Akala ng asawa kong pababagsakin ako ng mga abogado niya, pero hindi niya alam hawak ko na pala lahat ng resibo ng pangungurakot nila ng kabit niya.
Bahagi 3
Akala ng asawa kong pababagsakin ako ng mga abogado niya, pero hindi niya alam hawak ko na pala lahat ng resibo ng pangungurakot nila ng kabit niya.
Pagkagising ko sa condo sa Quezon City, alas-sais pa lang pero puno na yung inbox ko. Hindi lang tawag ni Carlo, pati mga dating kasama sa lab, pati mga supplier na matagal ko nang hindi nakakausap. Lahat may tanong, lahat may chismis. Hindi ko binuksan. Nagkape lang ako at binuksan yung laptop na dala ko.
Naalala ko, bago pa man dumating si Bea sa Reyes Medical, ako lahat. Ako nag-aayos ng lab, ako nagpi-present sa investors, ako nagpupuyat para sa patent. Nung dumating siya bilang assistant, magaling siya mag-ayos ng schedule, magaling mag-entertain ng clients. Doon nagsimula si Carlo na sabihin na mas may diskarte si Bea.
Pero hindi pala diskarte ang tawag dun. Pera pala.
Sinimulan kong ayusin yung timeline. January last year, may nilabas na ₱8 million from marketing budget. Nakalagay, campaign activation. Pero wala namang campaign. Yung pera, napunta sa downpayment ng condo unit sa Rockwell, yung may river view. Nakapangalan kay Bea Santos. May copy ako ng transfer slip kasi ako pa dati yung pinapirma ni Carlo as witness, hindi ko lang pinansin nun.
Tapos March, may consulting agreement ang Reyes Medical sa isang maliit na firm. Pangalan, Santos Consultancy. May-ari, kapatid ni Bea. ₱20 million for six months. Consulting daw sa market entry. Pero nung chineck ni Mark dati, wala ni isang report na na-submit. Pinirmahan lang ni Carlo. May kopya ako nun kasi ako yung nag-file sa shared drive dati.
May pa yung sa private nursing home sa Tagaytay. Nanay ni Bea nandun. ₱150,000 per month. Pero sa books, nakatago siya as supplier commission sa isang chemical supplier na matagal nang hindi natin ginagamit. Nakuha ko yung resibo dahil ako yung nag-audit ng lab expenses dati.
Lahat yan, tinago ko sa personal hard drive ko. Hindi dahil plano ko na to dati, pero dahil sanay ako mag-document. Sanay ang researcher mag-log ng lahat.
Bandang 9AM, tumawag si Atty. Leo. “Grace, nasa opisina na ng board si Carlo at si Bea. Nagpatawag sila ng emergency meeting. Gusto nilang ideklara na void yung transfer mo. Sabi nila conjugal daw.”
Sabi ko, “Anong sabi ng board?”
“Galit sila kay Carlo. Hindi dahil sa’yo, kundi dahil bumagsak yung stocks. ₱76 bilyon nawala in one night. Yung mga investors, nagtatanong na nasaan yung core patent. At nung nalaman nilang yung pera ng marketing napunta sa condo ni Bea, mas lalong nagalit.”
Napangiti ako, pero hindi masaya. Masakit pa rin. Sampung taon kong sinuportahan si Carlo. Nung nagsisimula pa lang kami, wala kaming pera. Ako nagbabayad ng patent registration kasi sabi ng accountant natin, hindi pa kaya ng kumpanya. Sabi ni Carlo nun, “Ako bahala sa’yo, Grace. Pag lumaki tayo, sa’yo lahat ng credit.” Pero nung lumaki na, ako pa yung naging decoration.
Dumating si Mark sa condo ng tanghali. May dala siyang pandesal at kape. “Boss Grace, hindi ka na pinapapasok sa building. Pinapalitan na daw access card mo.”
Sabi ko, “Okay lang.”
Umupo siya. “Boss, totoo ba yung sa condo?”
Nilabas ko yung folder. Pinakita ko sa kanya yung transfer slip. Hindi siya makapaniwala.
“₱8 million? Downpayment lang? Magkano buong condo?”
“₱22 million. Yung monthly amortization, sa marketing pa rin kinukuha. Tignan mo to.”
Pinakita ko yung ledger. Tahimik si Mark ng matagal.
“Alam mo, Boss Grace, dati hinahangaan ko si Boss Carlo. Akala ko magaling siya magdala ng tao. Yun pala, magaling lang siya magtago.”
Hindi ako sumagot. Kasi kahit ako, hinangaan ko siya dati.
Hapon, nag-video call kami ni Atty. Leo kasama yung abogado ni Carlo. Si Atty. Santos daw. Babae, matapang magsalita.
“Ms. Grace, yung patent na yan, conjugal property yan. Kahit ikaw nakapangalan, during marriage mo ginawa, sa kumpanya ng asawa mo. May karapatan si Mr. Reyes.”
Sabi ni Atty. Leo, “Atty., check niyo registration. Personal funds ni Ms. Dela Cruz ang ginamit. May resibo, may bank statement na solo account niya before marriage pa. At may prenup clause sila na excluded ang intellectual property na personal funds ang gamit. Nakalimutan niyo ba?”
Tahimik yung kabila.
Tapos sumingit si Bea sa call. Hindi dapat siya kasama pero sumingit.
“Ate Grace, bakit mo ginagawa to? Alam mong pinaghirapan ni Carlo yung kumpanya. Kung may galit ka sa akin, ako na lang. Wag mo idamay yung kumpanya.”
Tumingin ako sa camera.
“Bea, hindi kita kaaway dahil nagseselos ako. Kaaway kita kasi ginamit mo yung pera ng mga taong nagtatrabaho sa lab para sa condo mo. Yung mga technician na hindi tumaas sweldo dahil sabi ni Carlo wala nang budget, pero may budget pala para sa kapatid mo.”
Umiyak siya sa call. Si Carlo naman, sumigaw.
“Grace, tama na! Mag-usap tayo ng tayo lang!”
Sabi ko, “Tapos na tayo mag-usap sa parking, Carlo. Ngayon, abogado na lang.”
Pagkatapos ng call, nanginig yung kamay ko. Hindi dahil sa takot, kundi sa galit na matagal ko nang tinatago. Yung galit na sinabi sa akin na mag-aral ako kay Bea. Yung galit na sinabihan akong masyado akong technical at boring.
Gabi na, nag-message si Carlo sa personal number ko. Hindi na galit. Parang pagod.
“Grace, pwede ba umuwi ka muna? Pag-usapan natin ng maayos. Hindi ko alam na ganito kalaki na pala. Akala ko small amounts lang. Si Bea kasi, sabi niya kailangan niya ng tulong.”
Hindi ako nag-reply.
Tiningnan ko ulit yung bank account ko. Yung ₱2.8 bilyon, hindi pera lang. Yun yung limang taon kong puyat, yung pagtanggi sa mga invite, yung pag-stay sa lab habang sila nasa party. Yun yung worth ko na sinabi nilang mabagal.
Nag-decide ako ng maliit pero importante. Hindi ako aalis ng Pilipinas. Hindi ako magtatago. At hindi ako maghahanap ng bagong trabaho agad.
Mag-stay ako dito sa Quezon City, ayusin ko yung sarili kong lab. Maliit lang, pero akin. At lahat ng hawak kong ebidensya, hindi ko ilalabas sa social media. Ibibigay ko sa board, sa legal. Para sila mismo makakita kung sino talaga yung nanira sa Reyes Medical.
Kinabukasan, nagpadala ako ng formal letter sa board through Atty. Leo. Nakalagay dun lahat ng attachment, lahat ng resibo, lahat ng timeline. At sa dulo, isang request lang: i-freeze lahat ng non-essential disbursements hanggang matapos ang audit.
Alam kong doon na magsisimula yung totoong gulo. At alam kong hindi pa tapos si Carlo at si Bea.
Bahagi 4
Sa huling harapan namin sa boardroom, sinubukan pa akong pahiyain ng asawa ko at kabit niya pero ako na mismo ang naglatag ng katotohanan.
Tatlong araw pagkatapos kong isend yung letter, pinatawag ako ng board ng Reyes Medical. Venue, main boardroom sa Makati, 38th floor. Ayoko na sanang bumalik dun, pero sabi ni Atty. Leo, kailangan ako mismo mag-present.
Pagpasok ko, nandun na lahat. Si Mr. Sy, si Ms. Tan, yung ibang investors. Nandun din si Carlo, naka-barong pero gusot. Katabi niya si Bea, naka-blazer na parang executive na. Si Mark nandun din sa dulo, tumango sa akin.
Si Carlo ang unang nagsalita.
“Grace, salamat at dumating ka. Gusto lang namin ayusin to ng maayos. Hindi pa huli ang lahat. Pwede mo pa ibalik yung patent sa kumpanya, aayusin natin yung divorce privately.”
Ngumiti ako. Umupo ako sa tapat nila.
“Carlo, hindi ko ibebenta yung patent kung binalik mo yung budget ko dati. Limang taon kong sinabi sa’yo na critical yan. Sabi mo mabagal ako, magastos ako. Tapos binigay mo yung ₱60 million kay Bea para sa sample na hindi man lang gumagana.”
Sumingit si Bea, medyo nanginginig pero pilit matapang.
“Ate Grace, hindi mo naiintindihan yung market. Hindi lang technical ang laban. Kailangan ng kwento, ng branding. Yung ginawa ko—”
“Anong kwento?” putol ko. “Yung kwento na yung condo mo sa Rockwell na ₱22 million, galing sa marketing budget? Yung kwento na yung kapatid mo kumita ng ₱20 million na walang deliverable? Yung kwento na yung nanay mo nasa private nursing home pero supplier commission ang nakalagay sa books? Anong branding yun, Bea?”
Tahimik yung buong boardroom. Si Mr. Sy tumingin kay Carlo.
“Carlo, totoo ba to?”
Hindi sumagot si Carlo. Si Bea naman, namula.
“Hindi totoo yan! Gawa-gawa lang yan ni Grace kasi nagseselos siya! Matagal na kaming may relasyon ni Carlo, pero never ako humingi ng pera! Siya mismo nagbigay!”
Doon na siya nadulas.
Tumingin si Ms. Tan kay Bea.
“Matagal na kayong may relasyon? Habang kasal pa sila ni Grace at habang empleyado ka ng kumpanya?”
Nag-panic si Bea.
“Hindi, ang ibig kong sabihin—”
Si Carlo tumayo.
“Enough! Bea, wag ka na magsalita!”
Pero huli na. Na-record na ng secretary ng board lahat.
Binuksan ni Atty. Leo yung projector. Lumabas lahat ng bank transfer slips, ledger entries, at yung email thread ni Carlo na nag-a-approve ng consulting agreement ng kapatid ni Bea. Malinaw na malinaw.
“Board members,” sabi ni Atty. Leo, “lahat ng ito ay personal files ni Ms. Grace na na-collect niya as part ng documentation ng R&D expenses. Hindi ito galing sa illegal recording. Galing ito sa company shared drive na siya mismo nag-maintain. At yung patent, solo ownership, personal funds, may notarized declaration pa from 2019.”
Si Mr. Sy, galit na galit.
“Carlo, pinagkatiwalaan ka namin. ₱76 bilyon ang nawala sa amin in one night dahil sa kapabayaan mo. Yung core patent na dapat sa atin, nawala kasi hindi mo pinondohan yung taong gumawa. Tapos ngayon malalaman namin na yung pera napupunta sa kabit mo?”
Si Carlo napaluhod yung boses.
“Mr. Sy, maayos ko pa to. Kakausapin ko PrimeCure. Babawiin natin—”
“Hindi mo na mababawi,” sabi ko. “Nabenta ko na. Legal. At yung pera, nasa account ko. Hindi conjugal, dahil excluded sa prenup ang IP na personal funds. Nasa contract natin yun, Carlo. Ikaw mismo pumirma nung 2016 dahil gusto mong protektahan yung shares mo.”
Natulala si Carlo. Nakalimutan na niya yung prenup.
Si Bea umiyak na.
“Carlo, sabi mo aayusin mo! Sabi mo divorce lang yan, ako na bahala sa kumpanya!”
Tumingin si Carlo sa kanya, pagod na pagod.
“Bea, tama na. Umuwi ka na.”
“Hindi! Nilaban kita! Iniwan ko boyfriend ko para sa’yo!”
Doon na sumabog si Ms. Tan.
“So totoo. May relasyon kayo habang nasa payroll ka ng kumpanya at habang ginagamit niyo yung funds ng kumpanya para sa personal niyo. That’s grounds for termination and estafa.”
Dalawang guard ang lumapit. Hindi para palayasin ako, kundi para i-escort si Bea palabas. Nagwawala pa siya, sinisigawan ako.
“Ikaw sumira sa lahat, Grace! Kung hindi ka naging boring na asawa, hindi mapupunta sa akin si Carlo!”
Tinitigan ko lang siya.
“Hindi ako boring, Bea. Busy ako. May pinapagawa akong bagay na magliligtas sa kumpanya. Ikaw, busy ka sa kwento.”
Nang mailabas si Bea, naiwan kami ni Carlo at ng board.
Sabi ni Mr. Sy, “Grace, anong gusto mo mangyari?”
Huminga ako ng malalim.
“Una, pirmahan ni Carlo yung divorce. Walang habol sa patent proceeds. Pangalawa, mag-resign siya as CEO. Hindi na siya fit mag-lead. Pangatlo, ibalik ng board yung access ko sa lab for turnover ng old data, pero hindi na ako babalik as employee. Gusto ko lang ayusin yung maiwan kong team.”
Tumingin ako kay Carlo.
“At yung bahay sa Alabang, conjugal yun. Pwede mo kunin, pero yung kotse ko, akin. Yung maliit na savings natin, hati. Pero yung patent, akin. At yung ₱2.8 bilyon, akin. Yun ang bayad sa limang taon na sinabi mong wala akong kwenta.”
Tumango si Carlo, umiiyak na. Hindi na galit, kundi hiya.
“Grace, sorry. Akala ko… akala ko okay lang lahat. Akala ko kaya kong pagsabayin.”
“Wala kang pinagsabay, Carlo. Pinabayaan mo lahat. Ako, kumpanya, pati sarili mo.”
Pumirma siya sa divorce papers dun mismo sa boardroom. Nanginginig yung kamay niya. Si Atty. Leo ang witness, pati si Mr. Sy.
Pagkalabas ko ng building, nandoon si Mark, naghihintay sa lobby.
“Boss Grace, anong plano mo?”
Sabi ko, “Magpapahinga muna. Tapos magtatayo ako ng maliit na lab. Hindi na medical device na pang-malakihan. Gusto ko yung pang-barangay health centers lang, mura, portable. Yung totoong makakatulong.”
Ngumiti siya.
“Sama ako pag pwede na.”
Sumakay ako sa puti kong sedan. Yung Maybach ni Bea, wala na sa parking. Sabi ng guard, hinatak na ng bank kasi hindi pala fully paid, naka-company loan lang.
Nag-drive ako pauwi ng Quezon City. Hindi na mabigat yung dibdib ko. Sa wakas, yung patent na sinabi nilang mabagal, siya pa yung nagbigay sa akin ng bagong simula.
Binuksan ko yung bintana, hinayaan yung hangin ng Makati na pumasok. Sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon, alam kong bukas, gigising ako na hindi na kailangang patunayan yung sarili ko sa kahit kanino.
Bubuo na lang ako ng sarili kong kwento, sa sarili kong lab, sa sarili kong pangalan.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
