“Hindi dahil lang sa kanya,” sagot ko. “May magandang trabaho akong tinanggap. Matagal ko na itong pinag-iisipan.”

Hinila niya ang upuan sa tabi ng kama at umupo. Nawala ang dating kumpiyansa sa boses niya. “Kung may trabaho kang gusto, bakit hindi mo muna sinabi sa akin? Mag-asawa tayo, Angela. Hindi dapat ikaw lang ang nagdedesisyon.”

Napatingin ako sa kanya. “Iyan din ang tanong ko nang dalhin mo rito si Patricia.”

Tumahimik siya. Pagkatapos ay napailing na para bang hindi niya matanggap na ginagamit ko laban sa kanya ang sarili niyang mga salita. “Magkaiba ang sitwasyon,” sabi niya. “May pinagdadaanan siyang matindi. Hindi ko siya puwedeng pabayaan.”

“Pero puwede mo akong pabayaan?” tanong ko.

Hindi siya agad nakasagot. Narinig namin si Patricia na gumagalaw sa kabilang kuwarto. Sa halip na magpatuloy sa pag-uusap, tumayo si Daniel at sinabing kakausapin namin ang isa’t isa kapag pareho na kaming kalmado.

Nang lumabas siya, nanatili akong nakaupo sa gilid ng kama. Binuksan ko ang folder ng bagong trabaho at sinimulang ayusin ang mga kailangang isumite. May mga araw pa akong kailangang tapusin sa kasalukuyan kong opisina bago ang paglipat. Kailangan ko ring pag-isipan kung paano namin aayusin ang bahay na pareho naming binabayaran.

Kinabukasan, maaga akong nagpunta sa opisina.

Habang nasa biyahe, binalikan ko sa isip ang mga salitang sinabi ni Daniel kagabi. Mag-asawa kami kaya dapat magkasama kaming magdesisyon. Totoo iyon. Pero sa nakalipas na mga araw, tila para lamang sa akin umiiral ang patakarang iyon.

Pagdating sa trabaho, kinausap ko ang supervisor ko tungkol sa paglipat. Matagal na niyang alam ang alok mula sa ibang bansa dahil siya ang isa sa mga nagrekomenda sa akin. Ngumiti siya nang sabihin kong tinanggap ko na ang posisyon.

“Sigurado ka na?” tanong niya.

“Opo,” sagot ko. “Gusto kong subukan.”

Hindi niya alam ang nangyayari sa bahay namin. Hindi ko rin kailangang ipaliwanag. Sa unang pagkakataon, may isang malaking desisyon akong ginawa dahil gusto ko ito, hindi dahil pinipilit akong umalis.

Nang tanghali, kinausap ko ang isang legal adviser tungkol sa bahay. Ipinaliwanag ko kung paano namin ito kinuha, kung sino ang nagbigay ng down payment at kung paano namin hinati ang buwanang hulog. Hindi ko hiniling na mapunta sa akin ang lahat. Gusto ko lamang malaman kung paano mapoprotektahan ang perang pinaghirapan ko.

Sinabihan niya akong dalhin ang mga dokumento ng bahay at mga record ng bayad para masuri nang maayos. Walang ipinangakong resulta. Ipinaliwanag niyang kailangang tingnan ang mga papeles bago masabi kung ano ang makatarungang paghahati.

Habang nakikinig, napagtanto kong hindi sapat ang simpleng pag-alis. Kailangan ko ring ayusin ang mga bagay na iiwan ko.

Pag-uwi ko, may bagong pagbabago sa sala.

Nakalagay sa dating lugar ng sofa ang isang maliit na upuang dala ni Patricia. May nakasampay na cardigan sa sandalan at may maliit na basket ng personal niyang gamit sa tabi nito.

Sa dining table, nailipat ang computer ko sa pinakadulo. Nakasalansan sa dating puwesto nito ang mga gamit ni Patricia.

“Angela, buti dumating ka,” sabi niya. “Inayos ko lang nang kaunti ang sala. Sana okay lang.”

Tumingin ako sa kanya.

“Bakit mo inililipat ang mga gamit ko?”

“Naglinis lang naman ako,” sagot niya. “Akala ko mas magiging maayos kung dito ko ilalagay ang mga gamit ko.”

Lumabas si Daniel mula sa kusina.

“Patricia, nasaan iyong charger na hinahanap mo?” tanong niya.

Pagkatapos ay napansin niyang nakatingin ako sa dining table.

“May problema na naman ba?”

“May trabaho akong tinatapos,” sagot ko. “Kailangan kong may lugar para sa computer ko.”

“May puwesto ka pa naman.”

“Doon sa pinakadulo, sa tabi ng mga karton niya?”

Napabuntong-hininga siya. “Angela, ilang linggo na lang naman at aalis ka na pala. Hindi mo na kailangang gawing isyu ang lahat.”

Ilang linggo na lang.

Napakadaling sabihin niyon. Para bang dahil aalis ako, wala na akong karapatang maging komportable sa bahay na binabayaran ko pa rin.

Hindi na ako nakipagtalo.

Dinala ko ang computer sa kuwarto at inilagay sa maliit na mesa sa tabi ng bintana. Sikip ang lugar, pero sapat para matapos ko ang natitira kong trabaho.

Bandang gabi, kumatok si Daniel.

May dala siyang isang basong tubig.

“Inumin mo muna ito,” sabi niya. “Kanina ka pa nagtatrabaho.”

Tinanggap ko ang baso. May panandaliang katahimikan bago siya umupo sa gilid ng kama.

“Angela, hindi ko naman gustong maramdaman mong wala kang lugar dito.”

“Pero iyon ang nangyayari.”

“Hindi mo naman kailangang umalis.”

Tumingin ako sa kanya.

“Kung hindi ako aalis, ibabalik mo ba ang kuwarto ko?”

Hindi siya sumagot.

“Ibabalik mo ba ang wedding picture natin sa dingding?”

Napatingin siya sa sahig.

“Sabihin mo sa akin kung kailan talaga aalis si Patricia,” dagdag ko.

“Hindi pa siya handa.”

Dahan-dahan kong ibinaba ang baso.

“Kung ganoon, ano ang babaguhin mo?”

Hinimas niya ang noo. “Bakit parang pinapapili mo ako?”

“Hindi kita pinapapili. Tinatanong lang kita kung may lugar pa ba ako sa sarili nating tahanan.”

Muli siyang natahimik.

Doon ko naintindihan na hindi niya kayang magbigay ng isang malinaw na pangako. Hindi dahil hindi niya narinig ang tanong. Kundi dahil alam niyang kakailanganin niyang baguhin ang kanyang ginagawa kapag sinagot niya iyon.

Pagkatapos ng ilang sandali, sinabi niyang kailangan muna niyang mag-isip. Iniwan niya ang tubig sa tabi ko at lumabas.

Kinabukasan, nakita kong nakasandal ang wedding picture namin sa loob ng storage room. May alikabok na sa ibabaw ng kahon. Kinuha ko ito at pinunasan nang maingat.

Sa larawan, nakangiti si Daniel habang hawak ang kamay ko. Nakatingin ako sa kanya na para bang buong mundo ko na ang lalaking iyon.

Naalala ko ang maliit na bahay na tinitirhan namin noong bagong kasal. Halos walang laman ang sala. May lumang mesa kami, dalawang upuan at isang kutson na wala pang maayos na kama.

Masaya ako noon.

Hindi dahil maganda ang bahay.

Kundi dahil sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ko nararamdamang pansamantalang bisita lamang ako.

Inilagay ko ang larawan sa tabi ng maleta. Hindi ko pa alam kung dadalhin ko iyon. Pero ayoko ring hayaang mabulok ito sa isang kahong itinago dahil nasasaktan ang ibang babae kapag nakikita ang aming kasal.

Sa sumunod na mga araw, abala ako sa paghahanda para sa paglipat.

Kinausap ko ang opisina tungkol sa huling araw ko. Inayos ko ang mga kailangang dokumento. Pinili ko lamang ang mahahalagang damit at personal na gamit na dadalhin ko.

Hindi na ako bumili ng mga karton para sa mga muwebles.

Wala naman akong kailangang ilipat na malaking gamit.

Isang gabi, nadatnan ko si Patricia sa kusina. Mag-isa siyang naghuhugas ng baso habang wala si Daniel.

“Angela,” tawag niya. “Totoo bang aalis ka?”

“Oo.”

“Tuloy na talaga?”

“Oo.”

Huminto siya sa paghuhugas.

“Hindi ko naman intensiyong sirain ang pagsasama ninyo.”

Hindi ako agad sumagot.

“Patricia, ikaw ba ang nagsabi kay Daniel na kailangan kong ibalik ang sofa?”

Umiling siya.

“Hindi. Siya ang nagsabi na mas kailangan ko ang kuwarto.”

“At ang wedding picture?”

Napayuko siya.

“Sinabi ko lang na nahihirapan akong makita iyon.”

“Alam kong may pinagdadaanan ka,” sabi ko. “Pero may pinagdaanan din ako bago ko natutuhang tawaging tahanan ang bahay na ito.”

Tumingin siya sa akin.

“Hindi ko alam.”

“Hindi mo naman kailangang malaman ang buong buhay ko para igalang ang lugar ko rito.”

Hindi siya nakasagot.

Iyon ang una naming pag-uusap na walang Daniel na pumapagitna. Hindi kami nagsigawan. Walang malaking eksena. Pero nakita kong sa wakas ay naiintindihan niyang hindi lamang isang kuwarto ang kinuha sa akin.

Kinabukasan, tinawagan ako ni Marco.

“Angela, kumusta ka?” tanong niya.

“Ayos naman.”

“Nasabi ni Daniel na aalis ka raw ng bansa.”

“Oo, tinanggap ko ang trabaho.”

Saglit siyang natahimik.

“Alam kong hindi ako dapat makialam,” sabi niya. “Pero noong dumating ako noong isang araw, hindi ko inaasahang makikita ko si Patricia na nakatira na sa inyo.”

“Hindi ko rin inaasahan.”

“Hindi ka dapat nawalan ng lugar sa bahay mo.”

Napapikit ako sandali.

Hindi niya ako pinilit magkuwento. Hindi rin siya nag-alok na ayusin ang problema namin. Sinabi lang niya ang isang bagay na matagal ko nang gustong marinig mula kay Daniel.

Nagpasalamat ako at ibinaba ang tawag.

Sa katapusan ng linggong iyon, inilabas ko ang mga tala ng hulog namin sa bahay. Nasa computer ko ang sarili kong record ng mga bayad at ang mga papeles na ginamit noong bumili kami. Sinimulan kong ayusin ang mga iyon ayon sa petsa.

Nakita ni Daniel ang ginagawa ko.

“Bakit mo kinukuha ang mga iyan?”

“Kailangan nating pag-usapan ang bahay.”

“Kailan?”

“Bago ako umalis.”

Kinuha niya ang isa sa mga papel at sinilip.

“Angela, huwag mong kalimutan na ako ang nagbigay ng down payment.”

“Hindi ko nakakalimutan,” sagot ko. “Pero huwag mo ring kalimutan na tatlong taon tayong magkasamang nagbabayad.”

Ibinalik niya ang papel sa mesa.

“Hindi mo naman kailangang gawing usaping pera ang lahat.”

“Kailangan nating ayusin ito nang patas.”

Tumayo ako at inayos ang mga dokumento sa folder.

“Bukas ng gabi, mag-usap tayo nang maayos,” sabi ko. “Walang ibang makikialam. Tayong dalawa lang.”

Tumingin siya sa akin na para bang ngayon lamang niya napansing hindi na ako natatakot magsalita.

Pagkatapos ay inilapag ko sa mesa ang folder na naglalaman ng mga bayad sa bahay at ang kopya ng kumpirmasyon ng bago kong trabaho.

“Daniel, bukas kailangan nating magdesisyon kung paano natin aayusin ang bahay at ang pagsasama natin bago ako umalis.”

Bahagi 4

Kinabukasan ng gabi, umupo kami ni Daniel sa dining table. Nasa harap namin ang mga dokumento ng bahay, ang tala ng buwanang hulog at ang iskedyul ng pag-alis ko. Nasa kuwarto si Patricia, kaya sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw, kaming dalawa lamang ang magkausap.

Sinimulan ko sa simpleng tanong.

“Daniel, gusto mo pa bang ayusin ang pagsasama natin?”

Napatingin siya sa akin. “Siyempre. Bakit mo itinatanong iyan?”

“Dahil gusto kong marinig kung ano ang handa mong gawin, hindi lang kung ano ang gusto mong mangyari.”

Huminga siya nang malalim. “Angela, mahal kita. Hindi ko gustong mawala ka dahil sa isang pansamantalang sitwasyon.”

“Kung pansamantala lang, kailan matatapos?”

Hindi siya agad nakasagot.

“Hindi pa maayos ang pakiramdam ni Patricia,” sabi niya.

Tumango ako. “Iyan ang lagi mong sagot. Pero noong tinanong kita kung paano naman ako, wala kang maibigay na malinaw na sagot.”

Ipinakita ko sa kanya ang mga tala ng hulog sa bahay.

“Hindi ko inaangking akin ang lahat,” sabi ko. “Alam kong ikaw ang nagbigay ng unang down payment. Pero pareho nating pinaghirapan ang mga sumunod na taon. Hindi puwedeng isang tao lang ang magdesisyon tungkol dito.”

Kinuha niya ang papel at binasa ang mga nakasulat.

“Anong gusto mong mangyari?”

“Gusto kong maayos natin ang bahagi natin sa bahay. Maaari nating pag-usapan ang pagbenta nito o kung may kakayahan ang isa sa atin na kunin ang bahagi ng isa. Pero kailangan nating gawin iyon nang maayos.”

Napatingin siya sa akin.

“Gusto mo na talaga tayong maghiwalay?”

Matagal akong natahimik bago sumagot.

“Daniel, ilang araw akong naghihintay na sabihin mong mali ang ginawa mo. Hindi dahil kailangan mong palayasin ang isang taong may problema, kundi dahil asawa mo ako at hindi mo man lang ako kinonsulta bago mo ibigay ang lugar ko.”

Hinawakan niya ang gilid ng mesa.

“Akala ko maiintindihan mo.”

“Umintindi ako. Ibinalik ko ang sofa, ibinigay ko ang kuwarto at hinayaan kong ipatago mo ang wedding picture natin. Ano pa ang kailangan kong ibigay para masabing mabuti akong asawa?”

Wala siyang naisagot.

“Ilang taon kong pinangarap na magkaroon ng sariling bahay,” patuloy ko. “Alam mo iyon. Alam mo kung bakit takot akong mag-impake at lumipat. Pero ginamit mo ang takot kong iyon para isipin na hindi ako aalis kahit anong gawin mo.”

Tumungo siya.

“Hindi ko naisip na ganoon ang dating sa iyo.”

“Sinabi ko sa iyo,” sagot ko. “Maraming beses.”

Napapikit siya at hinimas ang kanyang mukha.

“Pasensiya ka na.”

Iyon ang unang malinaw na paghingi niya ng tawad mula nang dumating si Patricia.

Pero hindi na sapat ang mga salitang iyon para ibalik ang nawalang tiwala.

“Tatanggapin ko ang paghingi mo ng tawad,” sabi ko. “Pero aalis pa rin ako.”

Napatingin siya sa akin.

“Hindi mo ba puwedeng ipagpaliban ang trabaho? Aayusin natin ito.”

“Binigyan na kita ng pagkakataong ayusin ito habang nandito pa ako.”

“Huwag mong sabihin na wala na akong magagawa.”

“May magagawa ka,” sagot ko. “Magsimula ka sa pagrespeto sa desisyon ko.”

Ipinakita ko ang email ng kompanya.

“May nakatakda na akong petsa ng pag-alis. Nakapagpaalam na rin ako sa trabaho ko rito. Hindi ko iyon babawiin dahil lamang natakot kang matuloy ako.”

Napahawak siya sa noo.

“Akala ko nagtatampo ka lang.”

“Iyon ang problema, Daniel. Akala mo palagi akong maghihintay hanggang sa piliin mong pakinggan ako.”

Tahimik kaming naupo nang ilang minuto.

Pagkatapos ay tinanong niya kung may ibang lalaki ba sa buhay ko. Hindi ako nagulat sa tanong, pero nasaktan pa rin ako sa kadalian niyang isipin iyon.

“Wala,” sagot ko. “Hindi ko kailangan ng ibang lalaki para malaman na hindi na ako masaya.”

Napayuko siya.

Biglang bumukas ang pinto ng kuwarto ni Patricia.

“Sorry, narinig ko ang usapan ninyo,” sabi niya. “Kung ako talaga ang dahilan, aalis na lang ako bukas.”

Tumingin ako sa kanya.

“Patricia, hindi na ito tungkol lamang sa kung aalis ka rito o hindi.”

Napatingin siya kay Daniel.

“Pero kung aalis ako, baka magkaayos pa kayo.”

“Hindi na ganoon kasimple,” sagot ko. “Ang problema ay ang mga desisyong ginawa ni Daniel habang alam niyang nasasaktan ako.”

Hindi siya umimik.

Tumayo si Daniel.

“Patricia, pumasok ka muna sa kuwarto. Kami ang mag-uusap.”

Ngunit umiling ako.

“Hindi na natin kailangang tapusin ngayong gabi ang lahat. Nasabi ko na ang desisyon ko.”

Kinuha ko ang folder at pumasok sa kuwarto.

Kinabukasan, kinausap ako ni Daniel habang naghahanda ako para pumasok. Sinabi niyang handa siyang ilipat muna si Patricia sa ibang lugar. Ibabalik din daw niya ang kuwarto ko at ang wedding picture namin.

Pinakinggan ko siya.

Pagkatapos ay mahina kong sinabi, “Sana ginawa mo iyan noong sinabi kong nasasaktan ako, hindi noong nalaman mong aalis ako.”

Napatingin siya sa mga kamay niya.

“Alam ko,” sagot niya.

Hindi ko siya pinahiya o sinigawan. Wala na akong gustong patunayan sa pamamagitan ng galit. Ang gusto ko na lamang ay matapos nang maayos ang mga natitira kong obligasyon.

Sa sumunod na mga linggo, unti-unti naming pinag-usapan ang paghihiwalay at ang bahay. Sumangguni kami tungkol sa mga papeles at sa mga posibleng hakbang na patas sa aming dalawa. Walang instant na sagot, kaya nagkasundo kaming hindi magdedesisyon tungkol sa pagbenta o paglilipat ng pagmamay-ari nang hindi malinaw ang aming mga karapatan.

Nang magsimulang ilipat ni Patricia ang mga gamit niya, wala akong sinabi.

Narinig ko siyang nagpasalamat kay Daniel sa pagtulong. Nakita ko rin siyang magpaalam sa akin bago tuluyang umalis.

“Angela, sorry,” sabi niya.

Tumango ako.

“Sana maging maayos ka,” sagot ko.

Hindi ko kailangang maging kaibigan niya. Hindi ko rin kailangang dalhin ang galit ko sa kanya sa panibagong buhay na sisimulan ko.

Nang gabing iyon, ibinalik ni Daniel ang wedding picture namin sa dingding.

Paglabas ko mula sa kuwarto, nakita ko siyang nakatayo sa harap nito. Matagal niyang tinitigan ang larawan bago ako nilingon.

“Naaalala mo noong araw na ibinigay ko sa iyo ang susi?” tanong niya.

“Oo.”

“Sinabi kong hindi kita hahayaang mawalan ng bahay.”

Hindi ako sumagot.

“Hindi ko natupad.”

Dahan-dahan akong tumango.

“Hindi.”

Namula ang kanyang mga mata.

“Kung puwede lang sanang bumalik sa araw na dumating ang sofa…”

“Hindi na puwede,” sabi ko.

Wala siyang sinabi.

Kinabukasan, may dumating na mensahe mula sa kompanyang nililipatan ko. Nakumpirma na ang mga detalye ng pagdating ko at ang pansamantalang tirahan na ihahanda nila sa unang mga linggo.

Binasa ko iyon habang nakaupo sa gilid ng kama.

Noon, kapag naiisip kong lilipat ako ng lugar, agad akong kinakabahan. Iniisip ko kung saan ko ilalagay ang gamit ko, kung gaano katagal akong puwedeng manatili at kung kailan ako muling kailangang mag-impake.

Pero ngayon, iba ang nararamdaman ko.

May kaba pa rin.

Ngunit may pananabik na rin.

Ilang araw bago ang flight, tinawagan ko ang nanay ko.

Matagal na kaming hindi nag-uusap nang masinsinan. Sinabi ko sa kanyang lilipat ako sa ibang bansa para sa trabaho at pansamantala kaming magkakahiwalay ni Daniel.

Nagulat siya.

“Anak, sigurado ka ba? Hindi madaling mabuhay nang mag-isa.”

“Opo, Ma.”

“Baka mahirapan ka.”

“Posible po,” sagot ko. “Pero kakayanin ko.”

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay sinabi niyang maaari akong umuwi muna sa kanya kung kailangan ko.

Napatingin ako sa maleta.

Bigla kong naalala ang labindalawang taong gulang na batang nakaupo sa hallway, may kumot sa mga tuhod at hindi alam kung saan siya dapat matulog.

“Salamat po,” sagot ko. “Pero may pupuntahan na ako.”

Hindi ko binanggit ang gabing iyon.

Hindi dahil nakalimutan ko.

Kundi dahil hindi ko na kailangang bumalik sa lumang hallway para patunayan ang halaga ko.

Dumating ang araw ng flight.

Maaga akong gumising. Ang mahahalagang dokumento ko ay nasa isang maliit na bag. Ang mga damit ko ay kasya sa isang maleta, gaya ng nakasanayan ko noon.

Pero bago ako umalis, napatingin ako sa bakanteng bahagi ng sala.

Doon sana ang sofa.

Doon sana kami tatanda ni Daniel habang umiinom ng kape sa umaga.

Sandali akong tumayo.

Hindi ko pinagsisisihan na pinangarap ko iyon. Totoo ang saya ko noong binili ko ang sofa. Totoo rin ang pagmamahal ko noong pinili kong maniwala sa kanya.

Hindi naging mali ang pangarap dahil lamang hindi iyon natupad.

Lumabas si Daniel mula sa kuwarto.

“Nakahanda ka na?”

“Oo.”

“Ako na maghahatid sa iyo sa airport.”

Umiling ako.

“Nakapag-book na ako ng sasakyan.”

Tinanggap niya iyon nang walang pagtutol.

Pagkatapos ay iniabot niya ang isang maliit na susi.

“Susi mo pa rin ito,” sabi niya. “Hindi ko naman inaalis ang karapatan mong pumasok dito habang inaayos pa natin ang mga papeles.”

Kinuha ko ang susi.

“Salamat.”

Matagal niya akong tinitigan.

“Angela, mahal pa rin kita.”

Huminga ako nang malalim.

“Alam ko na may mga panahong minahal mo ako,” sagot ko. “Pero kailangan ko na ring alagaan ang sarili ko.”

Hindi ko alam kung may iba pa siyang gustong sabihin. Hindi na rin ako naghintay.

Kinuha ko ang maleta at lumabas.

Sa hallway, sandali akong huminto.

Kakaiba ang pakiramdam na muli akong nakatayo sa labas ng isang bahay habang hawak ang lahat ng dadalhin ko sa panibagong buhay.

Noong labindalawang taong gulang ako, may ibang nagdesisyong doon ako dapat matulog.

Ngayon, ako ang nagdesisyong umalis.

Pagdating ko sa bagong bansa, sinalubong ako ng malamig na hangin. Pagod ako sa biyahe at halos hindi ko kabisado ang lugar. Pero nang makarating ako sa pansamantalang apartment, ako mismo ang nagbukas ng pinto.

Maliit lamang ang sala. May simpleng mesa, dalawang upuan at isang sofa na hindi ko pinili. May malaking bintana kung saan tanaw ang mga ilaw sa labas.

Inilapag ko ang maleta sa tabi ng kama.

Pagkatapos ay umupo ako sa sofa at tumingin sa paligid.

Walang nagsasabing kailangan kong umalis sa kuwarto para may ibang makatulog. Walang nagtatago ng mga larawan ko. Walang gumagalaw ng computer ko nang hindi nagpapaalam.

Tahimik ang apartment.

Pero hindi nakakatakot ang katahimikan.

Sa mga sumunod na buwan, naging abala ako sa bagong trabaho. Marami akong kailangang aralin at may mga gabing nahihirapan akong matulog dahil sa pagod at pangungulila. Unti-unti ko ring inasikaso ang mga usaping naiwan ko sa Pilipinas, kasama ang mga kailangang ayusin tungkol sa bahay at sa paghihiwalay namin ni Daniel.

Hindi naging madali ang lahat.

May mga araw na napapaiyak pa rin ako kapag naaalala ko ang dati naming buhay. May mga pagkakataong gusto kong tawagan si Daniel para lamang ikuwento ang isang magandang nangyari sa trabaho.

Pero sa tuwing naiisip kong bumalik, tinatanong ko ang sarili ko kung ang namimiss ko ba ay ang taong kasama ko o ang tahanang matagal kong pinangarap.

Unti-unti kong natutuhang magkaiba ang dalawang iyon.

Nang maging mas matatag na ang trabaho ko, lumipat ako sa isang apartment na ako mismo ang pumili.

Sa unang araw, wala akong gaanong dala.

Isang maleta.

Isang computer.

Ilang libro.

At isang maliit na kahon ng mahahalagang alaala.

Pagkatapos kong ilagay ang mga gamit sa kuwarto, pumunta ako sa isang furniture store.

May nakita akong kulay cream na sofa.

Hindi ito eksaktong katulad ng dati kong binili. Mas maliit ito at mas bagay sa bago kong sala. Umupo ako sandali para subukan kung komportable.

Pagkatapos ay tinawag ko ang salesperson.

“Ito ang kukunin ko.”

“Ma’am, mahirap po itong ilipat kapag lumipat kayo ng apartment,” paalala niya.

Napangiti ako.

“Okay lang.”

Sa unang pagkakataon, hindi ko inisip kung gaano kahirap mag-impake kapag may nagpaalis sa akin.

Inisip ko lamang kung saan ko ilalagay ang maliit na lamp sa tabi nito.

Nang maihatid ang sofa, ako mismo ang nagtanggal ng plastik. Umupo ako sa kaliwang bahagi at inilapag ang isang tasa ng mainit na kape sa mesa.

Sa kanan, walang nakaupo.

Pero hindi ko naramdaman na may kulang.

Dahil sa wakas, natutuhan kong ang tunay na tahanan ay hindi lamang isang lugar na pinapayagan kang manatili.

Ito ang lugar kung saan hindi mo kailangang matakot na mawala ang iyong puwesto.

At sa unang pagkakataon mula noong labindalawang taong gulang ako, isinara ko ang pinto ng sarili kong tahanan nang may kapayapaan sa puso—dahil alam kong hindi na ako bisita sa buhay ng ibang tao, kundi ako na mismo ang may hawak ng susi sa mas masaya at malayang kinabukasan ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨