Dumating Siya Sa Huling Minuto Sa Ospital At Tinawag Akong Asawa Sa Harap Ng Lahat Pero Pagkatapos Ng Checkup Ay Bigla Siyang Nawala At Natagpuan Ko Ang Sarili Ko Sa Condo Niya Sa Rockwell Na Hindi Ko Kailanman Napasok Dati
Bahagi 3: Dumating Siya Sa Huling Minuto Sa Ospital At Tinawag Akong Asawa Sa Harap Ng Lahat Pero Pagkatapos Ng Checkup Ay Bigla Siyang Nawala At Natagpuan Ko Ang Sarili Ko Sa Condo Niya Sa Rockwell Na Hindi Ko Kailanman Napasok Dati
Hindi ko makalimutan ang mukha niya.
Si Rafael.
Pawisan. Hingal. Nakasuot pa rin ng business suit pero gusot na ang polo. Hawak ang bag ko na kanina pa nangangalay ang braso ko.
“Rafael?”
Hindi siya sumagot. Hinila niya ako palapit at pinaupo sa bakanteng upuan na kakaalis lang ng pasyente.
“Sorry, na-late ako. May board meeting sa Makati na hindi ko matakasan. Napatakbo ako mula parking.”
Ako lang ba o may kakaiba? Hindi siya malamig ngayon. Nag-aalala ang boses niya.
“126, Noelle Cruz.”
Tinawag na ang pangalan ko.
Tumayo ako. Aakbay sana siya pero tumunog ang phone niya.
“Shit.”
Sinagot niya.
Habang naglalakad ako papasok sa clinic, naririnig ko pa rin ang boses niya sa labas, galit pero mahina.
“Ano ba, Marco? Sinabi ko nang ayusin mo! Hindi ko pwedeng iwan ang asawa ko dito!”
Asawa.
Tinawag niya akong asawa.
Sa loob, ngumiti ang OB ko na si Dra. Lim.
“Nasaan si Daddy? Hindi sumama ngayon?”
“Nasa labas po, may tawag lang.”
“Ang sweet ni Daddy ah, kahapon pa tumatawag ang secretary niya para i-reschedule ang appointment mo para masigurong makakasama siya.”
Kahapon pa?
Natapos ang checkup nang mabilis. Healthy si baby. Babae daw.
Paglabas ko, wala na siya sa hallway.
Wala na rin ang bag ko. At ang cellphone ko na nasa loob ng bag ko.
Nataranta ako. Lumingon sa hagdan, sa waiting area, sa CR ng mga buntis.
Wala.
“Rafael?”
Maya-maya, may narinig akong sigawan sa may OB ward.
“Hoy! Lalaki! Bawal pumasok diyan! Puro buntis diyan!”
“Sorry po, hinahanap ko lang ang asawa ko! Nasa loob po ba si Noelle?”
Boses niya yun.
Nakita ko siyang pinipigilan ng guard, namumula ang tenga.
“Rafael! Nandito ako!”
Nang makita niya ako, parang bata siyang nalungkot.
“Asawa ko, saan ka nagpunta? Kanina ka pa hinahanap.”
Hinila niya ako palabas ng ospital na parang takot na mawala ako ulit.
Hindi niya ako dinala pabalik sa Tagaytay. Dinala niya ako sa Rockwell, sa private condo niya na hindi pa kailanman nababanggit ng pamilya.
Pagpasok ko, gulat ako. Akala ko magulo, pero malinis. Black and white lang ang tema. Malamig, parang siya. Pero sa center table, may baby book. May listahan ng mga pangalan ng bata. May vitamins na kapareho ng iniinom ko.
“Gabi na, delikado bumiyahe pa-Tagaytay. Dito ka muna matulog. Bukas na kita ihahatid.”
Tumango ako. Pagod na pagod na ako.
Nag-volunteer siyang magluto. Habang nasa kusina siya, tinawagan ko si Tita Margarita para hindi mag-alala.
Nang ibaba ko ang phone, narinig ko si Tita sa kabilang linya na bumubulong, “Sa wakas, natauhan na rin ang anak kong manhid.”
Pagbalik ko sa dining, may steak na medium rare, ma-butter, ma-bango.
Pero sa pang-amoy ng buntis na anim na buwan na suka nang suka sa unang trimester, lason ang amoy.
Naramdaman kong bumaliktad ang sikmura ko.
“Ayaw mo?”
Kita sa mata niya ang takot na ma-reject. Ang Rafael na laging perfect, na laging mataas ang standard, na kapag may mali sa proposal ay pinapabalik lahat.
“Hindi… kakain ako.”
Pinilit kong sumubo ng isang hiwa. Pagkalunok, tumakbo ako sa banyo at sumuka nang sumuka.
“Noelle! Ayos ka lang ba? Masakit ba ang tiyan mo?”
Kumakatok siya nang malakas.
Pinunasan ko ang mukha ko sa salamin. Pawis na pawis ako. Pagbukas ko ng gripo, mali ang napihit ko. Shower ang bumukas, malamig na tubig ang bumuhos sa mukha at damit ko.
“Aray! Rafael! Paano ba ito patayin!”
Biglang bumukas ang pinto. Basang basa ako. Nakadikit ang damit sa katawan. At siya, nakatayo sa pintuan, hawak ang tuwalya, pero ang mata niya, hindi na malamig.
Pulang pula. Nanginginig ang kamay. At sa unang pagkakataon, nakita kong takot siya — hindi dahil sa galit ng tatay niya, hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa akin.
“Noelle…”
At doon, sa banyo na iyon, habang basang basa ako at suka pa rin ang bibig, biglang niyakap niya ako nang mahigpit na mahigpit na parang ayaw na niya akong pakawalan pa kailanman, at may ibinulong siyang sikreto na siyang dahilan kung bakit kailangan kong magdesisyon kung aalis pa ba ako o mananatili.
Bahagi 4: Sa Loob Ng Banyo Kung Saan Basang Basa Ako At Nanginginig Siya Sa Takot Doon Ko Nalaman Ang Totoong Dahilan Ng Pagiging Malamig Niya At Kung Bakit Kailangan Kong Pumili Kung Maghihiwalay Pa Ba Kami O Magsimula Ulit Bilang Pamilya
“Noelle, huwag mo akong iwan.”
Bulong niya habang yakap ako sa gitna ng basang sahig ng banyo.
Nanginginig siya.
Akala ko panaginip lang. Ang Rafael Montero na kahit sa harap ng libong empleyado ay hindi kumukurap, ngayon ay nanginginig ang balikat.
“Ano… anong sinasabi mo?”
Itinaas niya ang mukha ko. Pula ang mata niya. Basang basa na rin ang polo niya dahil sa yakap.
“Alam kong plano mong umalis pagkatapos mong manganak. Narinig ko kay Mama. Naghahanap ka na ng apartment sa Pampanga. Nag-iipon ka na. Noelle, akala mo ba hindi ko alam?”
Natigilan ako.
Paano niya nalaman?
“Araw-araw kong chine-check ang search history ng tablet na bigay ni Mama sa’yo sa Tagaytay. Hindi dahil chismoso ako, kundi dahil natatakot ako. Simula pa lang, alam kong aalis ka.”
Doon na siya umiyak. Tahimik lang, pero tuloy tuloy ang luha.
At doon niya sinabi ang lahat.
Hindi isang gabing aksidente lang ang lahat para sa kanya.
Matagal na niya akong gusto.
Simula pa noong interview ko dalawang taon na ang nakalipas. Ako yung babaeng na-late dahil nasiraan ng jeep sa EDSA pero pumasok pa rin na pawis na pawis at humingi pa rin ng tawad na may ngiti. Ako yung nag-OT para lang ayusin ang mali ng ibang tao sa marketing deck.
Pero CEO siya. May policy ang kumpanya. Bawal ang relasyon sa empleyado. At alam niyang may boyfriend ako noon — kahit toxic at iniwan din ako.
Kaya noong Christmas party, nang makita niya akong lasing at umiiyak sa balcony dahil nakita kong may kasamang iba ang boyfriend ko, hindi niya napigilan ang sarili. Sinundan niya ako. Hindi niya ako sinamantala — pareho kaming lasing, pareho kaming nasaktan, at pareho naming ginusto.
Pero kinabukasan, natakot siya. Natakot siyang isipin kong sinamantala niya ang posisyon niya. Kaya nagpanggap siyang malamig. Sinabihan niya akong manahimik hindi dahil gusto niya akong takutin, kundi dahil gusto niyang protektahan ako sa chismis ng buong kompanya.
“Gago ako, Noelle. Sobrang gago. Akala ko kapag naging malamig ako, mapoprotektahan kita. Pero nasaktan lang kita lalo.”
“Eh yung sa TV? Yung aktres?”
Tumawa siya nang mapait.
“Pinsan ko si Juliana. Anak ng tita ko sa Amerika. Bumalik lang para magbakasyon at nakitulog sa condo ko dahil inayos pa ang bahay nila sa Alabang. Alam ni Mama yun. Kaya nga pinatay ni Mama ang TV.”
At yung board meeting na hindi niya matakasan kanina? Hindi pala board meeting.
Nagpaalam siya sa kompanya para maging official na ang maternity leave ko na may full pay, at kinausap ang legal para ilipat ang lahat ng shares na para sa magiging anak namin sa pangalan ko, para kahit iwan ko siya, may laban ako.
“Nung una, pinilit kitang pakasalan dahil sa bata. Pero habang lumalaki ang tiyan mo sa Tagaytay, habang nakikita kong kinakausap mo siya tuwing gabi, habang nakikita kong hinahaplos mo siya kahit tulog ka… nahulog ako lalo. Hindi lang sa bata. Sa’yo.”
“Rafael…”
“Alam kong hindi mo ako mahal. Alam kong napilitan ka lang. Kaya kung gusto mong umalis pagkatapos nito, hindi kita pipigilan. Pero Noelle, pwede bang… pwede bang bigyan mo ako ng isang totoong pagkakataon? Hindi bilang boss, hindi bilang asawa sa papel. Bilang… bilang tatay ng anak natin? Bilang lalaking matagal ka nang gustong ligawan nang maayos?”
Hindi ako nakasagot. Humagulgol lang ako sa dibdib niya.
Kinabukasan, hindi niya ako binalik sa Tagaytay. Dinala niya ako sa St. Luke’s ulit, pero hindi para sa checkup. Nandoon ang mga magulang niya, ang pamilya ko na pinapunta niya galing Pampanga, at isang maliit na judge.
Doon, sa harap nilang lahat, lumuhod siya. Hindi para mag-propose ng kasal — kasal na kami. Lumuhod siya para humingi ng tawad.
“Noelle Cruz Montero, pwede bang ligawan kita ulit? Mula sa simula? Yung may bulaklak, may harana, may pasensya?”
Tumawa si Nanay. Umiyak si Tita Margarita.
At ako, sa unang pagkakataon sa loob ng pitong buwan, naramdaman kong hindi na ako nag-iisa.
Lumipas ang tatlong buwan.
Nanganak ako sa St. Luke’s ng isang malusog na baby girl. Pinangalanan namin siyang Elise — dahil sabi ni Rafael, noong gabing lasing kami, paulit-ulit kong kinakanta ang “Buwan” ni Juan Karlos habang umiiyak, at sabi ko, kung magkakaanak ako ng babae, gusto kong maging kasing liwanag siya ng buwan na nakikita namin sa Tagaytay.
Ngayon, nakatira kami sa Rockwell, pero tuwing weekend ay nasa Tagaytay kami. Si Rafael na dating 6 AM pa lang nasa opisina na, ngayon ay 4 PM pa lang umuuwi na para magpalit ng diaper.
Yung mga chismosa sa opisina na nagsabing gold digger ako? Sinibak ni Rafael mismo ang manager na nagkalat ng ultrasound ko. Yung akala kong katapusan na ng career ko? Ginawa niya akong Head ng bagong CSR foundation ng Montero Group — para sa mga single mom sa Pilipinas.
Isang gabi, habang pinapaliguan namin si Elise, tinanong niya ako.
“Noelle, hindi mo na ba talaga ako iiwan?”
Tiningnan ko siya — ang lalaking minsang malamig na CEO, ngayon ay may bahid ng gatas sa t-shirt at may hawak na rubber duck.
Ngumiti ako at hinalikan siya sa pisngi.
“Noelle Noelle mo, Rafael. Hindi na. Hindi na talaga.”
At sa wakas, sa banyo kung saan dati ako umiiyak mag-isa, ngayon ay may pamilyang nabuo — hindi dahil sa pilit, hindi dahil sa papel, kundi dahil sa wakas, natutunan naming piliin ang isa’t isa, araw-araw.
