Bahagi 4
Dumating ako sa Barangay Hall ng Quezon City nang alas-otso ng umaga. Suot ko yung simpleng white dress na binili ko pa nung college. Dala ko yung folder na may lahat ng dokumento. Nandun na si Carlo, si mama ni Carlo, at si Trish.

Si mama ni Carlo, naka-blazer pa na parang a-attend ng kasal. Si Trish, naka-BFP uniform, nakatali ang buhok, mukhang inosente. Si Carlo, nakatayo sa gilid, hindi makatingin nang diretso sa akin.

Yung Lupon Tagapamayapa, si Kagawad Lita, kilala ako mula pagkabata. Siya yung naghatid sa akin dati nung nawala ako sa palengke.

“Mara, ikaw ba talaga to?” sabi niya.

“Opo, Kagawad,” sabi ko. “Gusto ko lang pong linawin yung ilang bagay.”

Naupo kami. Sinimulan ni mama ni Carlo.

“Kagawad, itong si Mara, parang anak ko na to. Binuhay namin siya nang sampung taon. Tapos ngayon, dahil lang sa tampo sa baha, naglayas at gusto pa kaming idemanda. Anong klaseng utang na loob yan?”

Hindi ako sumagot agad. Binuksan ko yung folder.

“Kagawad, eto po yung bank statement ng account na nakapangalan sa Papa ko. Death benefit niya po ito nung namatay siya sa duty. Ang sabi po nila, sila ang bumuhay sa akin. Pero eto po yung katotohanan.”

Inilapag ko yung mga papel sa lamesa. Isa-isa kong tinuro.

“2019, ₱300,000 para sa operasyon ni Tito. 2023, ₱500,000 para sa downpayment ng condo sa Quezon City. Yung condo na sinasabi nilang regalo sa amin ni Carlo. Pera po pala ng Papa ko.”

Nagbulungan yung mga tao sa barangay hall. Si mama ni Carlo, namula.

“Hindi totoo yan! Pera ng pamilya yan! Iisa lang naman kayo ni Carlo noon!”

“At eto pa po,” tuloy ko. “Yung titulo ng lupa ng bahay namin sa Marikina, na nakapangalan sa magulang ko, may annotation po ng bank loan na ginamit ng pamilya Santos para sa firetruck ng station. Hindi po ako pumirma. Hindi ko alam.”

Doon na nagsalita si Carlo.

“Mara, ako ang may kasalanan dun sa titulo. Hindi si Mama. Ako ang nagdala sa City Hall. Akala ko okay lang kasi magiging asawa naman kita.”

Tumingin ako sa kanya.

“Carlo, kung talagang asawa ang tingin mo sa akin, bakit hindi mo man lang ako tinanong? Bakit mo hinayaang isipin kong utang ko sa inyo ang lahat?”

Tahimik siya.

Tapos si Trish naman ang nagsalita, nanginginig yung boses.

“Ate Mara, sorry na. Nagkamali lang talaga ako sa coordinates. Ang lakas kasi ng ulan, nag-panic ako. Hindi ko sinasadya.”

Tinitigan ko siya nang diretso.

“Trish, ikaw ang pinakamagaling na technician sa buong NCR, may award ka. Paano ka magkakamali ng east at west? At paano mo nasabi na na-choke ka sa tubig eh basa lang ang sapatos mo nung nakita kita ni Carlo? Nasa dispatch log, ikaw ang nag-manual input. Wala sa system yung auto-detect ng signal ko. Ikaw ang nag-type.”

Namutla siya.

“At saka, bakit mo sinabi kay Carlo na nasa west side ako? Nasa east side ako, malapit sa ilog. Kung hindi dahil sa ibang team na dumaan, patay na ako.”

Doon na sumingit si Sir Reyes na dumating pala. May dala siyang USB at printed log.

“Kagawad, pinacheck ko yung console history,” sabi niya. “Si Trish ang nag-override ng original GPS ping ni Mara. Yung original ping, east side talaga. Pero pinalitan niya ng west side bago i-forward kay Carlo. May record sa system.”

Nagkagulo sa barangay hall. Si mama ni Carlo, biglang napaupo. Si Trish, umiiyak na.

“Ginawa ko lang yun kasi… kasi akala ko mas kailangan ako ni Kuya Carlo! Kasi… kasi gusto ko siyang tulungan! Hindi ko naman akalain na…”

“Hindi mo inakalang malulunod ako?” sabi ko, kalmado pero malinaw. “Trish, muntik na akong mamatay.”

Si Carlo, galit na galit na hinarap si Trish.

“Trish! Anong ginawa mo? Sinabi mo sa akin na chineck mo! Apat na oras kaming naghanap sa wala dahil sayo!”

“Kuya Carlo, gusto lang kitang… gusto lang kitang mapansin,” umiiyak si Trish.

Doon ko nakita yung buong picture. Hindi lang kapabayaan. Selos. Inggit. At yung pamilya na akala ko pamilya ko, hinayaan lang.

Tumayo si Kagawad Lita.

“Mara, anong gusto mong mangyari ngayon?”

Huminga ako nang malalim.

“Gusto ko lang pong ibalik yung titulo ng lupa sa pangalan ko lang at alisin yung annotation. Gusto ko pong isara yung access nila sa bank account ng Papa ko at ibalik yung natitirang ₱700,000 na nasa account. At gusto ko pong mag-file ng pormal na administrative complaint laban kay Trish sa BFP at kay Carlo dahil sa kapabayaan sa duty nung gabing yun. Hindi po para makaganti, pero para hindi na maulit sa iba.”

Tumingin ako kay Carlo.

“At yung engagement natin, tapos na. Hindi na kita idedemanda para sa singsing, tinapon ko na. Pero yung condo, bayaran niyo yung ₱500,000 na galing sa pera ng Papa ko, o ibenta niyo at ibalik sa akin.”

Si mama ni Carlo, biglang lumuhod. Nagulat kaming lahat.

“Mara, anak, huwag mo kaming idemanda. Wala kaming pera. Si Carlo, masususpinde yan. Paano na kami?”

Tinitigan ko siya. Naalala ko yung araw na hinaplos niya yung ulo ko at sinabing bahay ko na yun. Pero naalala ko rin yung sampung taon na kailangan kong maging mabait para lang manatili.

“Tita, hindi ko po kayo gustong saktan. Pero sa loob ng sampung taon, pera ng Papa ko ang bumuhay sa atin. Hindi niyo pera. Oras na para ibalik niyo kung ano ang sa akin. Hindi na po ako yung batang kailangan magmakaawa para may matuluyan.”

Pumirma kami ng kasunduan sa barangay. Ibabalik nila yung pera nang hulugan sa loob ng anim na buwan. Aalisin nila yung annotation sa titulo sa loob ng isang buwan. At si Sir Reyes mismo ang maghahatid ng complaint ko sa regional office ng BFP.

Pagkatapos ng hearing, lumabas ako ng barangay hall. Umuulan ulit nang mahina. Pero hindi na baha.

Si Carlo, humabol sa akin sa labas.

“Mara, patawarin mo ako. Hindi ako naging mabuting fiancé. Hindi ako naging mabuting kuya.”

Tumingin ako sa kanya. Yung lalaking minahal ko mula pagkabata. Yung nagtatago ng candy sa bulsa. Pero yung lalaki ring hinayaan akong malunod.

“Carlo, pinapatawad na kita. Pero hindi na kita mahal na tulad ng dati. Gusto ko nang mabuhay para sa sarili ko.”

Iniwan ko siya sa ulan.

Sumakay ako ng jeep pauwi sa Marikina. Pagdating ko sa lumang bahay, binuksan ko lahat ng bintana. Nilinis ko yung sahig na may putik pa. Sinabit ko ulit yung picture nina Mama at Papa.

Kumuha ako ng martilyo at pinukpok yung lumang lock sa pinto at pinalitan ng bago. Ako lang ang may susi ngayon.

Kinagabihan, nagluto ako ng sinigang. Ako lang mag-isa sa lamesa, pero ang sarap ng kain ko. Yung tunog ng ulan sa bubong, hindi na nakakatakot.

Sa wakas, nasa sarili ko nang bahay ako. At bukas, magsisimula ulit ako, hindi na bilang pabigat, hindi na bilang fiancée ng iba, kundi bilang si Mara na may sariling titulo ng lupa, sariling bank account, at sariling buhay.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨