Bahagi 3
Akala ko tapos na yung gabi nung sinabi kong bibigyan ko rin siya ng surprise, pero doon pa lang pala ako magigising na hindi na pala sa akin yung bahay na inipon ko ng anim na taon.
Mag-isa akong naupo sa sahig ng maliit na opisina alas-onse na ng gabi. Yung folding bed na sinasabi ni Carlo, may nakapatong na mga damit ni Josh at isang unan na amoy panlalaki. Yung maleta ko nasa tabi ko, hindi ko pa nabubuksan. Ang ingay ng aircon ng sala na dati ang tahimik, ngayon may halong hilik ng biyenan kong lalaki.
Binuksan ko yung drawer sa ilalim ng desk. Nandoon pa rin yung brown envelope. Sa loob, yung original na kopya ng titulo ng lupa ng condo, nakapangalan sa akin lang, Liza Santos. Binili ko to bago pa kami ikasal ni Carlo. Yung downpayment na ₱2.5 million, galing sa ipon ko nung nasa Singapore pa ako. Yung monthly amortization na ₱38,000, ako pa rin nagbabayad hanggang ngayon, auto-debit sa BPI account ko.
Pero yung duplicate na susi ng drawer, wala na. Dati dalawa yun. Isa nasa akin, isa nasa kwarto namin. Ngayon isa na lang.
Kinabahan ako. Kinuha ko yung cellphone ko at chineck yung email. May notification ako galing sa BPI tatlong linggo na ang nakalipas. May nag-attempt mag-request ng bank statement ng joint account namin ni Carlo. Yung joint account na pang-emergency fund lang, na halos ₱300,000 ang laman.
Hindi ako yun. Hindi ako nag-request.
Tinawagan ko agad yung kapatid kong si Angela na nasa Makati. Siya lang yung taong pwede kong tawagan nang ganitong oras na hindi ako huhusgahan.
“Angela, gising ka pa ba?” Bulong ko.
“Ate, kararating mo lang di ba? Kumusta?” sabi niya.
“Si Carlo, pinatira niya buong pamilya niya dito sa condo nang hindi nagsasabi. Tapos yung kwarto natin, binigay sa magulang niya. Yung halaman ko tinapon. Yung mga sapatos ko nasa karton.”
Tahimik siya ng ilang segundo. “Liza, check mo yung titulo. At check mo yung mga gamit mo sa opisina.”
Doon ko lang naalala. Yung maliit na vault na nasa opisina, yung lagayan ko ng alahas at yung iba pang importanteng papeles, nasa ilalim ng table dati. Pagtingin ko, wala na yung table. Pinalitan ng computer table na may sticker ng anak ni Rose.
“Angela, wala na yung lagayan ko,” sabi ko.
“Liza, umalis ka muna diyan. Pumunta ka dito. Bukas na natin ayusin,” sabi ni Angela.
Pero hindi ako umalis. Hindi dahil matapang ako. Kundi dahil kung aalis ako ngayong gabi, para ko na ring sinabing pumapayag ako na kanila na yung bahay.
Kinabukasan, Sabado ng umaga, maaga akong nagising. Alas-sais pa lang, nagluluto na yung biyenan kong babae sa kusina. Amoy ng sinigang, pero yung mga gamit ko sa kusina, lahat ginagamit niya na parang kanya.
Paglabas ko ng opisina, nakita ko si Carlo na nagkakape gamit yung mug ko na may pangalan ko.
“Gising ka na pala,” sabi niya. Parang walang nangyari kagabi.
“Carlo, pwede ba tayo mag-usap? Tayong dalawa lang,” sabi ko.
Sumagot yung nanay niya bago pa siya makasagot. “Ano na naman yan, Liza? Umagang-umaga, away agad? Kumain ka muna.”
Hindi ko siya pinansin. Tinitigan ko si Carlo. “Nasaan yung vault ko? Yung maliit na safe na nasa ilalim ng table dito?”
Nagkatinginan sila ni Rose. Si Rose yung sumagot. “Ate, pinatabi muna ni Kuya Carlo kasi sabi ni Lola, sagabal daw. Nasa bodega sa baba.”
Anong bodega? Wala kaming bodega sa condo. Ang meron lang, storage sa basement na binabayaran ng ₱2,000 per month.
Bumaba ako sa basement kasama si Carlo. Pagbukas ng storage, nakita ko yung vault ko, nakabukas. Walang laman. Yung mga alahas na bigay ng mama ko bago siya namatay, wala na. Yung mga resibo ng condo, wala na rin.
“Cario, sino nagbukas nito?” Halos nanginginig na boses ko.
“Wala akong alam diyan! Baka si mama lang nag-ayos!” Depensa niya agad.
Doon ko naramdaman yung pinakamasakit. Hindi yung nawala yung gamit. Kundi yung asawa kong dapat kakampi ko, siya pa yung unang nagtatakip sa pamilya niya.
Umakyat ako ulit. Hinarap ko yung biyenan ko. “Nay, nakita niyo po ba yung laman ng safe ko?”
Ngumiti siya na parang walang malisya. “Ay, yung mga hikaw? Akala ko laruan lang ni Rose, hiniram niya. Sabi ni Carlo, okay lang daw kasi pamilya naman.”
Si Rose naman, naka-cross arms. “Ate, ang arte mo naman sa hikaw. Isang pares lang naman. Ibabalik ko rin pag may pera na ako. Tsaka yung pera sa joint account niyo ni Kuya, hiniram muna ni Kuya pang-down sa motor ni Josh. Para may service papasok.”
Doon ako natauhan.
Kaya pala nag-request ng bank statement. Kinuha nila yung ₱300,000.
Lumapit si Carlo sa akin, hinawakan ako sa balikat. “Liza, wag mo nang palakihin. Babayaran din naman natin. Pamilya ko sila. Ikaw na yung mas nakakaangat, tulungan mo na.”
Tumingin ako sa kanya. Yung lalaking pinakasalan ko limang taon na ang nakakaraan, yung nangako na aalagaan niya ako, ngayon iba na yung itsura. Pagod, pero hindi dahil sa trabaho. Pagod dahil nahuli.
Sabi ko nang mahinahon, pero buong-buo, “Carlo, apat na buwan akong wala. Pagbalik ko, wala na akong kwarto, wala na yung halaman ko, wala na yung alahas ng nanay ko, at wala na yung pera natin. Ano pa yung susunod na kukunin niyo?”
Hindi siya nakasagot. Yung biyenan kong lalaki lang yung nagsalita mula sa sofa. “Abay kung ganyan ka magsalita, para mo na ring pinalayas kami! Wala ka talagang respeto!”
Sabi ko, “Hindi ko kayo pinapalayas. Pero hindi ko kayo pinatira dito. Si Carlo lang nagdesisyon nang mag-isa. At yung desisyon niya, may kapalit.”
Pumasok ako sa opisina, kinuha yung maleta ko, at kinuha yung brown envelope. Sa harap nila, nilagay ko sa bag ko yung titulo at yung natitirang bank documents.
Tapos tumingin ako kay Carlo. “Sabi ko sayo kagabi, may surprise ako sayo ngayong araw. Ito yung surprise ko. Tatawag ako ng barangay at ng building admin. Gusto kong malaman ng lahat kung kanino talaga tong condo na to, at kung paano nawala yung gamit ko.”
Nakita ko yung takot sa mata ni Carlo. Hindi dahil sa barangay. Kundi dahil alam niyang yung surprise ko, hindi lang salita. Totoo.
Bahagi 4
Sinabi kong tatawag ako ng barangay at building admin para tapusin na yung pag-aangkin nila sa condo na dugo at pawis ko ang puhunan at nabunyag pa na pati alahas ng nanay ko ay isinuot na ng hipag ko na parang kanya.
Hindi ako nagbibiro nung sinabi kong tatawag ako ng barangay. Pagkatapos kong ilagay sa bag yung titulo ng lupa, kinuha ko yung cellphone ko at tinawagan mismo yung admin ng condo sa BGC. Buti na lang, kilala ako ng property manager kasi ako mismo yung owner na laging nagbabayad on time.
“Ms. Liza, good morning. Ano pong concern?” sabi ni Ma’am Ana sa kabilang linya, naka-loudspeaker para marinig ng lahat.
“Ma’am Ana, nandito po ako sa unit 12B. Gusto ko lang po i-report na may mga taong nakatira dito ngayon na hindi authorized sa lease or sa list ng occupants. At may mga gamit po akong nawawala. Pwede po ba kayong magpadala ng security at admin ngayon na?”
Nagkatinginan silang lahat. Si Carlo biglang namutla.
“Liza, ano ba! Bakit mo pinapalaki! Ibaba mo yang telepono!” Sigaw niya, akmang kukunin yung phone ko.
Umatras ako. “Wag mo akong hahawakan.”
Pagdating ng admin at dalawang guard, mga sampung minuto lang, tahimik na tahimik yung buong sala. Si Aling Pining, yung biyenan kong babae, biglang naging mabait. “Naku ma’am, pamilya po kami. Asawa po siya ng anak ko.”
Tumingin si Ma’am Ana sa akin. “Ms. Liza, sino po ba talaga ang nakalista na owner?”
Nilabas ko yung titulo. “Ako lang po. Liza Santos. Single pa ako nung binili ko to. Wala pong co-owner. Yung asawa ko po, pinatira ko lang.”
Tapos nilabas ko yung marriage contract namin. Nakalagay doon na yung property na nabili bago ikasal ay exclusive property.
Doon natahimik yung biyenan kong lalaki. Si Mang Jose, na kanina pa malakas ang boses, biglang umupo.
Si Ma’am Ana, professional. “Sir, Ma’am, kung hindi po kayo authorized occupant at may complaint po si Ms. Liza, kailangan niyo po munang umalis sa common area habang inaayos. At yung tungkol sa nawawalang gamit, pwede po nating i-blotter.”
Biglang umiyak si Rose. “Ate Liza, sorry na! Yung hikaw, nasa kwarto lang! Hindi ko sinuot, tinignan ko lang! Yung pera sa joint account, sabi ni Kuya Carlo, okay lang daw!”
Tumingin ako kay Rose. “Rose, anim na taon kong inipon yung pang-down dito. Yung hikaw na yan, huling bigay ng nanay ko bago siya nawala. Tapos sasabihin mong okay lang?”
Si Carlo, sa wakas, nagsalita. Hindi na galit, kundi pagod. “Liza, kasalanan ko. Lahat kasalanan ko. Gusto ko lang kasi na magkasundo kayo ng pamilya ko. Akala ko matutuwa ka pag nakita mong masaya sila dito. Yung motor ni Josh, naawa ako, wala kasi siyang service. Yung pera, akala ko maibabalik ko bago ka dumating. Hindi ko sinabing kunin yung alahas mo.”
“Hindi mo sinabi, pero hinayaan mo,” sagot ko. “Carlo, apat na buwan kang may pagkakataon na sabihin sa akin. Apat na buwan kang may susi sa bahay ko. At anong ginawa mo? Binuksan mo yung safe ko. Binigay mo yung kwarto ko. Tinapon mo yung halaman na inalagaan ko simula nung namatay si mama. Lahat ng yun, nang hindi mo man lang ako tinanong.”
Lumapit yung biyenan kong babae, hawak yung kamay ko. “Liza, ako na humihingi ng tawad. Mali kami. Umalis na kami. Wag mo na kaming ipabarangay. Nakakahiya.”
Tinitigan ko siya. Hindi galit. Pagod na pagod lang ako.
“Sige po, Nay. Aalis kayo ngayong araw. Lahat ng gamit niyo, kukunin niyo. Yung mga guhit sa table ko, yung mga sapatos kong nasa karton, lahat aayusin bago kayo umalis. Yung ₱300,000 na kinuha niyo sa joint account, ibabalik ni Carlo sa akin sa loob ng isang buwan. May kasulatan tayo. At yung hikaw, ibabalik ngayon din.”
Pumayag sila. Walang nagawa si Carlo.
Habang nag-eempake sila, si Josh lumapit sa akin. May dala siyang drawing. Yung drawing na ginawa niya sa table ko kahapon, pero ngayon nasa papel na.
“Tita Liza, sorry po,” sabi niya mahina.
Ngumiti ako sa kanya. Siya lang yung inosente sa lahat. “Okay lang, Josh. Sa susunod, sa papel ka na mag-drawing ha.”
Pagkaalis nila, alas-dos na ng hapon. Ang tahimik ulit ng condo. Pero iba na yung tahimik ngayon. Hindi na lungkot. Parang nakahinga ulit.
Si Carlo naiwan. Nakaupo sa folding bed sa opisina.
“Liza, saan ako matutulog?” tanong niya.
Sabi ko, “Sa labas ka muna. Sa kuya mo. Kasi pagod na pagod na ako na ako lang yung nag-aadjust sa pamilya mo. Gusto kong matulog sa kama ko ngayong gabi, nang walang ibang tao sa kwarto ko.”
Tumango siya. Kinuha niya yung backpack niya.
Bago siya lumabas, sabi niya, “Liza, divorce ba gusto mo?”
Tumingin ako sa kanya. “Hindi ko alam, Carlo. Ang alam ko lang ngayon, gusto kong protektahan yung bahay ko, yung pera ko, at yung sarili ko. Kung gusto mong ayusin to, magsimula ka sa pagbabayad ng utang mo at paggalang sa desisyon ko. Hindi sa pagdala ng buong barangay mo sa bahay ko.”
Umalis siya.
Nang magsara yung pinto, umupo ako sa sofa, sa pwesto ko dati. Tinignan ko yung coffee table na may mga guhit pa rin ng crayola. Hindi ko muna pinunasan.
Kumuha ako ng basahan at ng tea set kong porselana na iniwan nila sa lababo. Hinugasan ko isa-isa.
Kinabukasan, bumili ako ng bagong rubber plant, mas malaki pa sa dati. Nilagay ko sa tabi ng balcony, kung saan siya dati nakatira.
At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na buwan, nakatulog ako nang mahimbing sa sarili kong kama, sa sarili kong condo, na alam kong sa akin pa rin at walang sino man ang pwedeng kumuha nang hindi ko pinapayagan.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
