Bahagi 4
Noong sinabi kong sa akin pa rin ang kalahati ng titulo ng lupa at condo natin sa Alabang, doon lang natakot si Carlo at lumabas ang totoo

Kinaumagahan, maaga akong pumunta ng Makati. Dala ko ang photocopy ng titulo ng lupa at ID ko. Sa Registry of Deeds, nag-request ako ng certified true copy. Gusto kong siguraduhin na walang nagalaw. Lahat pa rin, nakapangalan sa aming dalawa ni Carlo M. Santos at Liza P. Santos.

Pag-uwi ko, naabutan ko si Dani na nag-iimpake na ng pink na maleta niya sa guest room. Si Carlo nasa sala, nakaupo, hawak ang ulo.

“Liza, saan ka galing?” tanong ni Carlo.

“Sa Makati. Inayos ko yung titulo,” sagot ko, nilapag ang envelope sa mesa.

“Anong titulo?” kinakabahan na siya.

“Yung sa bahay. Naalala mo? Sabi mo bahay nating dalawa. Kalahati akin, kalahati sayo. Nagpa-certify lang ako para sigurado.”

Tumingin siya sa envelope, namutla.

“Ate Liza, aalis na po ako,” mahinang sabi ni Dani, bitbit ang maleta. “Sorry po talaga.”

“Wag mo akong tawaging ate,” sabi ko, hindi masungit pero malinaw. “Dani, bata ka pa. Pero sana matuto ka. Hindi lahat ng sinasabi ng lalaking may asawa, totoo.”

Umiyak siya, tumango, lumabas ng pinto. Hindi ko siya pinigilan.

Naiwan kami ni Carlo sa sala. Tahimik. Yung bahay na dati puno ng tawanan, ngayon parang korte.

“Carlo, upo ka,” sabi ko. Umupo ako sa tapat niya.

“Liza, patawarin mo ako. Nagkamali ako. Nadala lang ako. Si Dani, wala yun. Panandaliang aliwan lang. Ikaw pa rin ang misis ko,” sabi niya, hinawakan ang kamay ko.

Binawi ko ang kamay ko.

“Panandaliang aliwan na apat na gabi sa hotel na binayaran gamit pera natin? Panandaliang aliwan na sinabihan mong hiwalay na tayo at annulled na?” tanong ko.

“Hindi ko sinabi yun! Sinungaling siya!” sigaw niya, pero nanginginig ang boses.

“Carlo, may boarding pass ako. May resibo ako. May joint account tayo na may bawas na ₱18,500 para sa hotel at ₱22,000 para sa shopping sa Cebu. Lahat galing sa savings na inipon ko habang ikaw nasa opisina raw. Ano pa ang hindi mo sinabi?”

Hindi siya makasagot. Doon siya bumigay.

“Liza, pagod na ako! Pagod na ako na ikaw lagi ang tama! Ikaw lagi ang nag-aayos ng bahay, ng pera, ng lahat! Parang wala na akong kwenta! Kay Dani, feeling ko lalaki ulit ako! Hinahangaan niya ako!”

Doon ko naintindihan. Hindi dahil mas maganda si Dani. Hindi dahil mas bata. Dahil gusto niyang takasan ang responsibilidad ng pagiging asawa.

“Alam mo ba kung magkano ang bahay na ito ngayon? ₱28 million na. Kalahati nun, akin. Yung bank account na ₱2.5 million, kalahati akin. Pero hindi pera ang pinag-uusapan natin dito, Carlo. Tiwala,” sabi ko.

Tumayo siya, naglakad-lakad sa sala. “Anong gusto mong gawin ko? Lumuhod? Gagawin ko! Wag mo lang akong paalisin dito!”

“Paalisin? Carlo, ikaw ang umalis kasama ang pamangkin mo kuno. Ako ang maiiwan dito. Kasi ako ang hindi nagsinungaling.”

Doon siya natahimik. Kita ko ang takot sa mata niya. Hindi takot na mawala ako. Takot na mawala ang bahay, ang titulo, ang komportableng buhay na ako ang bumuo.

“Liza, pag-usapan natin. Huwag mo akong idemanda. Huwag mo akong hiwalayan,” bulong niya.

“Matagal ko nang pinag-isipan. Pitong taon akong naging mabuting misis. Nagluto, naglinis, naghintay. Pero ngayon, pagod na rin ako. Pagod na akong maghintay sa taong hindi na umuuwi para sa akin,” sabi ko.

Kinuha ko ang isang folder at nilagay sa harap niya. Sa loob, photocopy ng titulo, bank statements, at isang simpleng kasunduan na sinulat ko kagabi. Nakasaad na aalis siya sa bahay sa loob ng tatlong araw, dadalhin lang ang personal na gamit niya, at hindi gagalawin ang joint account hangga’t hindi kami nagkakaharap sa barangay para sa pormal na paghihiwalay ng ari-arian.

“Hindi kita ipapahiya sa opisina mo. Hindi ko ikakalat ang ginawa mo. Pero umalis ka. At yung anniversary dinner na ni-reserve ko, kinansel ko na. Kinain ko na mag-isa yung cake na binili ko kahapon,” sabi ko, at sa unang pagkakataon, natawa ako nang totoo, kahit may luha.

“At si Dani? Wala na. Umalis na siya. Sana hindi mo na siya tawagan. Kasi kung mahal mo talaga siya, sana hindi mo siya ginawang kabit sa bahay ng asawa mo.”

Napayuko si Carlo. Wala na siyang maipagmalaki. Lahat ng alibi niya, basag. Yung training, yung pinsan, yung intern, lahat nahulog dahil sa isang pink na maleta na iniwan niya sa guest room.

Tatlong araw siyang nag-impake. Tahimik lang ako. Nagpalit ako ng door code, pinalitan ang susi ng vault. Yung puting boots na naiwan ni Dani sa closet, nilagay ko sa labas ng gate kasama ang ilang damit ni Carlo na hindi na kasya sa maleta niya.

Sa ikatlong araw, umalis siya. Bitbit ang dalawang maleta, yung Oxford shoes na makintab pa rin. Hindi na siya lumingon.

Naiwan ako sa bahay na 300 sqm, na dati parang kulungan. Ngayon, ang laki-laki pala kapag ikaw lang mag-isa. Binuksan ko ang lahat ng bintana. Nagpatugtog ako ng malakas. Nagluto ako ng fried rice para sa sarili ko lang.

Yung dating French restaurant na ni-reserve ko, hindi na importante. Nag-book ako ng table para sa sarili ko sa isang maliit na cafe sa BGC, umorder ng cake at kape na ₱350 lang, pero mas masarap kaysa sa kahit anong ₱17,000 na dinner na kasama ang sinungaling.

Si Dani, hindi ko na nakita ulit. Sana natuto siya.

Si Carlo, huling balita ko, nangungupahan sa isang maliit na condo sa Quezon City, malayo sa Alabang.

At ako, si Liza, dating misis na akala ng lahat mahina, ngayon hawak ang titulo ng lupa na may pangalan ko, hawak ang bank account na kalahati ay pinaghirapan ko, at hawak ang susi ng bahay na dati akala ko kailangan ko ng kasama para mabuo.

At sa unang gabi na ako lang mag-isa sa duplex house namin sa Alabang na binili naming dalawa noon, mahimbing akong nakatulog, kasi alam kong bukas, akin na ulit ang umaga at ang buong buhay na pinili kong bawiin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨