Kinabukasan, alas otso pa lang ng umaga, nasa lobby na ako ng condo. Hawak ko yung maliit na kahon. Nasa loob yung susi ng unit ko,
Bahagi 3
Kinabukasan, alas otso pa lang ng umaga, nasa lobby na ako ng condo. Hawak ko yung maliit na kahon. Nasa loob yung susi ng unit ko, yung Diptyque car freshener na dati niyang pinagyabang na regalo ni Sofia pero iniwan niya sa bag ko nung minsan kaming nagkita, at isang printed na listahan ng lahat ng hati namin.
Hindi ko siya pinapunta. Ako ang pumunta sa kanya.
Nag-book ako ng Grab papuntang Dasmariñas Village, kung saan siya nakatira kasama ang pamilya niya. Habang nasa biyahe, tinitigan ko yung listahan. ₱180,000. Tatlong taon. Lahat may petsa, lahat may oras. Hindi ko yun ginawa para maningil. Ginawa ko yun para ipaalala sa sarili ko kung paano ako naging sobrang liit sa isang relasyon na dapat nagpapalaki sa akin.
Pagdating sa gate ng village, pinapasok ako ng guard kasi nasa visitor list pa rin ako. Nakakahiya pero yun ang totoo. Lahat ng tao sa village kilala si Miguel. Lahat ng guard alam na girlfriend ako ni Miguel. Pero ni minsan hindi ako pinatuloy sa bahay nila nang matagal. Laging hanggang sala lang, tapos alis na.
Bumukas yung gate ng bahay ng mga Reyes. Lumabas si Miguel, gulo pa yung buhok, nakapambahay pa. Halatang kagigising lang. Nung nakita niya ako, nagulat siya.
“Angela? Anong ginagawa mo dito? Akala ko may pasok ka?”
Inabot ko yung kahon. Hindi ko binuksan agad yung bibig ko. Tinitigan ko lang siya.
“Ano to?” tanong niya habang binubuksan.
Nakita niya yung susi. “Bakit mo binabalik to?”
“Dahil hindi na pantay,” sabi ko. “At pagod na akong magpanggap na pantay tayo.”
Kumunot yung noo niya. Yun lagi ang expression niya pag hindi niya gusto yung naririnig niya.
“Ang drama mo naman. Dahil lang sa party ni Sofia? Angela naman, kababata ko yun. Alam ng buong Makati kung sino pamilya ng mga Lim. Hindi ko kailangang pagdudahan siya. Ikaw?”
Dun siya huminto. Alam niyang may mali sa sinabi niya. Pero huli na.
“Ikaw? Ano ako, Miguel?” mahinahon kong tanong.
Hindi siya agad nakasagot. Tapos sinabi niya yung pinaka-totoong bagay na narinig ko sa kanya sa loob ng tatlong taon.
“Ikaw kasi, Angela, lumaki ka sa ordinaryong pamilya. Hindi mo alam kung paano gumalaw ang mga taong tulad namin. Kailangan kong siguraduhin na hindi mo ako mahal dahil sa pera ko. Si Sofia, kahit bigyan ko ng ₱2.5 million na dinner, hindi niya iisipin yun. Ikaw, kahit ₱300 sa taxi kailangan nating pag-usapan kasi baka masanay ka.”
Parang sinampal ako pero hindi masakit. Kasi sa wakas, malinaw na. Yung pagkapantay-pantay na sinasabi niya ay hindi para protektahan kami. Para protektahan lang siya.
“Alam mo ba kung bakit ako pumayag sa lahat ng hati na yan?” tanong ko. “Hindi dahil wala akong pera. Pumayag ako kasi mahal kita at nirespeto ko yung takot mo. Lumipat ako sa Manila para sa’yo. Iniwan ko yung offer sa Cebu na mas malaki sweldo. Kasi akala ko yung paghahati natin, ibig sabihin magkasama tayo sa hirap at ginhawa.”
Tumawa siya nang mahina, yung tawa na parang hindi naniniwala.
“Huwag mong gawing big deal. Lahat ng couple naghahati ngayon. Modern relationship to.”
“Modern?” Sabi ko. “Modern ba yung ako lang ang naghahati? Modern ba yung yung kotse mo puno ng pabango at anting-anting ng ibang babae tapos ako ni minsan hindi mo pinasakay? Modern ba yung ₱4.5 million na alak para sa papa ni Sofia pero sa akin ₱500 na Grab sinasabi mong ‘nadaanan lang’?”
Natahimik siya. Sa unang pagkakataon sa tatlong taon, wala siyang computation na maibato.
Tumunog yung phone niya. Si Sofia tumatawag. Nakita ko yung pangalan sa screen, “Makulit Kong Amo”. Hindi niya sinagot. Pinatay niya.
“Angela, pag-usapan natin to nang maayos. Huwag dito sa labas. Papasok muna tayo.”
Umiling ako.
“Hindi na. Dito lang. Kasi dito mo rin naman ako palaging pinapababa. Sa labas ng village, sa labas ng condo, sa labas ng buhay mo.”
Binuksan ko yung huling papel sa kahon. Hindi resibo ng pera. Kundi yung printed na email mula sa mama ko. Yung titulo ng lupa at bahay sa Melbourne, nakapangalan sa akin. Yung bahay na sinasabi ni mama na tapos na yung renovation.
“Hindi ako lumaki sa ordinaryong pamilya, Miguel. Pinili ko lang mamuhay nang ordinaryo. Yung mga magulang ko nasa Australia, may negosyo. Kaya nilang bumili ng bahay sa Melbourne na hindi kailangang mag-isip. Pero hindi ko sinabi sa’yo kasi ayaw kong isipin mo na kaya ako nandito ay dahil may kaya rin ako. Gusto kong mahalin mo ako bilang ako.”
Nung nakita niya yung titulo, nanlaki yung mata niya. Hindi dahil sa pera. Kung hindi dahil na-realize niya na yung babaeng pinaghihinalaan niyang habol ang pera niya, ay hindi kailanman nangailangan ng pera niya.
“Angela, hindi ko alam…”
“Ngayon alam mo na,” putol ko.
“Hindi kita sisingilin sa ₱180,000. Hindi kita sisingilin sa ₱5,000 kagabi. Bayad na yun. Ang gusto ko lang, ibalik mo sa akin yung tatlong taon na lagi kong kailangang patunayan na karapat-dapat ako sa pagmamahal mo. Pero alam kong hindi mo na maibabalik yun. Kaya ito na lang.”
Inabot ko yung kahon ulit.
“Yung susi, pakibalik na lang sa admin ng condo ko mamaya. Ayoko nang ikaw ang magdala. Yung listahan, itago mo. Para maalala mo na minsan may babaeng pumayag sa lahat ng patakaran mo kahit sobrang unfair, kasi akala niya pagmamahal yun.”
Tumalikod na ako. Hindi pa ako nakakalayo, nagsalita siya.
“Saan ka pupunta?”
Hindi ako lumingon.
“Sa lugar na hindi ko kailangang maghati para lang mahalin.”
Sumakay ako ng Grab. Habang papalayo, sa side mirror nakita kong nakatayo pa rin siya sa gate, hawak yung kahon, hindi gumagalaw. Sa dibdib ko, hindi galit ang naramdaman ko. Kung hindi kalinawan. At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi ko tsinik yung GCash kung nag-refund siya o hindi.
Pag-uwi ko sa condo, may isang desisyon akong ginawa na maliit pero importante. Binuksan ko yung laptop ko at nag-book ako ng one-way ticket papuntang Melbourne. Hindi pa bukas, hindi pa sa susunod na linggo. Pero sa loob ng buwang ito. At tinawagan ko si mama. “Ma, ready na ako. Pero bago ako umalis, may kailangan muna akong tapusin nang maayos dito sa Manila.”
Bahagi 4
Hindi ko in-expect na yung “maayos na pagtatapos” na sinasabi ko ay mangyayari kinabukasan din.
Alas sais ng gabi, nasa Dasmariñas Village ulit ako. Pero hindi para kay Miguel. Para sa pamilya Lim.
Inimbitahan ako ni Tita Cynthia, mama ni Sofia. Hindi ni Sofia. Si Tita mismo ang nag-message sa akin sa Facebook. “Angela, iha, narinig ko kay Miguel yung nangyari. Pwede ka ba pumunta bukas? Gusto kitang makausap nang personal.”
Akala ko away yun. Pero pumunta pa rin ako. Suot ko yung simpleng white dress na binili ko mismo, hindi yung hiniram. Pagpasok ko sa bahay ng mga Lim, nandun silang lahat. Si Sofia, si Tita Cynthia, si Tito Robert, at si Miguel na nakaupo sa gilid, hawak pa rin yung baso ng mamahaling alak na ₱4.5 million.
Pagkakita sa akin ni Sofia, tumayo siya agad. “Angela, nandito ka.”
Si Miguel naman parang nakakita ng multo. “Angela? Anong ginagawa mo dito?”
Si Tita Cynthia ang sumagot. “Ako ang nag-imbita sa kanya, Miguel. Kasi may gusto akong linawin.”
Umupo ako. Tahimik yung buong sala. Amoy mayaman, amoy lumang kahoy at pabango na hindi ko kilala.
“Angela,” simula ni Tita, “pasensya ka na kung nadamay ka sa gulo ng dalawang to. Si Sofia at si Miguel magkababata, totoo yun. Pero hindi ibig sabihin na hindi namin nakikita yung ginagawa ni Miguel.”
Napatingin ako kay Miguel. Nakayuko siya.
“Kaninang umaga pumunta si Miguel dito. Dalang-dala pa yung alak na yan. Sabi niya break na raw kayo ni Angela dahil nagselos ka,” tuloy ni Tita, nakatingin kay Sofia. “Pero nung kinuwento ni Sofia yung nangyari sa party, sa kotse, sa singil na ₱5,000 habang ako gumastos ng ₱2.5 million na hindi mo man lang siningil, doon ko naintindihan.”
Si Tito Robert na tahimik lang kanina, nagsalita. “Miguel, anak, kilala kita mula bata ka. Mabait kang bata pero mali yung natutunan mo sa pera. Tinuruan ka ng papa mo na lahat ng tao may presyo. Kaya pati pagmamahal nilagyan mo ng presyo.”
Hindi pa rin nagsasalita si Miguel.
Si Sofia naman lumapit sa akin. “Angela, sorry ha. Hindi ko alam na ganyan pala kayo maghati. Akala ko trip niyo lang. Nung sinabi mong ordinaryo pamilya mo, naniwala ako kay Miguel. Pero sabi ni mama, hindi pala. Sorry kung naging insensitive ako sa kotse kagabi. Hindi ko alam na first time mo pala sumakay dun.”
Tinitigan ko siya. Totoo yung sorry niya. At dun ko na-realize na hindi ko siya kaaway.
“Miguel,” sabi ko, at sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang araw, kinausap ko siya nang diretso sa harap ng ibang tao. “Gusto mo ng pagkapantay-pantay, di ba? Sige, pag-usapan natin nang pantay.”
Nilabas ko yung phone ko. Binuksan ko yung GCash at yung notes.
“Tatlong taon. ₱180,000 na hati ang binayaran ko. Kasama na dun yung ₱300 nung hindi mo ako sinundo sa NAIA. Yung ₱5,000 kagabi sa dinner na para kay Sofia pero ako ang pinagbayad mo. Yung ₱500 na sinabi mong nadaanan lang ako. Lahat yan tinanggap ko kasi akala ko pagmamahal yung pagiging fair mo.”
Tumayo si Miguel. “Angela, huwag mo nang gawin to dito. Nakakahiya.”
“Nakakahiya?” Ngumiti ako. “Mas nakakahiya yung ginawa mo kagabi. Yung hinarap mo sa akin yung QR code sa harap ng lahat. Yung sinabi mong hindi ako pwedeng isama sa dinner kasi ordinaryo lang ako at baka matakot. Miguel, hindi ako natakot sa mundo niyo. Napagod lang ako na hindi mo ako kailanman isinama.”
Tumingin ako kina Tita at Tito. “Pasensya na po, hindi ko po kayo gustong idamay. Pero gusto ko lang linawin. Hindi ko po habol ang pera ni Miguel. Kailanman hindi ko ginalaw bank account niya. Lahat ng gastos ko ako nagbayad. At ngayon, tatapusin ko na nang malinaw.”
Hinarap ko si Miguel.
“Una, wala na tayo. Hindi na kita boyfriend. Pangalawa, yung condo ko sa Quezon City, hindi mo na kailangang ihatid o daanan. Panghuli, itong ₱5,000 na siningil mo kagabi, hindi ko na hihingin pabalik. Sa’yo na yan. Bayad na ako sa lahat ng utang na imbento mo.”
Nanginginig yung kamay ni Miguel. “Angela, hindi mo pwedeng tapusin ng ganito. Tatlong taon tayo.”
“Tatlong taon na ako lang ang nag-aadjust,” sabi ko. “Tatlong taon na ang fairness mo ay para lang sa’yo. Kay Sofia lahat libre. Sa akin lahat may resibo.”
Dun siya natahimik. Kasi alam niyang totoo.
Si Tita Cynthia tumayo at hinawakan yung kamay ko. “Iha, naiintindihan kita. At tama ka. Ang pagmamahal hindi hinahati sa GCash. Binibigay nang buo.”
Si Tito Robert tumango. “Miguel, matuto ka. Hindi lahat ng tao pwedeng bilhin o takutin ng pera. Si Angela may sariling lakas.”
Si Sofia nag-abot sa akin ng maliit na kahon. “Ito yung Diptyque na nasa kotse ni Miguel. Sa akin talaga yun pero sa’yo na. Para wala nang maiwan na gamit ko sa kotse niya. Gusto ko kasi, kung may sasakay man ulit dun, ikaw yung dapat, hindi ako.”
Hindi ko tinanggap. Ngumiti lang ako. “Salamat, Sofia. Pero ayoko na ring sumakay sa kotse na yun. Gusto ko yung kotse na ako yung welcome, hindi yung nadaanan lang.”
Tumayo na ako. Bago ako lumabas, lumingon ako kay Miguel sa huling pagkakataon.
“Yung wine na ₱4.5 million, inumin niyo na. Sana matuto ka na yung tunay na sincerity hindi nasusukat sa presyo. Nasusukat sa kung paano mo tratuhin yung taong nandyan kahit walang special occasion.”
Lumabas ako ng bahay ng mga Lim. Pagkalabas ko ng gate ng Dasmariñas, huminga ako nang malalim. Ang gaan. Walang GCash notification. Walang computation. Walang hati.
Sumakay ako ng Grab pauwi. Habang nasa EDSA, nag-message si mama.
“Anak, na-book ko na yung cargo para sa ibang gamit mo. Yung bahay sa Melbourne hinihintay ka na.”
Nag-reply ako: “Ma, isang linggo na lang. Aayusin ko lang yung turnover sa opisina.”
Pagdating sa condo, hindi na ako umiyak. Nag-impake ako nang tahimik. Yung mga damit, yung libro, yung mga pangarap na dati akala ko sa Manila lang matutupad.
Isang linggo ang lumipas. Last day ko sa opisina sa Makati. Nag-resign na ako nang maayos. Yung boss ko nagulat pero niyakap ako. “Saan ka na next, Angela?”
“Sa lugar na hindi ko kailangang mag-compute kung magkano ako kamahal,” sabi ko.
At ngayong gabi, nakaupo ako sa veranda ng bahay namin sa Melbourne. Malamig yung hangin, amoy eucalyptus. Hawak ko yung tasa ng tsaa na bigay ni mama. Sa harap ko yung city lights ng Melbourne na dati sa picture ko lang nakikita.
Walang naghahati ng bill. Walang nagsasabi na ordinaryo lang ako. Walang nagsasabing nadaanan lang ako.
At sa wakas, ako na ulit si Angela. Buo, hindi hati.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
