Bahagi 3
Pagbalik ko sa condo para kunin ang gamit ko, naabutan kong nakalipat na si Trish at may mas masakit pa akong natuklasan tungkol sa pera namin

Pagpasok ko sa condo, akala ko nanaginip lang ako. Wala na yung throw pillow na binili ko sa SM. Yung frame namin ni Carlo sa sala, nakatalikod na. Sa kusina, may pink na mug na hindi sa akin. Sa CR, may toothbrush na bago, kulay pink din.

Si Trish nasa kusina, naka-shorts na maikli, parang siya na yung may-ari. Pagkakita niya sa akin, kunwari nagulat. “Ate! Akala ko bukas ka pa babalik.”

Hindi ko siya pinansin. Dumiretso ako sa kwarto namin. Bukas yung cabinet ko. Yung mga damit ko, nakatupi pero parang hinalungkat. Yung maleta ko, nasa sahig, may laman nang kalahati na parang pinagpilian na kung ano yung kukunin.

“Ate, sabi ni Carlo ayusin ko raw muna yung mga gamit mo para hindi ka mahirapan,” sabi ni Trish sa likod ko, malambing pa rin yung boses.

Tumingin ako sa kanya. “Saan galing yung karapatan mong ayusin yung gamit ko?”

Natameme siya saglit. Tapos biglang nagbago yung mata niya, parang naiiyak. “Gusto lang kitang tulungan, ate. Alam kong pagod ka.”

Doon ko nakita. Yung pag-arte niya, sanay na sanay. Yung pag-iyak na mabilis, yung pagyuko na parang kawawa.

Binuksan ko yung drawer ng mesa namin. Yung folder ng titulo ng lupa at bank documents, wala na sa dati kong lagayan. Nasa ibabaw na ng table ni Carlo, bukas.

May nakita akong resibo. Bank transfer. ₱300,000 papunta sa account ni Trish. Galing sa joint account namin ni Carlo. Yung account na pinag-ipunan namin para sa downpayment ng bahay.

Nanlamig ako.

Hindi lang susi yung binigay niya. Pati pera namin.

Kinuha ko yung resibo at hinarap ko si Trish. “Ano ‘to?”

Namutla siya. “Hindi ko alam yan, ate. Si Carlo lang nagbigay, sabi niya tulong niya sa renta ko.”

“Tulong? Sa pera namin mag-asawa?”

Doon siya biglang lumakas loob. “Ate, hindi mo kasi naiintindihan, nahihirapan ako sa Makati, wala akong matitirahan. Si Carlo lang tumutulong sa akin. Ikaw kasi, lagi kang busy, hindi mo siya naasikaso.”

Parang sinampal ako pero hindi ako umiyak. Sa halip, tumawa ako nang mahina, yung tawang pagod na pagod na.

Lumabas si Carlo galing sa kwarto, bagong ligo, may tuwalya pa sa balikat. Pagkakita niya sa akin, parang nagulat pero mabilis nagkunwaring kalmado.

“Mara, bakit hindi ka nagsabi na pupunta ka?”

Tinaas ko yung resibo. “Carlo, anong ibig sabihin nito? ₱300,000? Joint account natin ‘to.”

Napatingin siya kay Trish, tapos sa akin. “Mara, wag kang gumawa ng eksena dito. Tulong lang yan, babayaran din ni Trish yan.”

“Tulong? Kailan ka pa nagdesisyon mag-isa sa pera natin? Yung ipon ko na ₱650,000 na nilagay ko sa negosyo mo, hindi mo na nga nabalik, ngayon pati joint account ginagalaw mo?”

Tumahimik yung buong condo. Narinig ko lang yung aircon na umuugong.

Si Trish biglang sumingit, “Ate, wag mo naman awayin si Carlo, kasalanan ko naman kasi.”

“Hindi ikaw kausap ko,” sabi ko nang mahinahon pero matigas. “Asawa ko kausap ko.”

Si Carlo lumapit, binabaan yung boses, yung tono na ginagamit niya tuwing gusto niya akong paamuhin. “Mara, pag-usapan natin sa labas. Wag dito. Mapapahiya si Trish.”

“Mapapahiya siya? Ako, pinagpalit mo yung lock ng bahay natin, ako pa yung nahihiya lumabas sa hallway, tapos siya pa yung mahihiya?”

Doon na siya nainis. “Mara, lagi ka na lang ganyan, lagi mo pinapalaki! Kaya nga hindi kita sinabihan kasi alam kong mag-o-overthink ka!”

Yun na yun. Yung salitang lagi niyang ginagamit para gawing maliit yung nararamdaman ko.

Si Andrea tinawagan ko kagabi, sabi niya dalhin ko lahat ng papeles. Kaya kinuha ko yung folder, yung laptop ko, at yung maliit na box ng alahas na bigay ng mama ko. Hindi ko kinuha yung mga damit na hinalungkat na ni Trish.

Bago ako lumabas, tinignan ko yung condo. Yung condo na pinaghirapan namin hulugan, ₱6.5 million ang total, dalawa pangalan namin sa titulo. Yung sofa na ako pumili, yung kurtina na ako nagkabit habang buntis pa ako sa dysmenorrhea.

Si Trish nakatayo sa may pinto, hawak yung duplicate na susi, parang gusto pang magsalita.

Sabi ko sa kanya, “Itago mo yang susi na yan. Hindi mo yan bahay.”

Paglabas ko, hindi ako umiyak. Pero pagbaba ko sa elevator, nanginginig ulit yung kamay ko. Hindi sa galit lang, kundi sa sakit na sa wakas, malinaw na sa akin.

Tumawag ako kay Andrea. “Andrea, may resibo ako. Nag-transfer siya ng ₱300,000 kay Trish galing sa joint account namin.”

Sabi ni Andrea sa kabila, “I-save mo yan, Mara. Picturan mo lahat. At wag ka nang babalik mag-isa.”

Pumunta ako sa bank sa BGC High Street. Humingi ako ng statement ng joint account namin. At doon ko nakita, hindi lang isang beses. Tatlong beses siyang nag-transfer sa loob ng dalawang buwan. ₱150,000, tapos ₱100,000, tapos yung ₱300,000 na huli. Total ₱550,000.

Lahat para kay Trish. Renta daw, gamit daw, pang-ayos daw ng inuupahan.

Yung pera na dapat pang-down ng second unit na plano namin.

Pag-uwi ko sa condo ni Andrea, hindi ako makakain. Sabi ni Andrea, “Mara, alam kong masakit. Pero ngayon malinaw na. Hindi lang susi yung kinuha niya sayo.”

Tumango ako. Hawak ko yung bank statement, basa na ng pawis yung kamay ko.

Gabi na, nag-message si Carlo, “Umuwi ka na, pag-usapan natin nang maayos. Umalis na si Trish.”

Hindi ako nag-reply.

Nag-message ulit si Trish galing sa ibang number, “Ate, sorry, babayaran ko si Carlo, wag mo na siyang awayin, mahal ko lang siya.”

Doon ko na-realize, hindi na pala ako nagseselos. Wala na yung sakit na parang may nakaagaw. Ang natira na lang, galit dahil pinagmukha akong tanga sa sarili kong bahay.

Kinaumagahan, gumising ako nang maaga. Nag-ayos ako ng buhok, nag-lipstick, nagsuot ng maayos na damit. Hindi para kay Carlo. Para sa sarili ko.

Sinabi ko kay Andrea, “Andrea, gusto kong kunin lahat ng papeles ko, at gusto kong malaman kung paano ko mababawi yung pera ko sa negosyo niya.”

Sabi ni Andrea, “Tutulungan kita. Pero kailangan mong maging matatag. Hindi na ito tungkol sa pagiging mabait.”

Tumango ako. Tiningnan ko yung cellphone ko, naka-off ang notifications kay Carlo.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nag-decide ako para sa sarili ko lang. Hindi para sa asawa ko, hindi para sa opisina niya, hindi para sa pagiging mabait na misis.

Nag-decide akong bumalik sa condo mamayang hapon, pero hindi para makipag-ayos. Babalik ako para kunin ang titulo ng lupa na may pangalan ko at para sabihin kay Carlo na hindi na ako yung Mara na lagi niyang sinasabihan ng “nakakaintindi.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖