Bahagi 3
Akala ko matatapos na ang gulo nang magsimula ako magtrabaho pero isang tawag mula sa ospital ang naglabas ng lahat ng sikreto ng biyenan ko tungkol sa pera at paborito niyang anak

Lumipas ang dalawang linggo. Naging maayos ang takbo ng araw ko.

Maaga akong gumigising. Ipaghahanda ko si Sofia ng agahan, paliliguan, hahatiran sa daycare na malapit sa amin sa Project 8. Tapos MRT papuntang Makati, opisina ng construction materials. Si Ate Trish ang katabi ko sa table, mabait siya.

Sanay ako sa trabaho. Balance sheet, expenses, resibo. Parang bumalik lang yung dati kong sarili bago ako naging misis.

Si Carlo, umuuwi pa rin sa bahay pero parang bisita na lang. Hindi na siya nagtatanong kung kumusta ako. Ang madalas niyang bukambibig, “Kumusta na si Mama?” Lagi kong sinasagot, “Hindi ko alam, hindi ako pumupunta dun.”

Isang Miyerkules ng hapon, habang nag-aayos ako ng mga invoice, tumawag si Carlo sa cellphone ko. Hindi ko sana sasagutin pero nag-ring nang tatlong beses.

“Anna, kailangan ka ni Mama sa ospital ulit. Naubusan daw ng gamot at walang mag-aasikaso ng reseta. Si Kuya Jerome nasa meeting, si Liza may lakad sa salon.”

Sabi ko, “Nasa opisina ako, Carlo. May deadline ako ngayong hapon.”

Sumagot siya na parang naiirita, “Pwede ka naman mag-half day di ba? Isang oras lang naman.”

Tinitigan ko yung screen ng computer ko. Ang daming numero. Sabi ko sa kanya, “Carlo, nung ako yung nasa ospital nung nanganak kay Sofia, ikaw ba nag-half day para samahan ako? Hindi di ba? Si Ate Trish lang ang dumating dala yung lugaw.”

Tahimik siya sa kabila. Narinig ko yung buntong-hininga niya.

“Anna, huwag mo nang ibalik lahat.”

“Hindi ko binabalik. Inaayos ko lang. Kung ngayon lang tayo magbibilang ng tulong, edi bilangin natin nang patas.”

Ibinaba ko yung tawag.

Pag-uwi ko, nadatnan ko si Carlo na nakaupo sa sofa, hawak yung resibo ng ospital ni Mama Delia. Total ₱45,000 daw yung bill, kalahati binayaran ni Kuya Jerome, kalahati si Carlo ang nag-abono gamit yung pang-upa namin.

Sabi ko, “Saan mo kinuha yung ₱22,500?”

Sagot niya, “Kay Mama babalik din daw yan pag may nakuha siyang pera sa renta ng lupa.”

Doon ko nalaman na may maliit na lupang pinaparentahan si Mama Delia sa may Bulacan. Matagal na pala yun, pero never kaming nakatikim ng kahit piso.

Kinabukasan, nagpunta ako sa bahay nina Kuya Jerome para dalhan ng prutas si Mama Delia. Hindi dahil gusto kong magbantay, pero ayokong sabihin ng barangay na hindi ako marunong rumespeto. Gusto ko pumunta, mag-abot, tapos umalis.

Pagdating ko doon, malaki nga yung bahay. Apat na kwarto, dalawang sala, may garahe. May kasambahay na naglilinis. Nasa sala si Mama Delia, nakaupo sa wheelchair, may kumot sa binti.

Nandoon si Ethan, yung pamangkin ko, naglalaro ng bagong remote control car. Ang ingay. Si Sofia tahimik lang sa tabi ko, hawak yung kamay ko.

Binati ko si Mama, “Ma, magpagaling po kayo.”

Tumango lang siya, tapos sinulyapan si Sofia. Wala man lang “hello apo”. Tapos bumaling siya kay Ethan, “Ethan, anak, dahan-dahan, baka masira yang ₱5,000 mong laruan.”

₱5,000 na laruan. Si Sofia ni isang coloring book na ₱50 hindi pa nabigyan ng lola niya.

Si Ate Liza lumabas galing sa kwarto, bagong kulay yung buhok. Sabi niya, “Buti naman napadalaw ka. Akala namin nakalimutan mo na kami.”

Ngumiti ako, pero hindi abot sa mata. Sabi ko, “Hindi ko kayo nakakalimutan, Ate. Naaalala ko nga lahat eh. Naaalala ko nung nanganak ako, nasa Boracay kayo. Ang gaganda ng pictures niyo.”

Biglang natahimik si Liza. Si Mama Delia kunwari hindi narinig.

Doon ko nakita kung paano niya inaalagaan si Ethan. Si Mama Delia pa ang nag-abot ng juice kay Ethan. Samantalang nung ako ang may slipped disc dati, ni tubig hindi ako naabutan.

Umuwi kami ni Sofia. Sa jeep, tahimik lang si Sofia. Pagdating sa bahay, sabi niya, “Mama, ayaw sa akin ni Lola?”

Niyakap ko siya nang mahigpit. Sabi ko, “Hindi anak. Mahal ka ni Mama, yun ang importante.”

Kinagabihan, habang naghuhugas ako ng pinggan, biglang nagsalita si Carlo.

“Anna, kinausap ako ni Mama. Sabi niya kung hindi ka tutulong ngayon, wala ka nang parte sa bahay.”

Napahinto ako. Anong parte ng bahay? Yung bahay nina Kuya Jerome na ni hindi namin tinitirhan? O yung lupang sa Bulacan na ni minsan hindi niya binanggit sa amin?

Tinanong ko si Carlo, “Carlo, anong parte? May titulo ba tayo? May pinirmahan ba tayo?”

Hindi siya makasagot.

Sabi ko, “Pitong taon tayong nangungupahan ng 50 sqm. Sila may apat na kwarto at kasambahay. Tapos ngayon parte ng bahay pa ang ipananakot nila?”

Doon ko naramdaman na mas malinaw na ako ngayon. Hindi na ako yung Anna na umiiyak sa CR pag naririnig yung tsismis ng mga tita.

Kinabukasan sa opisina, kinausap ako ni Ate Trish. Sabi niya nakita niya yung post ni Liza. Sabi niya, “Anna, huwag mong hayaang kainin ka ng guilt. Nagtatrabaho ka na ngayon. May sarili ka nang pera.”

Tumango ako. Doon ako nagdesisyon ng isang maliit pero mahalagang bagay.

Pumunta ako sa HR at tinanong kung pwede ba akong kumuha ng extra hours tuwing Sabado para sa inventory. Papayag sila, may additional ₱3,000 per Sabado. Gusto ko yun. Gusto kong may sarili akong ipon na hindi kailangang ipaalam kay Carlo o sa pamilya niya.

Pag-uwi ko nung Sabado, pagod na pagod ako pero may dala akong Jollibee para kay Sofia. Masaya siya, tumatalon-talon. Si Carlo nandoon, nanonood lang.

Bigla siyang nagsalita, “Anna, sabi ni Mama uuwi na siya sa dati niyang bahay next week. Gusto niya ikaw daw maglinis ng bahay niya bago siya umuwi.”

Tinitigan ko siya. Yung dati kong bahay? Yung bahay na never akong pinatuloy nang maayos? Yung bahay na pag nagdadala ako ng hopia, “ilagay mo diyan” lang ang sagot?

Sabi ko, “Carlo, may trabaho ako. May anak tayong inaalagaan. Kung gusto ni Mama malinis bahay niya, tawagin niya yung kasambahay nina Kuya Jerome.”

Hindi siya nakasagot. Tumalikod ako at pinaliguan si Sofia.

Bago matulog, binuksan ko yung notes ko sa cellphone. Nilista ko lahat ng gastos namin. Upa ₱9,000, kuryente ₱2,500, daycare ₱18,000 per sem, gatas at diaper ₱4,000. Tapos sahod ko ₱22,500, plus extra ₱3,000 pag Sabado. Kulang pa rin pero at least may nasisimulan ako.

At sa listahan na yun, wala ni isang linya na “bigay kay Mama Delia”. Hindi dahil madamot ako. Dahil sa pitong taon, wala rin namang linyang “bigay ni Mama Delia sa amin”.

Isang gabi, tumawag ulit si Kuya Jerome. Iba na yung tono niya, parang nagmamakaawa. Sabi niya nahihirapan na raw si Liza mag-alaga kay Mama Delia kasi mabigat daw. Sabi ko, “Kuya, may kasambahay kayo, may malaking bahay kayo, may sasakyan kayo. Kami 50 sqm lang, ako lang mag-isa nag-aalaga kay Sofia at nagtatrabaho. Sino ba talagang nahihirapan?”

Hindi siya nakasagot. Ibinaba ko.

Pagkatapos ng tawag na yun, naupo ako sa sahig katabi ni Sofia na natutulog. Hinawakan ko yung kamay niya. Sabi ko sa sarili ko, hindi ko na hahayaang lumaki si Sofia na nakikitang umiiyak lang ako.

Kinabukasan, habang nag-eencode ako ng resibo sa opisina, nakatanggap ako ng message galing kay Carlo. “Pupunta si Mama sa apartment natin bukas. Gusto ka niyang kausapin.”

Binasa ko pero hindi ako kinabahan tulad dati. Sa halip, nag-type ako ng reply, “Sige, pero sa labas kami mag-uusap. Sa maliit na tindahan sa baba ng apartment. Hindi sa loob ng bahay na binabayaran ko ng kalahati.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖