Bahagi 3
Akala ko tapos na ang bangungot nang mabawi ko ang laruan pero doon lang pala nagsimulang lumabas ang buong totoo tungkol sa utang ng mister ko

Pagkatapos ng gabing yun, hindi na ako nag-aksaya ng oras. Maaga pa lang, niligpit ko na yung paninda kong kakanin. Sabi ni Chloe, “Mama, sasama ako sa barangay.” Sabi ko hindi muna, pumasok ka sa school. May baon siyang ₱30, may bagong bag na pink na ₱500, may notebook na 10 piraso na ₱200 at lapis na 10 piraso na ₱50. Gusto kong makita ng mga tao na kahit ganito kami, maayos pa rin ang anak ko.

Pagdating ko sa barangay hall, nandoon na si Kapitan, yung taga-DSWD, at yung pulis na babae. Nakaupo si Enteng sa isang gilid, nakayuko. Sa kabilang mesa, si Boss Dodo, yung amo ng E-sabong, naka-cross arms, may dalang plastic envelope. Sa loob yung listahan ng utang na ₱18,000 na may sulat-kamay na tubo na 10% kada araw na ₱1,800. Kaya kung hindi mababayaran, magiging ₱19,800 agad. At may picture ko na may cross na pula na naka-print.

Sabi ni Kapitan, “Lorna, ikwento mo ulit para malinaw.” Kaya kinuwento ko lahat. Simula nung nawala yung pink na bike na may basket na may bulaklak na ₱3,500. Yung limang Barbie na ₱500 isa kaya ₱2,500 total. Yung teddy bear na malaki na ₱800 na may I LOVE YOU sa dibdib. Total ₱6,800. Binenta lang ng mister ko ng ₱800 kay Mang Boy sa junkshop.

Pinatawag si Mang Boy. Dumating siya, 60 anyos, payat, may dalang timbangan na may bakal na ginagamit niya sa kalakal. Sabi niya, totoo raw. Dumating si Enteng isang hapon, karga-karga yung bike na pink. Sabi ni Enteng, wala na raw pambili ng bigas. Kaya binili niya ng ₱800. Hindi niya alam na laruan pala ng bata na 7 anyos. Sabi ni Mang Boy, “Pasensya ka na, Lorna, kung alam ko lang na kay Chloe pala yun, hindi ko bibilhin.”

Doon lumabas ang totoo. Sabi ng taga-DSWD, may ayuda na ₱3,000 na para kay Chloe. Naka-lista yun sa kanila. Pero sabi ni Enteng, nahiram niya raw muna yung ₱2,000 galing sa pinagbentahan ng tricycle at manok para dagdag sa ayuda para maibalik yung laruan. Pero ang totoo, yung tricycle na kumikita ng ₱500 isang araw, binenta niya ng ₱15,000 nang hindi ko alam. Yung manok na pula na pang-sabong na dapat ₱500, binenta niya ng ₱300 lang sa kanto para may pang-taya ulit sa E-sabong.

Tinanong siya ng pulis na babae, “Enteng, bakit mo pinagbintangan si Lorna na binenta niya yung laruan para pang-milk tea, pang-parlor, at pang- Shopee?” Tahimik si Enteng. Tapos sabi niya, “Eh kasi lagi siya nasa cellphone.” Sabi ng pulis, “Nasa cellphone kasi nagtitinda ng kakanin online. May ebidensya ba na pang-milk tea yung bike?” Wala siyang masabi.

Doon ako nasaktan nang sobra pero mas naging malinaw utak ko. Hindi na ako umiyak sa harap nila. Sabi ko, “Kapitan, pagod na ako. Araw-araw ako gumigising ng alas-tres para magluto ng kakanin na ₱300 lang kita. Tapos yung ipon namin na dapat pang-school ni Chloe, napupunta sa E-sabong. Yung bahay naming kahoy na 60 sqm na lupa 70 sqm na walang titulo, ako lang nagpintura ng pink para gumanda para sa anak ko.”

Sabi ni Boss Dodo, “Utang ay utang. May baril ako pero lisensyado yan. Hindi ako nananakot.” Sabi ng pulis na babae, “Lisensyado man yan, bawal mo gamitin pang-manakot, may 6 na bala ka pa. At yung picture na may cross na pula, harassment yan.” Doon natakot si Boss Dodo. Sabi niya hindi na siya maniningil ng tubo na ₱1,800 kada araw. Yung ₱18,000 na lang daw.

Si Enteng naman, biglang umiyak. Sabi niya, “Lorna, sorry na. Nalulong lang ako. Akala ko mababawi ko sa E-sabong yung natalo ko.” Pero hindi na ako madadala sa iyak. Sabi ko, “Enteng, ilang beses ka nang nangako. Nung binenta mo yung bike ni Chloe na pink na may basket na may bulaklak na ₱3,500, nangako ka rin.”

Doon nagdesisyon yung barangay. Sabi ni Kapitan, kailangang ibalik ni Enteng yung pera na ₱6,800 na halaga ng laruan. At kailangan niyang bayaran yung ₱15,000 na tricycle at yung ayuda na ₱3,000 ng DSWD na ginalaw niya. Si Boss Dodo, pinagbawalan na magpa-utang na may mataas na tubo at pinakumpiska yung listahan.

Pag-uwi ko, niyakap ako ni Chloe. Sabi niya may honor ulit siya, may certificate at bronze medal. Sabi ko, “Anak, may desisyon si Mama.” Yung maliit pero mahalaga. Sabi ko sa sarili ko, simula ngayon, yung kita ko sa kakanin na ₱300 isang araw, hindi na mapupunta sa bulsa ni Enteng. Magbubukas ako ng bank account na pangalan ni Chloe. At yung mga gamit ni Chloe, ako na ang hahawak. Hindi na pwedeng galawin.

Hindi pa tapos ang lahat. Kailangan pa naming harapin si Enteng bukas para sa final na kasunduan. Pero sa unang pagkakataon, naramdaman kong may kontrol na ako. Hindi na ako yung babaeng pinagbintangan lang na pang-milk tea at pang-Shopee ang laruan ng anak.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖