Bahagi 4
Tatlong buwan matapos akong umalis sa condo sa Quezon City, na-finalize namin yung kasunduan sa barangay at sa abogado. Hindi naging madali, pero malinaw.

Yung condo, sa kanya pa rin kasi binili bago kasal. Tinanggap ko yun. Pero yung kotse, hindi ako pumayag sa “wag na bayaran kasi mag-asawa tayo.” Pinakita ko yung bank transfer na ₱480,000. Sa harap ng abogado, napilitan siyang pumirma na babayaran niya ako ng hulugan sa loob ng anim na buwan. Hindi buo, pero at least kinilala na hindi yun donation.

Lumipat ako sa maliit na studio sa Makati, malapit sa opisina. Yung promotion na in-applyan ko, nakuha ko. Naging project lead ako. Yung dating ₱35,000, naging ₱47,000. Hindi kalakihan, pero akin. Yung puyat ko sa ospital dati, puyat ko na ngayon sa sarili kong project. Magkaiba sa pakiramdam.

Si Carlo, naririnig ko lang sa dating kapitbahay namin. Kumuha nga siya ng caregiver na ₱1,500 per day. Sa loob ng halos dalawang buwan, umabot ng halos ₱90,000. Plus yung kasambahay na part-time na ₱8,000 isang buwan. Doon niya narealize bakit ako nag-suggest ng hati. Kasi nung ako nagbabayad ng kuryente, tubig, at grocery na umaabot ng ₱20,000 buwan-buwan, hindi niya naramdaman. Ngayon siya lahat sumasalo, naramdaman niya.

Yung nanay niya, gumaling naman. Pagkatapos ng dalawang buwan, nakakalakad na gamit walker, tapos tungkod na lang. Pero sabi nung kapitbahay, lagi raw nag-aaway sila ni Carlo kasi gusto ng nanay niya na sa Quezon City pa rin tumira para may kasama, pero si Carlo pagod na raw umuwi galing Makati tapos magluluto pa.

Isang taon. Isang taon akong hindi nagparamdam.

Isang taon matapos yung gabi ng lumobong noodles, nagkita ulit kami. Hindi sinasadya. Nasa City Hall ako sa Quezon City para ayusin yung huling papeles ng titulo ng lupa na naiwan ng lola ko sa probinsya. Paglabas ko ng elevator, siya pababa.

Payat na siya. Yung dati niyang branded na polo, medyo luma na. Hawak niya yung lumang folder na ginagamit namin dati para sa mga resibo ng condo.

Nagkatinginan kami. Ako unang ngumiti, yung ngiti na hindi na masakit.

“Grace,” sabi niya. Halatang nagulat.

“Carlo.”

Tahimik ng ilang segundo. Maraming tao sa hallway, maingay yung pila sa civil registry. Pero parang kaming dalawa lang.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong niya.

“Ayos lang. May inaayos lang. Ikaw?”

“Yung sa Mama. Nililipat na namin siya sa Bulacan, sa kapatid ko. Hindi na kaya.”

Tumango ako. Wala akong sasabihin na masama. Wala na akong galit na kailangang ilabas.

Tapos bigla niyang sinabi, “Yung kotse, nabenta ko na. Hindi ko na kaya maintenance. Yung pera, nasa iyo na lahat, di ba? Salamat.”

Sabi ko, “Oo, natanggap ko na huling hulog last month. Salamat din.”

Doon siya biglang hindi nakapagsalita. Tumingin siya sa sahig, tapos sa akin. Namula mata niya.

“Grace, alam mo, akala ko babalik ka. Akala ko after isang buwan, dalawang buwan, tatawag ka kasi hindi mo kaya mag-isa. Kasi 32 ka na, sabi ni Mama, mahirap na magsimula ulit.” Humigop siya ng hangin. “Ako pala hindi kaya.”

Hindi siya humagulgol. Pero tumulo luha niya. Sa harap ng maraming tao, sa City Hall, yung lalaking nagsabing “lumayas ka sa bahay ko” isang taon na nakalipas, umiiyak ngayon.

“Pagod ako, Grace. Pagod ako mag-alaga, magtrabaho, magbayad ng lahat. Nung nandito ka, hindi ko nakita. Akala ko maliit lang ambag mo. Yung pala, ikaw nagbubuhat ng kalahati ng bahay.”

Gusto kong sabihin na hindi kalahati, halos higit pa. Pero hindi na kailangan.

Tinitigan ko siya nang diretso.

“Carlo, hindi ako umalis kasi hindi kita mahal. Umalis ako kasi dun ko lang naintindihan na mahal mo lang ako pag convenient ako. Pag kailangan mo ng tagaluto, tagabayad ng bills, taga-alaga ng nanay mo. Pero pag pangarap ko na, wala.”

Umiyak siya lalo, pinunasan gamit likod ng kamay.

“Pwede pa ba tayo magsimula ulit? Ngayon alam ko na. Hindi na kita pagre-resignin. Promise.”

Umiling ako. Hindi galit, hindi mayabang. Malinaw lang.

“Hindi na, Carlo. Tapos na tayo. Pero salamat, kasi kung hindi mo ako pinalayas nung gabing yun, hindi ko malalaman na kaya ko palang tumayo mag-isa.”

Inabot ko sa kanya yung panyo na nasa bag ko. Kinuha niya, pero hindi na siya nagsalita.

Naglakad ako palabas ng City Hall. Tanghaling tapat sa Quezon City, mausok, maingay yung mga jeep. Pero ang gaan ng bag ko. Wala nang laptop na mabigat dahil sa takot. Ang bigat na lang ay yung mga grocery na binili ko para sa sarili kong ref sa Makati.

Sa cellphone ko, nag-message si Angela, “Lunch tayo? May good news ako sa Cebu project.”

Nag-reply ako, “Sige, tara. Libre ko.”

At habang naglalakad ako papunta sa sakayan, alam kong sa wakas, yung bahay na sinasabi kong uuwi ako, hindi na yung condo niya. Yung akin na.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨