Bahagi 3
Akala ko mana lang ang iniwan ni Lolo, yun pala ang kumpanya ng asawa kong nanakit sa akin ay baon na sa utang sa kumpanya ko

Tahimik ang buong boardroom matapos kong sabihin yun. Yung matandang board member na tumawa kanina, ngayon ay nakayuko at binabasa ulit ang papeles na iniwan ni Atty. Ramirez. Hindi nila inaasahan na yung babaeng naka-maong at may pasa sa pisngi ay marunong magsalita ng ganoon kakalma pero may bigat.

Umupo ulit ako. Sa unang pagkakataon sa apat na taon, ako ang nakaupo sa upuan na hindi ko kailangang hingin ang permiso ng iba. Yung upuan sa bahay namin sa Dasma, lagi akong nasa gilid. Dito, ako ang nasa gitna. At kakaiba, hindi ako kinakabahan. Parang matagal ko nang alam kung paano umupo dito.

“Ma’am Angela,” sabi ni Mrs. Tan, yung CFO na kanina pa tahimik. “Ang Velasco Group ay may tatlong core business. Shipping, renewable energy, at township development. Ang Lolo mo ang nagtayo nito mula sa wala noong 1970s.” Tumango ako. Naalala ko yung kwento ni Mama dati, yung Lolo daw niya dati ay nagtitinda lang ng isda sa Navotas bago naging may-ari ng barko.

“Alam ko,” sabi ko. “At alam ko rin na nitong huling dalawang taon, medyo naghigpit tayo sa pagpapautang sa mga real estate developers.”

Nagkatinginan ang mga board members. Hindi nila inakala na may alam ako.

Binuklat ko ang folder na may tatak na CONFIDENTIAL – PENDING LOANS. Doon ko unang nakita ang pangalan na De Guzman Corporation. Loan application: ₱800 million para sa isang condo project sa Makati. Collateral: yung lupa sa may Buendia na matagal nang may issue sa titulo. Status: pending for board approval. Guarantor: Carlos De Guzman.

Parang may malamig na tubig na bumuhos sa akin. Yung kumpanya ng asawa kong nagsabing wala akong kwenta at hindi mabubuhay nang wala siya, yun pala ay nakaluhod na humihingi ng pera sa kumpanya ng Lolo ko. Yung pera na akala niyang sa kanya lang, yun pala ay sa akin na ngayon.

Hindi ako umiyak. Sa halip, huminga ako nang malalim. Ito yung katotohanang hindi ko inaasahan pero ipinaliwanag ang lahat. Kaya pala nitong mga nakaraang buwan, laging balisa si Carlos. Laging nasa opisina hanggang hatinggabi. Laging kausap si Liza na anak pala ng isang contractor na gusto niyang isama sa project.

Si Liza. Naalala ko yung sinabi ni Carlos kagabi. “Yung sugat sa kamay ni Liza dumudugo pa.” Wala akong maalala na sinaktan ko siya. Hindi ko man lang siya nakita nitong isang linggo. Pero alam ni Carlos na maniniwala ako agad na ako ang may kasalanan. Ganoon niya ako pinaliit sa loob ng apat na taon.

“Mrs. Tan,” sabi ko. “Pwede ko bang makita ang buong due diligence ng De Guzman loan?”

Tumango siya at may binigay na isa pang makapal na folder. Habang binabasa ko, lalo akong naging kalmado. Yung lupa na collateral nila, may overlapping claim. Yung cash flow nila, negative na sa huling dalawang quarter. Kung tutuusin, kung hindi dahil sa pangalan ni Carlos sa business circle, declined na dapat ito noong pa.

Samantala sa Makati, sa De Guzman Tower, kanina pa pabalik-balik si Carlos. Kaninang umaga, akala niya simpleng tampo lang. Pero tanghali na, wala pa rin si Angela. Tinawagan niya ang kasambahay namin sa Dasma.

“Ma’am Angela po umalis lang na may lumang bag. Hindi na po kinuha yung mga Hermes niya, yung mga damit na binili niyo,” sabi ni Ate Baby sa telepono. “At saka Sir, may iniwan siyang sobre sa mesa niyo.”

Nakita na niya ang sobre. Yung divorce agreement at yung hati na black card. Noong una natawa pa siya. Pero ngayon, iba na ang pakiramdam niya. May kaba.

Tinawagan niya si Marco. “Nasaan na yung sinasabi mong babae?”

“Sir, sinubukan kong sundan,” sabi ni Marco sa kabilang linya, medyo kinakabahan. “Sir, hindi po ordinaryong Grab ang sumundo kay Ma’am. Rolls Royce po, may plate na 8. Yung pang-VIP. Pumasok po sa BGC, sa Velasco Tower.”

“Velasco Tower? Anong gagawin niya doon?” Medyo tumaas ang boses ni Carlos. Kilala niya ang Velasco Tower. Doon nakabase ang Velasco Group, yung isa sa pinakamalaking grupo na nilalapitan nila para sa pautang. Yung loan na ₱800 million na kailangan nila para hindi ma-delay ang Makati project.

Hindi niya alam na habang kausap niya si Marco, hawak ko na ang folder na may pirma niya.

Hapon na nang matapos ang unang emergency board meeting. Hindi ako nagdesisyon agad sa loan. Sabi ko, “I-audit muna natin lahat. Gusto kong malinis ang Velasco bago tayo maglabas ng pera. Lalo na sa mga kumpanyang may personal connection sa akin.” Walang tumutol. Yung mga kanina ay nangmamaliit, ngayon ay tumatango na.

Paglabas ko ng boardroom, nandoon si Atty. Ramirez. “Ma’am, may isa pa pong property na hindi pa na-transfer sa pangalan mo. Yung penthouse ni Don Ramon sa One BGC. Bakante. Gusto mo bang doon ka muna? Kaysa bumalik sa Dasma?”

Tumango ako. Hindi ko na kayang bumalik sa bahay na yun. Yung bahay na amoy kape pero amoy din ng sampal. Yung bahay na kahit anong linis ko, pakiramdam ko bisita lang ako.

Pumunta ako sa penthouse. Pagbukas ng pinto, amoy luma pero malinis. May mga picture frame ni Lolo na bata pa ako, karga niya ako sa pier. May sulat kamay siya sa likod: “Para kay Angela, ang batang pinakamamahal ko. Balang araw, intindihin mo kung bakit kita kinailangang layuan. Hindi dahil hindi kita mahal, kundi dahil gusto kong matuto kang tumayo nang walang pangalan ko.”

Doon ako napahagulgol. Hindi dahil kay Carlos, hindi dahil sa sampal. Kundi dahil sa apat na taon na hinayaan kong maniwala ako na wala akong halaga. Si Lolo pala, matagal na akong binabantayan. Si Tito na nasa Canada pala ang nag-aasikaso ng lahat dahil ayaw ni Lolo na guluhin ako habang pinipili kong mamuhay bilang simpleng maybahay.

Gabi na. Nakaupo ako sa sahig ng penthouse, nakasandal sa sofa, hawak ang tasa ng tsaa. Tahimik ang BGC sa baba. Sa wakas, malinaw na ang isip ko. Masakit pa rin ang pisngi ko, pero mas malinaw na ang puso ko.

Tinawagan ko si Ate Baby. “Ate, pwede bang paki-pack ng mga personal na gamit ko lang? Yung mga libro ko, yung lumang damit ko, yung mga sulat ni Mama. Huwag na yung mga binili ni Carlos. Iwan mo na lahat yun.”

“Ma’am, babalik ka pa ba?” tanong ni Ate Baby, umiiyak na.

“Hindi na, Ate,” sabi ko nang mahinahon. “Pero huwag kang mag-alala, sasagutin ko pa rin ang pag-aaral ng anak mo. Hindi kita pababayaan.”

Pagkatapos noon, tinawagan ko si Atty. Ramirez ulit. “Atty., may isa akong maliit na desisyon. Gusto kong i-activate ang personal trust fund na iniwan ni Lolo. Yung ₱15 billion na nasa bank account na nakapangalan sa akin. Pero huwag muna nating galawin ang shares. Gusto kong manatili sa BGC at ayusin ang sarili ko bago humarap ulit sa kahit sino.”

“Good decision, Ma’am,” sabi niya. “Kailangan mo ng oras.”

Kinabukasan ng umaga, maaga akong nagising. Nagsuot ako ng simpleng blouse at pants, hindi na maong, pero hindi pa rin mamahalin. Naglagay ako ng kaunting concealer para matakpan ang pasa. Pagtingin ko sa salamin, hindi na ako yung babaeng umiiyak sa sahig. Ako na yung babaeng may hawak ng susi ng isang tower.

Bumaba ako sa lobby ng Velasco Tower para magkape. At doon ko siya nakita.

Si Carlos, naka-suit pa rin pero gusot na, may hawak na maliit na paper bag na may logo ng paborito kong cake shop. Katabi niya si Liza, naka-white dress, may band-aid sa kamay, kunwari mahinhin.

At sa likod nila, si Marco na nakayuko, hawak ang cellphone at parang gustong maglaho.

Nakita ako ni Carlos. Nanlaki ang mata niya. Hindi dahil sa pasa ko, kundi dahil sa ID na suot ko. Velasco Group. Chairwoman. Angela Reyes.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖