Bahagi 4
Bumalik ako sa BGC condo para harapin silang dalawa at doon ko tinapos ang panloloko nila at nagsimula ang bagong buhay ko

Alas tres ng hapon, bumalik ako sa BGC condo dala yung notice galing sa abogado at yung kopya ng titulo ng lupa. Hindi ako nag-text kay Carlo na pupunta ako. Gusto kong makita kung ano talaga nangyayari pag wala ako.

Pagbukas ng pinto gamit yung fingerprint ko, kasi hindi pa nila napapalitan, bumungad yung amoy ng hindi nilabas na basura. Yung sala magulo, may mga damit ni Bea na nakakalat, may mga delivery box ng food. Si Carlo nakaupo sa sahig, nakasandal sa sofa, hawak yung cellphone pero tulala. Si Bea nasa master’s bedroom, nakahiga, pero gising.

“Grace?” tumayo agad si Carlo, parang nahuli.

“Hindi ko na kayo iistorbohin ng matagal,” sabi ko, inilapag ko sa coffee table yung folder. “Dala ko yung titulo. At yung notice.”

Lumapit si Bea, dahan-dahan, hawak pa rin tiyan. “Grace, please, huwag mo kaming paalisin. Wala na akong ibang mapupuntahan.”

“Wala kang mapupuntahan?” tiningnan ko siya. “Bea, yung condo mo sa Makati, nandun pa rin. Nakita ko yung video ng birthday mo last week. Walang renovation, walang formaldehyde. Nagsinungaling ka.”

Tumahimik si Bea. Si Carlo tumingin sa kanya.

“Bea, totoo ba yun? Sabi mo hindi ka pwedeng tumira dun dahil sa amoy?”

Umiyak si Bea. Sa wakas, nagsalita siya ng totoo.

“Carlo, pinalayas ako ng boyfriend ko. Buntis ako, pero hindi siya yung ama. Hindi ko alam saan ako pupunta. Ikaw lang yung tinawagan ko kasi mabait ka sa akin nung high school. Akala ko tutulungan mo lang ako sandali.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Carlo. Napaupo siya ulit sa sofa.

“Anong ibig mong sabihin hindi ako ama? Sabi mo…”

“Hindi kita niloko na ikaw ama,” sabi ni Bea, humahagulgol. “Sabi ko lang buntis ako at kailangan ko ng matutuluyan. Ikaw nag-offer na dito sa inyo.”

Tumingin si Carlo sa akin, parang bata na naligaw.

“Grace, hindi ko alam…”

“Carlo,” putol ko, hindi na galit, pagod na. “Limang taon kitang inalalayan. Nung walang wala ka, ako kasama mo. Nung nagka-pera ka, nakalimutan mo na sino nagbuhat sa’yo nung nasa baba ka. Dinala mo ibang babae sa bahay natin, sa kama natin, at sinabi mong arte ako.”

“Yung sinabi mong sa loob ng tatlong araw babalik ako at magmamakaawa? Tingnan mo, pang-limang araw na. Ako pa rin nasa Quezon City, nagtatrabaho, kumakain ng maayos. Ikaw itong hindi kumakain, hindi naliligo, hindi marunong magbayad ng Meralco kasi ako gumagawa nun dati.”

Inilabas ko yung titulo.

“Yung condo na to, nakapangalan sa akin. Ako nag-down ng ₱1.5 million galing sa ipon ko. Ako nagbayad ng amortization ng ₱80,000 kada buwan nung hindi ka pa stable. Yung kotse, nakapangalan din sa akin. Yung ₱2 million na sinangla natin dati na wedding picture, ako nagbayad ng interes. Kaya legally, hindi mo ako pwedeng paalisin. Ako ang magpapaalis sa inyo kung gusto ko.”

Si Carlo lumuhod. Hindi ko inexpect yun. Lumuhod siya sa harap ng coffee table.

“Grace, sorry. Mali ako. Akala ko kasi lagi kang nandyan. Akala ko kahit anong gawin ko, hindi ka aalis. Kasi mahal mo ako. Please, bumalik ka na. Paalisin ko na si Bea, promise.”

Tumingin ako kay Bea, umiiyak pa rin sa gilid. Hindi ko siya kinamumuhian. Naawa pa nga ako. Pero hindi ko na siya responsibilidad.

“Bea, hindi kita palalayasin ngayon din. Binibigyan kita ng pitong araw para maghanap ng ibang matitirhan. Pero pagkatapos nun, kailangan mo nang umalis. Yung condo na to ibebenta ko. Hati kami ni Carlo sa pinagbentahan, pero yung share ko, sa akin. Hindi ko na ibibigay sa kanya nang buo.”

“Grace, huwag mo ibenta,” sabi ni Carlo. “Dito tayo bumuo ng pangarap…”

“Pangarap mo, Carlo. Hindi na pangarap ko. Pangarap ko dati yung maliit na bahay na may lutuan ng hotpot, hindi yung 300 sqm na may ibang babae sa master’s bedroom.”

Dumating si Aling Teresa, yung biyenan ko, kakatok lang. Pinapasok ko. Pagkakita niya sa kalat at sa amin, umiyak siya.

“Carlo, anong ginawa mo sa asawa mo?” sabi niya. “Si Grace nagbantay sa akin ng 40 araw sa ospital nung na-stroke ako. Ikaw, kahit isang araw hindi ka nagpuyat. Tapos ngayon ganito?”

“Ma, hindi ko sinasadya…”

“Manahimik ka,” sabi ni Aling Teresa, tapos humarap sa akin. “Anak, patawarin mo kami. Kung gusto mong ibenta yang condo, ibenta mo. Sa’yo yan. Ako na bahala kay Carlo.”

Ngumiti ako kay Aling Teresa. Siya lang yung naging totoo kong pamilya sa bahay na yun.

“Ma, salamat po. Pero hindi ko na po kailangan ng tawad. Kailangan ko lang ng tahimik na buhay.”

Pumirma si Carlo sa notice na binigay ko, nanginginig kamay. Si Bea pumirma rin bilang witness. Sabi ko sa kanila, pagkatapos ng pitong araw, darating yung ahente para mag-assess ng condo.

Paglabas ko ng BGC condo, hindi na ako lumingon. Sumakay ako ng elevator pababa, pero hindi na mabigat dibdib ko. Sa parking, sumakay ako sa puti kong Golf, pinaandar, at hindi na ako dumaan sa harap ng silver na BMW na dati kong iniiwasan. Diretso na ako sa Quezon City.

Isang linggo lumipas. Umalis si Bea, bumalik sa Makati condo niya, nag-message sa akin ng “Thank you, Grace, sorry.” Hindi ko na ni-replyan pero binasa ko. Si Carlo naglipat sa maliit na studio sa Mandaluyong, malapit sa opisina niya. Yung BGC condo naibenta namin sa halagang ₱12 million. Kinuha ko yung ₱6.5 million na share ko kasama yung down ko dati, yung natira sa kanya. Yung ₱5 million na binigay niya nung una, ginamit ko pangbayad sa utang at pang-start ng maliit kong freelance accounting office sa may Kamuning.

Si Mara araw-araw pa rin nasa bahay, minsan may dalang spicy na isda, minsan sinigang. Sabi niya, “Buti ka pa, nakalaya ka na.” Sabi ko, “Hindi laya, bagong simula.”

Ngayon, alas sais ng umaga, nagkakape ako sa maliit na balkonahe ng Quezon City unit ko. Walang malaking salamin, walang water lily na pekeng painting, walang yabag ng ibang babae sa sala. Ako lang, yung Golf na nakaparada sa baba, at yung folder ng titulo na ngayon nakalagay na sa drawer ko, pero wala nang bigat.

May client akong bago, maliit na café sa Maginhawa, kailangan ng mag-aayos ng books. Sabi niya, “Grace, ang galing mo mag-ayos, parang ang gaan ng lahat.” Ngumiti ako.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, natulog ako nang mahimbing sa sarili kong kama, alam kong bukas, akin pa rin ang umaga, at wala nang ibang magdidikta kung saan ako dapat matulog.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨