Bahagi 4
Sa araw ng fitting sa BGC para sa City Hall, humarap ako kina Carlo at Ate Jessa at sinabi kong ako na ang tatapos sa kasal na ito

Pagdating ko sa Cebu, hindi ako agad nakahinga ng maluwag. Unang gabi ko sa staff house, iyak ako ng iyak. Hindi dahil nagsisisi ako, pero dahil ngayon ko lang naramdaman na ako lang mag-isa pero hindi ako malungkot.

Si Ma’am Reyes sinalubong ako sa opisina sa IT Park. Sabi niya, “Liza, welcome. Alam kong biglaan pero kailangan ka namin dito.”

Binigay niya sa akin yung bagong ID, bagong laptop, at yung susi ng maliit na apartment na malapit sa office. Sabi niya, “Ayusin mo muna sarili mo, next week ka mag-start.”

Pero hindi natapos dun yung gulo sa Manila.

Pangalawang araw ko sa Cebu, sunod-sunod ang tawag ni Carlo. Hindi ko sinagot yung una, pangalawa, pangatlo. Sa pang-apat, sinagot ko.

Sigaw agad siya, “Liza, nasaan ka? Nasa BGC kami ni Ate Jessa kahapon, hindi ka dumating! Nakakahiya sa boutique!”

Sabi ko, “Nasa Cebu ako, Carlo. Sinabi ko sa note, aalis ako.”

Tahimik siya, tapos sabi niya, “Anong Cebu? Yung offer na tinanggihan mo dati? Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Sabi ko, “Kasi nung sinabi ko dati na gusto ko yun, sabi mo mas okay kung mag-stay ako sa Manila para sa kasal natin.”

Sagot niya, “Eh kasal na nga natin next week! Ano yang ginagawa mo? Pinapahiya mo ako!”

Doon ko sinabi, “Carlo, hindi ko pinapahiya. Pinoprotektahan ko sarili ko. Pitong tao bumoto na ayaw nila ako sa trip, kasama ka dun. Nagsinungaling ka pa na ikaw yung nag-abstain.”

Sabi niya, “Liza, trip lang yun! Trip lang! Bakit mo dinadamay yung kasal?”

Sabi ko, “Kasi hindi trip lang yun. Pattern yun. Tuwing may desisyon, ako yung huling tinatanong, o hindi tinatanong. Ako bumili ng ticket, ako nagplano ng City Hall, ako nag-asikaso ng titulo ng condo na tinitirhan natin pero pangalan mo pa rin nasa kontrata.”

Doon siya natahimik.

Totoo yun. Yung condo sa Quezon City, ako nag-down ng malaki galing sa savings ko, pero dahil sabi niya mas mabilis ma-approve kung pangalan niya, pumayag ako. Nasa pangalan pa rin niya hanggang ngayon.

Sabi ko, “Carlo, pagbalik ko ng Manila next month, ayusin natin yung condo. Ibalik mo yung pera ko o ilipat sa pangalan ko.”

Galit siya, “Wow, pera na agad? Ganyan ka na ba?”

Sabi ko, “Hindi pera lang. Pati respeto. Hindi mo na nga ako sinama sa trip, pinagbayad mo pa ako ng ₱7,560 tapos binalik mo ₱8,000 na parang binabayaran mo yung pananahimik ko.”

Pagkalipas ng isang oras, tumawag si Ate Jessa. Umiiyak daw siya.

“Liza, bakit mo naman ginawa yun? Nasa GC yung screenshots mo, nakita ni Yana, nagkagulo.”

Sabi ko, “Ate, ikaw nagsabi sa akin na ikaw yung nag-abstain para kunwari kampi ka sa akin, pero ang totoo gusto mo lang walang gulo.”

Sabi niya, “Ginawa ko lang yun para hindi ka masaktan! Ayaw ko lang na away kayo ni Carlo bago kasal!”

Sabi ko, “Ate, mas nasaktan ako nung nalaman kong matagal niyo na palang pinag-uusapan na ayaw niyo akong isama. Si Trish, best friend ko, sinabihan akong motherly at nakaka-stress. Si Yana na pinalaki ko, nag-laugh emoji lang.”

Naiyak si Ate Jessa, “Liza, sorry. Hindi namin naisip na ganun kalaki sa yo.”

Sabi ko, “Ate, maliit na bagay lang ba yung buong barkada at pamilya magbobotohan kung isasama ka o hindi at zero ang bumoto para sayo?”

Hindi siya nakasagot.

Kinabukasan, bumalik ako ng Manila para lang ayusin lahat. Hindi para makipagbalikan, pero para tapusin ng maayos.

Nagkita kami ni Carlo sa City Hall mismo, kung saan dapat kami magpa-schedule. Andun din si Ate Jessa at si Trish, parang gusto nila akong kausapin lahat.

Pagdating ko, suot ko pa rin yung simpleng white dress ko, pero hindi para sa kasal. Suot ko yun para sa sarili ko.

Sabi ni Carlo, “Liza, mag-usap tayo ng maayos. Cancel natin yung Cebu, ituloy natin kasal.”

Tumingin ako sa kanya, kalmado.

“Carlo, pitong taon kitang hinintay umuwi. Lagi akong naghihintay. Naghihintay ng ticket, ng message, ng desisyon mo. Napagod ako.”

Nilabas ko yung lata ng mga lumang ticket at yung sobre na may “Araw ng pag-uwi” at yung sinulat kong “Araw ng pag-alis ko”.

Sabi ko, “Ito yung araw ng pag-alis ko, hindi pag-uwi mo.”

Si Trish biglang nagsalita, “Liza, sorry ha, hindi ko alam na mababasa mo GC.”

Sabi ko, “Trish, kababata kita. Kung ayaw mo akong isama, sabihin mo sa akin ng diretso, hindi yung sa likod ko kayo nagbobotohan.”

Si Ate Jessa lumapit, “Liza, anong gusto mo mangyari?”

Sabi ko, “Gusto ko yung pera ko sa condo maibalik. Yung ₱7,560 na ticket, binayaran niyo na pero hindi ko na kukunin pabalik yung pera, pero gusto kong malaman niyo na hindi ako yung taga-bili lang ng ticket niyo.”

At higit sa lahat, “Ayaw ko nang ikasal next week. Hindi dahil galit ako, pero dahil hindi pa buo yung respeto.”

Nagulat si Carlo, “Liza, hindi mo pwedeng i-cancel yung kasal dahil lang sa isang beach trip!”

Sabi ko, “Hindi lang beach trip, Carlo. Ito yung botohan. Ito yung pagsisinungaling mo na ikaw yung abstain. Ito yung pag-hablot mo ng phone ko para hindi ko ma-refund. Lahat yun nagsama-sama.”

Doon, sa harap ng City Hall, sa harap ni Ate Jessa at Trish, sinabi ni Carlo yung totoo.

“Sige na, ayaw talaga kitang isama kasi lagi kang nag-aalala, lagi kang may dalang gamot, payong, parang nanay. Gusto ko minsan maging ako lang, hindi yung boyfriend ni Liza.”

At least totoo.

Sabi ko, “Salamat sa pagiging totoo ngayon. At least ngayon alam ko. Gusto mo maging ikaw lang, sige. Ako din, gusto kong maging ako lang muna.”

Nilabas ko yung cancellation form ng schedule namin sa City Hall. Hindi ko pa pinipirmahan, pero dala ko.

Sabi ko kay Carlo, “Hindi ko pa pipirmahan ngayon, pero hindi muna natin itutuloy. Umuwi ka muna sa Cavite, ako sa Cebu muna.”

Si Carlo umiyak. First time ko siyang nakitang umiyak ng ganun. Sabi niya, “Liza, mahal kita, nagkamali lang ako.”

Sabi ko, “Alam kong mahal mo ako, Carlo. Pero yung pagmamahal na may kasamang botohan kung karapat-dapat ba akong isama, hindi ko na kaya.”

Umalis kami sa City Hall na hindi naka-schedule. Si Ate Jessa hinawakan kamay ko, “Liza, saan ka pupunta ngayon?”

Sabi ko, “Sa Cebu, Ate. May bagong team akong buo, may bagong apartment, may trabaho na matagal ko nang pangarap. At sa unang pagkakataon, hindi ako magpapaalam kung sasama ako o hindi, ako mismo magde-decide.”

Pagbalik ko sa Cebu, hindi na ako umiyak gabi-gabi. Natuto akong magluto para sa sarili, mag-jogging sa IT Park, at mag-lead ng team na nirerespeto ako.

Yung lata ng tickets, nilagay ko sa isang shelf sa bago kong apartment. Hindi ko tinapon. Nandun siya para ipaalala sa akin na kaya kong maghintay, pero kaya ko ring umalis pag hindi na ako nirerespeto.

Isang buwan pagkatapos, nag-message si Carlo. Sinoli niya yung kalahati ng down sa condo, ₱150,000. Sabi niya inaayos na niya yung paglipat ng pangalan. Hindi kami nagkabalikan, pero maayos kami nag-uusap.

Si Ate Jessa pumunta sa Cebu minsan, may dalang ponkan. Nag-sorry siya ulit at sabi niya natuto siya na hindi lahat ng pag-iwas sa gulo ay tama.

Si Yana nag-message din, “Ate Liza, sorry po. Namiss ko po yung sunblock jacket, pero mas na-miss ko po kayo.”

Ngayon, pitong buwan na ako sa Cebu. May bago akong tropa dito, may bagong buhay. Wala nang GC na “Trip na walang Liza”. Meron na akong GC na “Trip kasama si Liza” at ako mismo ang gumawa.

At tuwing tinitignan ko yung huling ticket na may sulat na “Araw ng pag-alis ko”, naaalala ko na minsan kailangan mo talagang umalis para makauwi ka sa sarili mo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨