BAHAGI 3 — PAGLAPAG NAMIN SA CATICLAN, ISANG TAWAG MULA SA AKING BIYENAN ANG NAGBUKAS NG PINAKAMADILIM NA LIHIM NG KOMPANYA

Habang bumababa ang eroplano patungong Caticlan, tahimik akong nakaupo sa aking nakatalagang jumpseat.

Nakasara ang seat belt ko.

Nasa tamang posisyon ang aking mga kamay.

At tulad ng daan-daang landing na naranasan ko sa loob ng maraming taon, nakatuon ang isip ko sa mga tungkulin ko bilang cabin crew.

Pero sa pagkakataong iyon, may kakaibang bigat sa aking dibdib.

Sa kabilang bahagi ng eroplano, naroon ang asawa kong labingwalong taon kong minahal.

Katabi niya ang babaeng pinangakuan niyang pakakasalan.

At sa loob ng aking bag, may mga dokumentong maaaring magpabagsak sa kanyang karera.

Nang ligtas nang makalapag ang eroplano at makarating sa parking stand, nagsimula kaming maghanda para sa pagbaba ng mga pasahero.

Naghintay ako hanggang matapos ang aking mga tungkulin bago tingnan ang telepono.

May pitong missed calls.

Tatlo mula kay Attorney Regina.

Dalawa mula kay Don Ernesto.

At dalawa mula sa isang numerong hindi ko kilala.

May isang mensahe mula sa aking biyenan.

– Patricia, anak, kailangan kitang makausap. Hindi lang pagtataksil ang problema natin. May natuklasan ang accountant na hindi ko inaasahan.

Nanlamig ang aking mga daliri.

Hindi ko agad tinawagan si Don Ernesto.

Tinapos ko muna ang kinakailangang post-flight duties at kinausap si Marissa tungkol sa susunod naming assignment.

Dahil may sapat na oras bago ang aming return flight, pinayagan niya akong gamitin ang aking break para sa isang personal na tawag.

Lumabas ako sa tahimik na bahagi ng crew area.

Pagkatapos, tinawagan ko ang aking biyenan.

Sa unang ring pa lamang, sinagot na niya.

– Patricia?

– Papa Ernesto, nandito na po ako sa Caticlan.

Narinig ko ang malalim niyang paghinga.

– Anak, nasaan si Lorenzo?

– Kasama po niya ang babaeng pinuntahan niya rito.

Matagal siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos, narinig ko ang mahinang tunog ng isang upuang hinihila.

– Patricia, pasensiya ka na.

Napapikit ako.

– Papa, hindi po ninyo kailangang humingi ng tawad.

– Anak ko siya. Pero hindi ko siya pinalaking manloko ng asawa at magnakaw sa kompanya.

Doon ako napadilat.

– Magnakaw po?

– May mga gastusing walang maipakitang lehitimong business purpose. Pero mas malala, may nakita kaming mga transaksiyong kailangang imbestigahan agad.

Ipinaliwanag niyang pagkatapos matanggap ang aking mga dokumento, ipinatawag niya ang outside accountant at ang corporate secretary.

Sinimulan nilang suriin ang mga financial records na nasa kanilang awtorisadong pangangalaga.

Sa unang pagsusuri pa lamang, may nakita silang hindi pangkaraniwang mga bayarin.

May consulting fees na umaabot sa ₱4,800,000 sa loob ng labing-isang buwan.

Ang tumanggap?

Isang kompanyang tinatawag na Vantage Meridian Consultancy.

Hindi pamilyar sa akin ang pangalan.

– Papa, sino po ang may-ari?

Huminga siya nang malalim.

– Iyan ang sinusuri pa namin. Pero ang nakarehistrong incorporator at direktor ay may kaugnayan sa babaeng kasama ni Lorenzo.

Napahawak ako sa dingding.

– Si Camille?

– Hindi ko pa masasabing siya ang may kontrol sa lahat. Pero nakalista ang pangalan ng kanyang kapatid sa corporate records na nakuha ng legal team.

Biglang nagkaroon ng ibang kahulugan ang lahat.

Hindi lamang hotel.

Hindi lamang mamahaling alahas.

Hindi lamang bakasyon.

May milyon-milyong pisong dumadaloy palabas ng kompanya.

At maaaring may kaugnayan ang mga taong nakikinabang dito sa babaeng kasama ng asawa ko.

– Papa, alam po ba ni Lorenzo na iniimbestigahan ninyo siya?

– Tinawagan siya ng corporate secretary para humingi ng paliwanag sa ilang transaksiyon. Hindi siya sumagot. Kaya ipinagpaliban muna namin ang anumang bagong disbursement na nangangailangan ng kanyang pag-apruba.

Napahinga ako.

– Ano po ang mangyayari?

– May emergency board meeting bukas. May karapatan siyang magpaliwanag. Pero habang hindi malinaw ang mga dokumento, hindi ko hahayaang may panibagong perang mawala.

Tumango ako kahit hindi niya ako nakikita.

– Papa, may isa pa po akong kailangang sabihin.

– Ano iyon?

– Sinubukan ni Lorenzo na papirmahin ako sa isang restructuring agreement. Sinabi niyang maaaring mawala ang voting rights ko.

Biglang nagbago ang kanyang boses.

– Anong restructuring agreement?

– May folder po siyang ibinigay noong nakaraang buwan.

– Pinirmahan mo ba?

– Hindi po.

Narinig kong malakas siyang bumuntong-hininga.

– Mabuti.

– Bakit po?

– Dahil walang inaprubahang restructuring ang board. At kung may dokumentong nagsasabing maaari kang mawalan ng karapatan nang walang wastong proseso, gusto kong makita iyon ng corporate counsel.

Nang matapos ang tawag, ilang minuto akong nakaupo lamang.

Hindi ako nakaramdam ng tagumpay.

Ang naramdaman ko ay matinding pagod.

Dahil habang lumilinaw ang katotohanan, lalo kong napagtatantong hindi ko kilala ang lalaking pinakasalan ko.

Pagkatapos ng aming crew duties, nakita ko si Lorenzo sa labas ng terminal.

Hindi siya umalis kasama si Camille.

Nakatayo siya malapit sa isang haligi, hawak ang kanyang telepono.

Nang makita niya ako, mabilis siyang lumapit.

– Patricia!

Huminto ako.

– Ano?

– Kailangan nating mag-usap. Ngayon din.

– May sinabi ka na kanina.

– Iba ito.

Tumingin siya sa paligid.

– Tumawag si Papa.

– Alam ko.

Biglang nagbago ang kanyang mukha.

– Ikaw ang nagpadala ng mga dokumento?

Hindi ako nagsinungaling.

– Oo.

Napahawak siya sa kanyang noo.

– Diyos ko, Patricia! Alam mo ba ang ginawa mo?

Tiningnan ko siya nang diretso.

– Nagbigay ako ng mga dokumentong legal kong hawak para masuri ang mga gastusin ng kompanya.

– Sinira mo ang reputasyon ko!

– Hindi ako ang gumawa ng mga transaksiyon, Lorenzo.

Lumapit siya.

– Hindi mo naiintindihan. Kapag nalaman ng mga kliyente ang tungkol dito, baka mawalan kami ng kontrata!

– Kaya dapat pala hindi mo ginamit ang pera ng kompanya sa personal mong buhay.

Napatingin siya sa akin na para bang hindi niya inaasahang sasagot ako nang ganoon.

Dati, kapag nagagalit si Lorenzo, ako ang unang tumatahimik.

Ako ang humihingi ng paumanhin kahit hindi ko kasalanan.

Ako ang nag-aayos ng problema para hindi lumaki.

Pero wala na ang babaeng iyon.

– Patricia, puwede pa nating ayusin ito.

– Paano?

– Bawiin mo ang reklamo mo. Sabihin mong nagkamali ka sa pag-unawa sa mga reports.

Napailing ako.

– Hindi ako magsisinungaling para protektahan ka.

– Asawa mo ako!

Napangiti ako nang mapait.

– Naalala mo pala.

Tumahimik siya.

Pagkatapos, lumambot ang kanyang boses.

– Patricia, mahal pa rin kita.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.

Ang marinig siyang nagsisinungaling.

O ang malaman na hindi na ako naaapektuhan ng mga salitang iyon.

– Lorenzo, kaninang umaga, hinalikan mo ako bago ka umalis. Ilang oras pagkatapos, nakita kitang may kasamang ibang babae at may engagement ring para sa kanya. Huwag mong gamitin ang salitang pagmamahal para takasan ang ginawa mo.

Napayuko siya.

Pero bago pa siya makasagot, may narinig kaming malakas na boses.

– Lorenzo!

Si Camille.

Nakatayo siya ilang metro mula sa amin.

May hawak siyang telepono.

Namumula ang kanyang mukha.

– Totoo ba ang sinasabi ng kapatid ko?

Napalingon si Lorenzo.

– Camille, hindi ngayon.

– Totoo bang may imbestigasyon sa Vantage Meridian?

Nanigas ang mukha ng asawa ko.

Doon ko unang nakita ang takot na hindi niya kayang itago.

– Hinaan mo ang boses mo!

Pero hindi tumigil si Camille.

– Sinabi mong legal lahat ng bayad! Sinabi mong approved ng board!

May ilang taong napalingon.

Hindi ako nagsalita.

Hindi ko alam kung ano ang katotohanan sa pagitan nilang dalawa.

Pero malinaw na may bagay silang hindi pinagkakasunduan.

Hinawakan ni Lorenzo ang braso ni Camille.

– Mamaya tayo mag-usap.

Agad niyang binawi ang kamay.

– Huwag mo akong hawakan!

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

– Mrs. Salcedo, may kailangan kang malaman.

Hindi ako gumalaw.

– Ano iyon?

Nanginginig ang kanyang mga labi.

– Hindi ako ang unang babaeng pinangakuan niyang pakakasalan.

Parang tumigil ang oras.

Napatingin ako kay Lorenzo.

– Ano ang ibig niyang sabihin?

– Patricia, huwag kang makinig sa kanya.

Pero nagpatuloy si Camille.

– May babae pa sa Pampanga. Si Andrea. Sinabi niyang hiwalay na kayo. Binigyan niya rin ng singsing.

Naramdaman kong parang may malamig na tubig na ibinuhos sa aking ulo.

Hindi lamang pala ako ang niloloko.

Pati ang mga babaeng pinapasok niya sa kanyang buhay.

– At may isa pa, dagdag ni Camille. – May condo siyang binabayaran sa BGC. Sinabi niyang investment property. Pero may ibang babaeng nakatira roon.

Napapikit si Lorenzo.

– Tama na!

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako nagtanong kung maganda ba ang mga babae.

Hindi ko tinanong kung mas bata sila sa akin.

Dahil biglang naging malinaw ang isang bagay.

Hindi ako kulang.

Hindi ako ang problema.

Ang asawa ko ay gumawa ng sunod-sunod na desisyong manloko, magsinungaling, at gamitin ang ibang tao para makuha ang gusto niya.

– Salamat sa impormasyon, Camille, sabi ko.

Pagkatapos, tumalikod ako.

Pero hinabol ako ni Lorenzo.

– Patricia, huwag kang aalis!

Huminto ako.

– Ano pa?

– Kapag iniwan mo ako ngayon, wala ka nang babalikan.

Tinitigan ko siya.

– Lorenzo, matagal mo nang sinira ang tahanang babalikan ko.

At naglakad ako palayo.

Kinagabihan, pagkatapos ng return flight namin sa Manila, dumiretso ako sa opisina ni Attorney Regina.

Alas-nuwebe na ng gabi.

Pagod na pagod ako.

Pero hindi ako makauwi sa bahay na pinagsaluhan namin ni Lorenzo.

Nasa conference room si Attorney Regina kasama ang isang junior associate.

May makapal na folder sa mesa.

– Patricia, may bagong impormasyon.

Umupo ako.

– Tungkol po saan?

– Sa restructuring documents na sinabi mo.

Inilabas niya ang isang kopyang ipinadala ng corporate secretary para sa legal review.

Nasa unang pahina ang pangalan ko.

Patricia Mendoza-Salcedo.

Sa ibaba, may nakalagay na proposed transfer of shares.

Ang sampung porsiyentong pagmamay-ari ko ay ililipat umano sa isang holding company.

Ang kompanyang iyon ay may kaugnayan sa isang bagong negosyo ni Lorenzo.

Pero ang mas nakagugulat ay ang susunod na pahina.

May pirma.

Pirma ko.

Tinitigan ko iyon.

Hindi ko maalalang pumirma sa ganoong dokumento.

At nang makita ko ang petsa, lalo akong nanlamig.

Nasa Hong Kong ako noong araw na iyon.

May flight records akong magpapatunay.

– Attorney, hindi ko po ito pinirmahan.

Tumango siya.

– Iyan din ang kailangan nating imbestigahan. Hindi natin agad masasabi kung sino ang gumawa o paano nailagay ang pirma. Pero seryoso ito.

– Ano ang gagawin natin?

– Kukuha tayo ng certified copies, hihiling ng verification, at ipapasuri ang dokumento. Kung kinakailangan, magsasampa tayo ng nararapat na reklamo.

Napahawak ako sa aking dibdib.

Hindi ko akalaing aabot sa ganito.

Ang lalaking minsang nangakong poprotektahan ako ay maaaring may kaugnayan sa pagtatangkang alisin ang pagmamay-ari ko.

At hindi pa roon natapos ang mga rebelasyon.

May isa pang dokumentong inilabas si Attorney Regina.

Isang bank certification na boluntaryong ibinigay ng kompanya sa kanilang legal team para sa imbestigasyon.

May ilang transaksiyong kailangang ipaliwanag.

Isa sa mga iyon ay may halagang ₱2,750,000.

Ang nakalagay na purpose?

Property acquisition assistance.

Ang beneficiary ay isang kompanyang may kaugnayan sa pagbili ng condominium unit sa Taguig.

– Kanino nakapangalan ang condo? tanong ko.

– Nasa proseso pa ang verification. Pero may kaugnayan ang unit sa isang taong nagngangalang Andrea Mercado.

Naalala ko ang sinabi ni Camille.

Ang babae sa Pampanga.

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

– Attorney, ilang babae pa kaya?

Hindi agad sumagot si Regina.

Pagkatapos, marahan niyang sinabi:

– Patricia, hindi natin kailangang malaman ang lahat ng babae para mapatunayan na karapat-dapat kang lumayo sa relasyong ito.

Doon ako unang umiyak.

Hindi malakas.

Walang paghagulgol.

Tahimik lamang na tumulo ang luha ko habang nakatingin sa mga papel.

Dahil sa unang pagkakataon, hindi ko na ipinagtatanggol ang asawa ko sa sarili kong isip.

Kinabukasan, alas-diyes ng umaga, nagkaroon ng emergency board meeting sa Makati.

Hindi ako dumalo nang personal.

Sumama ako sa pamamagitan ng video conference bilang shareholder na inimbitahang magbigay ng impormasyon.

Nasa conference room si Don Ernesto.

Kasama niya ang corporate secretary, outside accountant, legal counsel, at mga direktor.

Si Lorenzo ay dumating nang halos dalawampung minutong huli.

Nakita ko siyang pumasok sa screen.

Wala na ang kumpiyansang ipinapakita niya sa mga corporate events.

Hindi siya nakangiti.

Hindi siya nakikipagkamay.

Diretso siyang umupo.

Pagkatapos, nakita niya ako sa monitor.

– Patricia?

Hindi ako sumagot.

Si Don Ernesto ang nagsalita.

– Lorenzo, maupo ka. Marami tayong kailangang linawin.

Nagsimula ang pagpupulong.

Isa-isang inilatag ang mga gastusing nangangailangan ng paliwanag.

Mga hotel.

Mga biyahe.

Mga alahas.

Mga consulting fees.

At ang mga dokumentong may kinalaman sa shares ko.

Sa una, pilit na kalmado si Lorenzo.

– Lahat iyan ay business-related.

Tinanong siya ng auditor tungkol sa isang resort booking.

– Sino ang kliyenteng nakasama ninyo rito?

– Confidential client.

– May kontrata po ba o meeting documentation?

– Hindi lahat ng meeting may minutes.

Pagkatapos, ipinakita ang isa pang expense.

– Ang diamond ring na nagkakahalaga ng ₱685,000, bakit nakalista bilang executive recognition gift?

Namula ang mukha ni Lorenzo.

– Para iyon sa isang business partner.

Nagsalita si Don Ernesto.

– Anong business partner?

Hindi sumagot si Lorenzo.

Makalipas ang ilang segundo, sinabi niya:

– Papa, personal na bagay ito.

Tumayo si Don Ernesto.

– Personal na bagay? Pera ng kompanya ang pinag-uusapan natin!

Natahimik ang lahat.

Pagkatapos, ipinakita ng corporate counsel ang kopya ng share transfer document.

– Mr. Salcedo, maaari ba ninyong ipaliwanag kung paano nakuha ang pirmang ito ni Mrs. Salcedo?

Napatingin si Lorenzo sa screen.

Nakita kong biglang namutla ang kanyang mukha.

– Hindi ko alam ang detalye. Ang legal team ang naghanda niyan.

– Aling legal team? tanong ng counsel.

Hindi siya nakasagot.

Pagkatapos, nagsalita ako.

– Lorenzo, noong petsang nakalagay sa dokumentong iyan, nasa Hong Kong ako. Hindi ako pumirma.

Tumingin siya sa akin.

At ang sinabi niya ay hindi ko kailanman malilimutan.

– Patricia, bakit kailangan mong gawing malaking problema ang lahat? Para rin naman sa pamilya natin ang kompanya!

Napailing ako.

– Hindi mo maaaring gamitin ang pamilya para bigyang-katwiran ang pagkuha sa karapatan ng ibang tao.

Doon nagdesisyon ang board.

Habang nagpapatuloy ang independent investigation, pansamantalang aalisin si Lorenzo sa kanyang executive duties, alinsunod sa mga patakaran ng kompanya.

Ihahanda ang formal notices.

Susuriin ang mga transaksiyon.

At kung may sapat na ebidensiya, isasangguni ang mga natuklasan sa nararapat na awtoridad.

Hindi pa iyon hatol ng korte.

Pero malinaw na hindi na siya makapagpapasya sa pera ng kompanya gaya ng dati.

Pagkatapos ng pagpupulong, tumawag sa akin si Don Ernesto.

– Patricia, anak, may isa pa akong kailangang sabihin.

– Ano po iyon?

Mahina ang kanyang boses.

– May nakita akong sulat sa opisina ni Lorenzo. Nakatago sa folder ng mga personal niyang dokumento.

– Anong sulat?

– Tungkol sa bahay ninyo sa Alabang.

Napatuwid ako.

– Bakit po?

– May inihanda siyang plano para isangla ang bahay bilang security sa isang personal na loan.

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

– Papa, nakapangalan po sa aming dalawa ang bahay.

– Alam ko. At hindi pa natutuloy ang transaksiyon. Pero may draft documents na kailangang suriin.

Napahawak ako sa aking noo.

Ang bahay namin.

Ang tahanang binuo ko sa loob ng labingwalong taon.

Pati iyon, balak niyang isugal.

– Magkano po ang loan?

Matagal bago sumagot si Don Ernesto.

– Labindalawang milyong piso.

Napapikit ako.

– Para saan?

– Iyan ang mas masakit, anak. May proposal siyang pondohan ang isang resort investment sa Boracay.

Nang marinig ko iyon, naalala ko ang sinabi ni Camille sa eroplano.

Ang engagement ring.

Ang pangakong bagong buhay.

Ang paniniwalang pag-aari ni Lorenzo ang buong kompanya.

At biglang nagkaroon ng kahulugan ang lahat.

Hindi lamang pala siya nagbabakasyon kasama ang kabit.

May binubuo siyang bagong buhay gamit ang mga ari-ariang hindi naman kanya lamang.

Pero ang pinakamalaking sorpresa ay dumating kinagabihan.

Habang nasa opisina ako ni Attorney Regina, tumunog ang telepono ko.

Isang mensahe mula kay Camille.

– Mrs. Salcedo, kailangan kitang makausap. May hawak akong mga dokumentong ibinigay ni Lorenzo sa akin. At kung totoo ang sinasabi ng abogado ko, maaaring ikaw ang tunay na may-ari ng perang ipinangako niyang ibibigay sa akin.

Kasunod nito ang litrato ng isang kontrata.

Nang palakihin ko ang larawan, nakita ko ang isang pangalan sa ilalim ng salitang GUARANTOR.

Patricia Mendoza-Salcedo.

At sa tabi nito, isang pirma na kamukha ng akin.

Pero hindi ko iyon kailanman isinulat.

( Itutuloy sa BAHAGI 4…)