Bahagi 3
Akala ko tapos na ang bangungot sa barangay pero sinundan pa nila kami ni Sophia sa bahay ng ate ko para pilit siyang kunin

Umuwi kami ni Sophia sa bahay na plywood ni Aling Cora pero hindi na kami pumasok sa loob. Nanginginig pa rin kamay ko. Kinuha ko lang yung dalawang maleta naming luma. Isang maleta para sa damit ko, isang maleta para sa damit ni Sophia na puro pinagliitan na pero malinis. Si Sophia, tahimik lang, hawak laylayan ng punit kong t-shirt.

Naglakad kami papuntang bahay ni Ate Lilia. Kapatid ko siya, 35 anyos, may maliit na bahay na isang kwarto lang sa may dulo ng barangay namin sa General Trias, pero may sariling CR sa loob at may maliit na kusina. Hindi na ako nag-text. Basta kumatok ako.

“Ate Lilia, pwede kami makitira muna ni Sophia? Gusto kasi ipamigay ni Aling Cora at ni Paolo si Sophia sa tito nilang bakla na mayaman,” sabi ko, umiiyak na naman. Yakap agad kami ni Ate Lilia.

“Jessa, ano ka ba, pumasok kayo. Matagal ko nang sinasabi na umalis ka na dyan. Dito kayo ni Sophia. May banig dito, may kumot. Hindi na kailangang magwalis si Sophia buong araw,” sabi ni Ate Lilia. Karga niya si Sophia na 7 anyos. Payat si Sophia pero magaan.

Pagpasok namin, may ulam si Ate Lilia. Adobo na manok. Simula nung sinabi ni Aling Cora na ipamimigay na si Sophia, isang buwan na hindi pinakain ng manok si Sophia. Sabi ni Aling Cora, sayang daw pakainin kasi ipamimigay na. Kaya nung naamoy ni Sophia yung adobo, nanlaki mata niya.

“Tita Lilia, ang sarap po ng manok, ngayon lang po ulit ako nakakain ng manok simula nung sinabi ni Lola Cora na ipamimigay ako!” sabi ni Sophia. Hindi niya alam na masakit yun pakinggan para sa akin. Doon ako napahagulgol sa kusina ni Ate Lilia. Yung anak kong 7 anyos, nagbibilang ng araw kung kailan siya huling nakakain ng manok.

Nung gabing yun, sa banig lang kami natulog. Katabi ko si Sophia. Yakap ko siya. Paulit-ulit niyang tinatanong, “Mama, totoo po ba hindi na ako ipamimigay?” Paulit-ulit ko ring sinasagot, “Hindi na, anak. Dito ka lang kay Mama.” Pero sa loob ko, takot pa rin ako. Hawak ko yung birth certificate ni Sophia at yung kopya ng kasulatan na pinirmahan ni Paolo nung lasing. Invalid daw sabi ni Kapitana, pero natatakot pa rin ako na balikan kami.

Kinabukasan, maaga akong pumunta sa DSWD sa may munisipyo ng General Trias. Dala ko lahat. Birth certificate ni Sophia, barangay blotter, at picture ni Sophia na umiiyak nung araw na gusto siyang kunin. Nanginginig ako sa pila.

“Ma’am, gusto po kasi ipamigay ng biyenan ko at asawa ko anak kong 7 anyos na si Sophia sa kapatid ng biyenan kong bakla na walang anak, kasi daw pabaya ako at mahirap lang kami,” sabi ko sa social worker, babae, mga 40 anyos, mabait mukha.

Tiningnan niya papers ko. “Jessa, hindi pwede yan. Hindi laruan ang bata. Hindi pwede ipa-ampon ang 7 anyos nang walang consent ng nanay at nang walang proseso sa DSWD. Yung papel na pinirmahan ng asawa mo nung lasing, walang bisa yan. Invalid. Harassment yan. Si Sophia, mananatili sayo.”

Nakahinga ako nang maluwag. Binigyan niya ako ng form. May programa daw sila para sa solo parent na nahihirapan. Bibigyan daw ako ng ayuda na ₱3,000 isang buwan para sa pag-aaral ni Sophia. Hindi malaki, pero para sa amin malaking bagay na. Pang-notebook, pang-baon, pang-gatas pag may hika si Sophia tuwing gabi.

Umuwi ako sa bahay ni Ate Lilia dala yung form. Dumiretso ako sa palengke. Bumili ako ng bagong bag na pink na ₱500, bagong notebook na may unicorn, at bagong damit na pink na terno para kay Sophia. Hindi na yung pinagliitan. Bago talaga.

“Mama, may bagong bag na po ako na pink at may notebook na bago, hindi na po ako ipamimigay?” tanong ni Sophia, yakap yung bag na pink. Yung ngiti niya, parang first time ulit siyang naging bata.

“Hindi na, anak. Hindi ka na ipamimigay ni Mama. Dito ka lang kay Mama, kahit walang aircon at kahit public school lang, basta kasama mo si Mama na naglalabada para may pambili ng notebook mo,” sabi ko, yakap siya nang mahigpit.

Isang Linggo matapos kami lumipat, dumating si Paolo sa bahay ni Ate Lilia. Linggo yun. May dala siyang Barbie na pink na ₱1,500 at isang bucket ng Jollibee na manok. Amoy pa lang, alam mong galing sa sahod niyang ₱600 isang araw na hindi na niya pinang-inom ng alak. Payat siya, walang amoy alak. Nakayuko.

“Jessa, Sophia, sorry. Mali ako na pumirma na ipamigay si Sophia kay Tito Boy at Lando nung lasing ako. Hindi ko alam ginagawa ko. Si Nanay, mali din siya. Akala niya pag mayaman sina Tito Boy at Lando, mas gaganda buhay ni Sophia. Pero nakita ko si Sophia, umiiyak na ayaw ipamigay. Kaya hindi na. Dito na lang si Sophia sa atin, kahit mahirap lang tayo,” sabi ni Paolo, lumuhod sa harap namin.

Galit pa rin ako. Pero nakita ko si Sophia na nakatingin sa Barbie at sa Jollibee. Hindi ko kinuha agad.

“Paolo, hindi kita papatawarin agad. Pero pwede ka bumisita kay Sophia tuwing Linggo. At mag-sustento ka ng ₱5,000 isang buwan para kay Sophia. Hindi para sa akin. Para sa anak mong 7 anyos na muntik mo nang ipamigay sa bakla mong tito na mayaman,” sabi ko. Malinaw boses ko. Hindi na ako yung Jessa na tahimik lang.

Kinuha ko yung Barbie at Jollibee at binigay kay Sophia. Tuwang-tuwa siya pero kita kong nag-aalangan pa rin siyang yakapin si Paolo.

“Mama, may Barbie na po ako na pink at may Jollibee na manok, hindi na po ako ipamimigay?” tanong ulit ni Sophia, karga yung Barbie na pink na ₱1,500 at kumakain ng manok. Paulit-ulit niyang tanong yun, parang gusto niyang makasigurado araw-araw.

“Hindi na, anak. Hindi ka na ipamimigay ni Mama. Dito ka lang kay Mama, kahit walang aircon at kahit public school lang, basta kasama mo si Mama,” sagot ko.

Nung gabing yun, nagdesisyon ako. Maliit na desisyon pero importante. Kinuha ko yung barangay kasunduan at DSWD certificate at nilagay ko sa plastic envelope. Nilagay ko sa ilalim ng unan namin ni Sophia. At sinabi ko kay Ate Lilia, pag bumalik sina Aling Cora at Tito Boy, hindi na ako matatakot humarap. Hindi ko na hahayaan na kunin si Sophia nang walang laban. At hindi na ako babalik sa bahay na plywood ni Aling Cora.

Kinabukasan, nakita kami ni Aling Cora sa palengke. May dala siyang puto na ₱50, yung tinda ng kapitbahay. Inabot niya kay Sophia.

“Para kay Sophia, puto,” sabi niya, pero hindi siya nakatingin sa akin.

Tumingin si Sophia sa akin. “Tita Lilia, bakit po galit si Lola Cora sa akin, ayaw niya po ba sa akin kasi babae ako?” tanong ni Sophia minsan pag nakikita namin si Aling Cora.

Niyakap ko si Sophia. “Anak, hindi galit si Lola Cora sayo. Galit siya kasi hindi ka naipamigay sa kapatid niyang bakla na mayaman. Pero okay lang. Hindi ka naman laruan na pwede ipamigay kung saan may aircon at private school na ₱50,000,” sabi ko. Doon ko naintindihan, mas malinaw na ako ngayon. Hindi na ako yung manugang na tahimik lang. Nanay ako ni Sophia, at yun ang pinakamahalaga.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖