung joint account namin.

Paglabas ko ng resto, malamig yung hangin sa BGC. Si Carlo humabol, hawak pa rin yung susi ng Audi.

“Liza! Liza, saan ka pupunta? Sabay na tayo!”

Hindi ako lumingon. Sumakay ako sa Grab na kanina ko pa pala nabook habang nasa mesa ako. Habang umaandar yung kotse, nakita ko sa side mirror si Carlo na nakatayo lang sa labas ng resto, si Angela nasa likod niya, hindi na magkahawak ang kamay.

Pagdating ko sa condo sa Quezon City, hindi ko binuksan agad yung ilaw. Naupo ako sa sahig ng sala, sa harap ng maliit na altar ni Mama. Doon ko lang naramdaman yung pagod.

Binuksan ko yung cabinet kung saan nakatago yung mga papeles. Kinuha ko yung folder ng titulo ng condo, yung OR/CR ng Audi, yung bank book ng joint account, at yung kopya ng business permit ng bagong kumpanya ni Carlo na 70% pala ay galing sa pera na dapat hati kami.

Pinicturan ko lahat at sinend kay Atty. Mara. Sabi ko, “Ito pa lang yung meron ako ngayon. Bukas dadalhin ko lahat ng original.”

Sumagot si Atty. Mara: “Good. Wag mong hayaang galawin niya yung joint account ngayong gabi. Bukas ng umaga magwi-withdraw ka ng kalahati at ilipat mo sa sarili mong account. Legal yun habang wala pa tayong filing.”

Doon ako nagkaroon ng maliit pero importanteng desisyon.

Hindi ako iiyak buong gabi. Hindi ako magpapakalasing. Hindi ko siya aawayin sa text.

Ang gagawin ko, kukunin ko yung mga papeles na yun, ilalagay ko sa backpack ko, at matutulog ako sa bahay ni Mama sa Project 8 ngayong gabi. Isasara ko yung condo at papalitan ko yung code ng smart lock bukas ng umaga.

Tumayo ako, nag-empake ng ilang damit, nilagay sa backpack yung folder ng titulo at bank book. Tapos tinitigan ko yung wedding picture namin sa dingding, yung nakangiti kami sa Tagaytay din pala.

Hindi ko tinanggal. Hinayaan ko lang.

Isinara ko yung pinto ng condo, dala yung bigat ng pitong taon at gaan ng isang desisyon na sa wakas, ako naman ang pumili para sa sarili ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖