Bahagi 4
Pumunta ako sa bahay ng biyenan ko para humingi ng harapang sorry pero doon ko nakita kung paano siya pinalaki kaya nagawa niyang manakit

Linggo ng hapon bumalik ako sa Quezon City. Hindi ako mag-isa. Kasama ko si Tita Susan, yung pinsan ng mama ko na matagal nang naninirahan sa Manila at parang pangalawang nanay ko na.

Sabi ko kay Tita, samahan mo lang ako. Ayokong mag-isa ulit sa bahay na yun.

Pagdating namin, bukas yung gate. Si Mang Ramon nagdidilig ng halaman.

Pagkakita niya sa akin, natigilan siya.

“Angela.”

“Magandang hapon po, Pa.” Sabi ko, magalang pa rin.

Tumango siya, hindi makatingin.

Pumasok kami sa loob. Nandoon si Aling Cora sa sala, nanonood ng teleserye. Si Bea nasa kusina. Si Carlo nakaupo sa sofa, nakayuko, hawak yung cellphone.

Pagpasok ko, lahat sila tumingin.

Si Carlo tumayo agad.

“Angela, bumalik ka.”

“Oo. Bumalik ako kasi may kailangan tayong tapusin.”

Umupo ako. Hindi ako kumain. Hindi ako kumuha ng kahit anong baso.

Tumingin ako kay Aling Cora.

“Ma, nung Sabado, sinampal po ako ni Carlo sa harap niyo. Hanggang ngayon po, wala pa akong naririnig na sorry galing sa kanya. At wala rin po akong narinig na kahit anong salita galing sa inyo na mali yung ginawa niya.”

Nagsalubong kilay ni Aling Cora.

“Angela, tapos na yun. Nag-usap na kami ni Carlo. Sabi niya hindi niya sinasadya. Mainit lang ulo niya nung time na yun. Ikaw naman, pinapalaki mo pa.”

“Ma, hindi po init ng ulo yung tawag dun. Pananakit po yun.”

“Abay, huwag mo namang sabihin na nananakit anak ko! Isang beses lang yun!”

“Isang beses lang po ba talaga, Ma?”

Tumingin ako kay Bea. Nanlalamig si Bea, pero tumango siya nang mahina.

“Ma, si Bea po mismo nagsabi sa akin. Hindi lang ako. Dati po kayo rin. At yung ex ni Carlo.”

Biglang namutla si Aling Cora.

“Bea! Ano pinagsasabi mo sa ate mo!”

“Ma, totoo naman po!” Umiiyak na si Bea. “Simula high school pa lang si kuya ganyan. Lagi niyo lang sinasabi na intindihin. Kaya lumala!”

Si Mang Ramon biglang nagsalita, sa unang beses.

“Tama na, Cora.”

Lahat kami napatingin sa kanya.

“Tama na. Mali yung ginawa ni Carlo. Kahit kailan hindi ko siya pinagsabihan. Kasalanan ko rin.”

Nanginginig boses niya. Matanda na siya, pero ngayon lang siya nagsalita nang ganoon kalakas.

Si Carlo, namumula na mukha.

“Ano ba! Lahat ba kayo magagalit sa akin dahil lang sa isang sandok? Hindi ko naman sinasadya!”

Tumayo ako. Humarap ako sa kanya.

“Carlo, hindi tungkol sa sandok. Tungkol to sa respeto. Labing-tatlong araw pa lang tayong kasal. Pangako mo magha-honeymoon tayo sa Boracay. Sabi mo may project ka kaya na-cancel. Pero wala ka palang binuking kahit kailan. Niloko mo ako.”

Nagulat siya.

“Paano mo—”

“Tinawagan ko yung agency. Wala. Ni isang booking wala sa pangalan natin. Yung ₱150,000 na nasa joint account natin, nandun pa rin. Hindi mo ginalaw. Kasi hindi mo talaga plinano.”

“Angela, hindi—”

“Hindi pa tapos.” Putol ko.

“Pagkatapos ng kasal, ni hindi mo ako mahawakan. Itutulak mo mangkok ko, ayaw mo magpahawak. Tapos sasampalin mo ako dahil lang kumuha ako ng sandok? Carlo, ayaw mo ba talaga sa kasal na to? Pinilit ka ba?”

Tahimik siya. Sobrang tahimik.

Doon ko nakita yung totoo.

“Napilitan ako.” Bulong niya sa huli. “Sabi ni Mama dapat pakasalan na kita kasi matanda ka na raw, sayang daw yung mana mong lupa sa Cebu. Sabi niya magandang investment yun. Ako… hindi ko alam. Akala ko kaya ko.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Yung titulo ng lupa na kinuha ko. Yung mana ng lola ko sa Cebu na may halagang ₱2.5 million. Naalala ko nung engagement pa lang, panay tanong ni Aling Cora tungkol dun.

“Yun pala yun.” Sabi ko, mahina pero lahat nakarinig.

Kaya pala ayaw niyang hawakan ko gamit sa bahay nila. Kasi hindi naman ako pamilya sa tingin niya. Investment lang.

Si Aling Cora biglang nagbago mukha.

“Angela, hindi ganun! Mahal ka ni Carlo!”

“Mahal? Ma, sinampal po ako ng mahal niyo sa harap niyo at sinabi niyong huwag kong palakihin?”

Umiiyak na si Aling Cora. Pero hindi dahil nagsisisi. Dahil nahuli.

Tumingin ako kay Carlo.

“Carlo, makinig ka. Hindi ako humingi ng malaking bahay. Hindi ako humingi ng mamahaling singsing. Ang hiningi ko lang respeto. At sorry na bukal sa loob.”

Lumuhod siya. Sa harap ko, sa harap ng nanay at tatay niya.

“Sorry. Sorry, Angela. Hindi ko alam ginagawa ko. Natatakot lang ako. Hindi ko kayang maging asawa.”

Pero huli na.

“Carlo, hindi sapat yung sorry mo ngayon kasi napilitan lang. Gusto ko yung sorry na naiintindihan mo kung bakit mali yung ginawa mo.”

Kinuha ko yung folder na dala ko. Nandoon yung kopya ng marriage certificate namin, yung bank statement ng joint account, at yung titulo ng lupa ko.

“Yung ₱150,000 na pang-honeymoon, kukunin ko. Ipapangalan ko ulit sa sarili ko. Yung ambag ko sa condo sa BGC na ₱80,000, kukunin ko rin. At yung titulo ng lupa, sa akin lang yun. Hindi mo na hahawakan.”

“Angela, huwag mo naman akong iwanan ng ganito. Pag-uusapan natin.”

“Pag-uusapan? Carlo, labing-tatlong araw pa lang tayo kasal pero sinaktan mo na ako. Paano pa sa isang taon? Sa limang taon? Gusto mo ba maging si Aling Cora ako na sasabihin sa magiging anak ko na intindihin ka lang kapag sinaktan mo siya?”

Napatingin si Bea sa akin, umiiyak pero tumatango.

Tumayo si Mang Ramon at lumapit sa akin.

“Angela, iha, pasensya ka na. Ako, bilang tatay ni Carlo, hindi ko siya naturuan ng tama. Kung gusto mong umalis, maiintindihan kita. Pero sana mapatawad mo kami.”

Tumingin ako sa kanya. Sa wakas, may isang lalaki sa pamilyang yun na marunong humingi ng tawad.

“Pa, wala po kayong kasalanan sa akin. Pero hindi ko na po kayang bumalik sa bahay na to na parang walang nangyari.”

Humarap ako kay Aling Cora.

“Ma, salamat po sa pagtanggap sa akin nung una. Pero hindi po ako bagay na palamuti lang sa bahay niyo. Tao po ako.”

At kay Carlo, huling tingin.

“Carlo, hindi kita idedemanda. Hindi kita ipapahiya sa barangay. Pero maghihiwalay na tayo. Ipa-annul natin. Ako na bahala sa gastos, may ipon pa naman ako. Yung condo sa BGC, tapusin na natin yung kontrata. Umuwi ka muna sa inyo.”

“Angela—”

“Hindi na, Carlo. Yung sampal mo yung nagpagising sa akin. Buti na lang nangyari ng maaga. Labing-tatlong araw pa lang. Hindi pa huli para iligtas ko sarili ko.”

Lumabas ako ng bahay na yun kasama si Tita Susan. Hawak ko yung folder, hawak ko yung maleta na iniwan ko dati sa kotse.

Si Bea sumunod hanggang gate.

“Ate, salamat. Kasi nilabanan mo yung hindi ko kayang labanan dati.”

Niyakap ko siya.

“Bea, kung saktan ka ulit, tawagan mo ako ha. Hindi ka nag-iisa.”

Sumakay kami ni Tita sa taxi pa-Makati.

Pagdating sa maliit na apartment ng kaibigan ko, binuksan ko yung bintana. Kita yung ilaw ng syudad.

Naglagay ako ng tubig sa kaldero, kumuha ako ng sandok.

Ako lang mag-isa sa kusina. Ako lang may hawak ng sandok. Ako lang magpapasya kung kailan ko ito gagamitin.

Kumuha ako ng cellphone at nag-message sa mama ko sa Cebu.

“Ma, uuwi ako next month. Dala ko titulo. Tayo na lang magpatayo ng maliit na bahay doon, yung may malaking kusina.”

At sa unang beses pagkatapos ng labing-tatlong araw na parang bangungot, ngumiti ako nang totoo.

Sa wakas, hindi na ako yung babaeng naghihintay ng sorry na hindi darating. Ako na yung babaeng marunong mag-sorry sa sarili niya at magsimulang muli.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨