Bahagi 3
Akala ko simpleng pangangabit lang, pero nang makita ko ang titulo ng lupa at bank account na nakapangalan sa kabit ng asawa ko, doon ako tuluyang natauhan

Pagkatapos kong ilagay sa safety deposit box ang original na nominee agreement, hindi ako umuwi agad.

Dumiretso ako sa opisina sa Makati. Alas siyete pa lang ng gabi pero nandoon pa si Bea, nag-overtime. Pagkakita sa akin, nag-alala agad siya.

“Ate Liza, okay ka lang? Namumugto mata mo.”

Umupo ako sa table ko. Binuksan ko ang laptop. Sa loob ng sampung taon, ako lahat. Ako ang nakikipag-meeting sa suppliers sa Divisoria, ako ang nag-aayos ng BIR, ako ang nagbabantay ng payroll. Si Carlo nasa condo lang, kunwaring nagpapagaling.

Ngayon ko lang naisip, paano siya nagkaroon ng dalawang anak kung may sakit siya? Hindi ba dapat bedridden siya?

Tinawagan ko si Trish. Sabi niya, dalhin ko lahat ng bank statements ng kumpanya for the last three years. Hindi ko alam na may access pala si Mara sa petty cash.

Kinabukasan, maaga akong pumasok. Hinalungkat ko ang files sa accounting. May nakita akong voucher na ₱3.5 milyon, nakapangalan sa isang Mara Santos, purpose: medical allowance ni Carlo. Pero yung petsa, same week nung binili ang condo sa Quezon City.

Tapos may isa pa, ₱1.2 milyon para sa tuition ng dalawang bata sa isang private school sa Quezon City. Ang nakapirma sa approval, si Rico.

Nanginginig ang kamay ko habang tinititigan ang mga papel. Hindi ito simpleng pambababae. Pagnanakaw na ito.

Tanghali, dumating si Rico sa opisina nang hindi nagpapaalam. Pumasok siya sa kwarto ko na parang kanya.

“Ate, nasaan na yung authorization? Ipapasa na kasi sa SEC bukas. Pag na-delay ang IPO, malaking pera ang mawawala.”

Tumingin ako sa kanya. Dati takot ako kay Rico kasi kapatid siya ni Carlo at matapang magsalita. Ngayon hindi na.

“Rico, busy ako. Hindi ko pa nababasa nang buo. Sabi ni Trish, may ilang clause na kailangang ayusin.”

Kumunot ang noo niya.

“Ano na naman yang si Trish? Ate, pamilya tayo dito. Bakit mo sinasali ang taga-labas? Si kuya nga, kahit may sakit, ikaw pa rin iniisip.”

Ngumiti ako. Malamig na ngiti.

“Just to be sure lang. Ayoko lang magka-problema tayo sa IPO. Diba gusto niyo rin ng maayos na listing?”

Umalis siya na naiinis, malakas ang pagsara ng pinto.

Pagkaalis niya, si Mara naman ang pumasok sa condo pag-uwi ko. Nagluluto siya sa kusina, suot pa rin ang caregiver uniform pero may bagong gold bracelet na hindi ko nakita dati.

“Ate Liza, nagluto ako ng tinola, favorite ni Sir Carlo. Kain ka.”

Tiningnan ko siya. Sampung taon ko siyang pinagkatiwalaan. Siya ang nag-aalaga kay Carlo pag wala ako. Siya pala ang dahilan kung bakit ayaw gumaling ni Carlo.

“Mara, matagal ka na sa amin, no?”

“Opo, Ate. Halos walong taon na.”

“Napamahal ka na rin kay Carlo.”

Ngumiti siya, pero umiwas ng tingin.

“Opo, mabait po si Sir Carlo.”

Gusto kong sabunutan siya noon, pero pinigilan ko. Hindi pa ngayon.

Pumasok ako sa kwarto. Si Carlo nakaupo na, hindi na nakahiga. Nakabihis na siya ng polo, mukhang malakas.

“Oh, Liza, nandito ka na pala,” sabi niya, medyo nagulat.

“Akala ko may sakit ka. Bakit nakabihis ka?”

“Ah, e… may bisita kasi kanina si Mara, yung mga anak niya. Pinatuloy ko na dito para hindi na siya mahirapan mag-commute.”

Anak niya. Hindi anak ni Mara lang.

Natawa ako nang mahina.

“Carlo, yung gamot mo sa bedside, vitamins lang pala, no? Matagal mo na akong niloloko?”

Biglang namutla siya. Sinubukan niyang umubo para magmukhang may sakit ulit, pero hindi na kapani-paniwala.

“Liza, anong sinasabi mo? Hindi—”

“Ilang taon, Carlo? Sampung taon? Habang ako nagpapakahirap sa Makati, ikaw nagpapakasarap sa Quezon City kasama sila?”

Tahimik siya. Si Mara nasa pintuan, nakikinig, hawak ang dalawang bata na kakapasok lang galing school. Yung mga bata nakatingin sa akin na parang ako ang kontrabida.

“Liza, hindi mo naiintindihan,” sabi ni Carlo, sinusubukang hawakan ang kamay ko. “Gusto ko lang ng buong pamilya. Ikaw kasi, puro trabaho. Hindi mo ako nabigyan ng anak.”

Parang sinaksak ako. Wala kaming anak dahil sabi ng doktor dati, kailangan magpahinga si Carlo, bawal ma-stress. Lahat pala kasinungalingan.

“Hindi kita binigyan ng anak? Carlo, sampung taon kitang inalagaan na parang sanggol. Samantalang may dalawa ka na palang anak sa iba.”

Umiyak si Mara sa gilid, kunwaring kawawa.

“Ate Liza, sorry po. Mahal ko lang po si Carlo.”

Napatingin ako sa kanya. Hindi na ako galit na pasigaw. Pagod na ako, pero malinaw ang isip ko.

Tumayo ako, kinuha ang bag ko.

“Trish already has everything,” sabi ko. “Yung nominee agreement, yung bank transfers, yung condo title na nakita ko sa bag mo, Mara. Lahat.”

Nanginginig si Carlo.

“Liza, pag-usapan natin ito. Huwag sa IPO party. Mapapahiya tayo.”

“Mapapahiya? Ikaw ang nagdala ng kabit at mga anak mo sa stage para ipahiya ako sa harap ng lahat ng investors. Ngayon takot ka mapahiya?”

Lumabas ako ng kwarto.

Gabing yun, hindi ako natulog sa condo. Sa condo unit ng kapatid ko ako natulog sa BGC. Kasama ko si Trish hanggang alas dos ng umaga, inaayos ang lahat ng documents.

Sabi ni Trish, malakas ang laban ko. Dahil sa nominee agreement, ako ang tunay na may-ari ng 100% shares. Si Carlo walang-wala. At yung ₱10 milyon na gusto niyang ibigay, insulto yun kumpara sa value ng kumpanya na aabot ng ₱2.5 bilyon pagkatapos ng IPO.

Pero may isang bagay pa akong kailangang gawin.

Kinaumagahan, bago ang IPO party, bumalik ako sa opisina. Pinatawag ko si Bea at yung HR. Pinakuha ko ang lahat ng original na titulo ng lupa ng warehouse sa Laguna na nakapangalan sa kumpanya. Dati kasi, pinahawak ni Carlo kay Rico.

Nung hiningi ko, ayaw ibigay ni Rico.

“Ate, nasa akin yan for safekeeping.”

“Rico, akin ang kumpanya. Akin ang lahat ng titulo. Kung hindi mo ibibigay ngayon, tatawag ako ng security at si Trish ang kakausap sa’yo.”

Napilitan siyang ibigay. Nanginginig ang kamay niya.

Yun ang maliit pero importanteng desisyon ko. Hindi na ako papayag na hawakan pa nila ang kahit ano na akin.

Hapon na. Nasa Grand Ballroom na ang lahat. Suot ko ang pinakamagandang black dress ko. Hindi para kay Carlo, para sa sarili ko.

Hawak ko ang brown envelope.

At sa bulsa ng dress ko, ang USB na may kopya ng lahat ng bank transfers papunta kay Mara.

Papasok pa lang ako sa hall nang makita ko si Carlo sa stage, kasama na si Mara at ang dalawang bata, inaayos ang micro.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa mismong stage ng IPO party, sinampal ko ng katotohanan ang asawa kong manloloko at kabit niya, at doon ko binawi ang lahat ng ninakaw nila sa akin

Nakatayo si Carlo sa gitna ng stage ng Grand Ballroom sa BGC, nakangiti na parang wala siyang ginawang masama.

Si Mara nasa】 tabi niya, nakaputi, kunwaring nahihiya pero halatang proud. Hawak niya ang dalawang bata. Ang daming tao sa baba, mga investors galing Makati, mga kaibigan namin sa negosyo, mga empleyado na sampung taon kong kasama.

Nung nakita niya akong papasok, ngumiti pa siya nang malapad at kinuha ang micro.

“Tưởng Nghiên,” sabi niya, este “Liza. Halika dito.”

Umakyat ako, pero hindi sa tabi niya. Sa kabilang side ako tumayo para kitang-kita kami ng lahat.

“Liza,” ulit niya, malakas ang boses para marinig ng lahat. “Sampung taon mo akong inalagaan. Hindi ako makakalimot. Pero tapos na tayo. Pirmahan mo na ang divorce papers. Bibigyan kita ng ₱10 milyon. Malaki na yun para makapagsimula ka ulit. Sa akin na ang kumpanya, ang condo, at syempre ako na rin ang mag-aalaga sa mga anak.”

Nagbulungan ang mga tao. May isang investor na napatingin sa akin na parang naawa. Si Bea nasa baba, umiiyak.

Si Mara yumuko kunwaring nahihiya, pero narinig kong bumulong siya kay Carlo: “Sabihin mo na, para matapos na.”

Tiningnan ko si Carlo. Ito yung lalaking inalagaan ko nung akala ko mamamatay na siya. Ito yung lalaking binantayan ko gabi-gabi habang umuubo.

“Carlo,” sabi ko, kalmado pero malakas para marinig ng micro na hawak ko. “Sampung taon kang may sakit? O sampung taon kang nagsinungaling?”

Nagulat siya.

“Ano?”

“Yung gamot mo, vitamins lang. Yung saklay mo, display lang pala. Kasi paano ka nakabuo ng dalawang anak kung may sakit ka? Paano ka nakabili ng condo sa Quezon City na nakapangalan kay Mara gamit ang pera ng kumpanya ko?”

Biglang tumahimik ang buong ballroom.

Si Mara namula.

“Hindi totoo yan, Ate Liza! Huwag kang gumawa ng kwento!”

“Gumagawa ng kwento?” Inilabas ko ang brown envelope. “Ito, Nominee Shareholding Agreement. Pirmado mo, Carlo. Tatlong buwan pagkatapos ng kasal natin. Sabi mo noon, baka mamatay ka na, kaya ilagay lang sa pangalan mo ang shares pero sa akin talaga. Naaalala mo?”

Binuksan ko at binasa ang pinakaimportanteng linya.

“Lahat ng shares na nakapangalan kay Carlo Reyes ay binayaran ni Liza Reyes. Si Carlo ay nominee lamang, walang karapatan.”

Hinagis ko ang kopya sa harap niya.

“So paano mo ako bibigyan ng ₱10 milyon galing sa sarili kong pera? Yung kumpanya, akin. Lahat ng shares, akin. Hindi mo pwedeng ipamigay ang hindi sa’yo.”

Nanginginig si Carlo. Kinuha niya ang papel, binasa. Alam niyang totoo.

“Liza, hindi… hindi ganyan. Nagbago na ang usapan, ako ang nagpalago—”

“Ikaw ang nagpalago? Carlo, sampung taon kang nakahiga! Ako ang nasa】 Makati araw-araw, ako ang nakikipag-away sa BIR, ako ang naghanap ng investors! Ikaw, anong ginawa mo? Nag-anak ka sa kabit mo!”

Sumigaw si Rico mula sa baba:

“Ate! Huwag kang ganyan kay kuya! May sakit siya!”

Tumayo ako nang tuwid.

“Rico, ikaw pa? Ikaw ang pumirma ng ₱1.2 milyon tuition at ₱3.5 milyon condo galing sa account ng kumpanya ko. May authorization ka ba galing sa akin? Wala! Kaya simula ngayon, tanggal ka na sa kumpanya. At isosoli mo lahat.”

Namutla si Rico.

Si Trish biglang umakyat sa stage, dala ang folder ng bank statements at titulo. Kinuha niya ang micro.

“Good evening everyone, ako si Atty. Trish Cruz, legal counsel ni Ms. Liza Reyes. Para sa kaalaman ng lahat, hawak namin ang original na nominee agreement, notarized, at lahat ng bank transfers na nagpapatunay na personal funds ni Ms. Reyes ang ginamit sa kumpanya. Any attempt to transfer voting rights without her consent is invalid.”

Nagkagulo ang investors. Yung iba lumapit kay Trish para magtanong.

Si Mara biglang lumuhod, hinawakan ang laylayan ng dress ko, umiiyak.

“Ate Liza, maawa ka. May mga bata kami. Wala kaming pupuntahan.”

Tiningnan ko yung dalawang bata. Wala silang kasalanan. Pero hindi ko kasalanan na ginamit sila ng tatay nila para ipahiya ako.

“Mara, hindi kita kaaway dahil sa mga bata. Kaaway kita dahil nagnakaw ka. Yung condo sa Quezon City, yung bank account na may ₱3.5 milyon, lahat galing sa pawis ko. Kukunin ko lahat pabalik, sa legal na paraan.”

Bumitaw siya, umiiyak.

Si Carlo lumapit, sinubukang hawakan ako.

“Liza, sorry. Hindi ko sinasadya. Natakot lang ako. Akala ko iiwan mo ako. Kaya naghanap ako ng iba. Pero ikaw pa rin ang asawa ko.”

Tiningnan ko ang kamay niya, tinanggal ko.

“Carlo, tapos na tayo sampung taon na ang nakalipas, hindi mo lang sinabi. Gusto mo ng divorce? Sige. Pero hindi ₱10 milyon. Wala kang ibibigay sa akin dahil lahat sa akin na. Ikaw ang aalis sa condo ko. Ikaw ang magbabayad sa lahat ng kinuha mo.”

Kinuha ni Trish ang divorce agreement na gawa ni Carlo at pinunit sa harap ng lahat.

“Kami ang maghahanda ng tamang agreement. Ms. Reyes retains 100% ownership. Mr. Reyes will vacate and return all misappropriated funds.”

Palakpakan. Hindi dahil sa drama, pero dahil sa wakas may hustisya.

Bumaba ako ng stage. Si Bea tumakbo at niyakap ako. Yung mga empleyado ko, yung mga tunay na kasama ko sa hirap, lumapit isa-isa.

Si Carlo naiwan sa stage kasama si Mara at mga anak nila, walang pumapalakpak sa kanila. Yung mga investors umiwas na.

Kinabukasan, nag-file kami ni Trish ng kaso para bawiin ang condo at pera. Na-freeze ang account ni Mara. Si Rico, pinagbayad ng kumpanya at tuluyang tinanggal.

Lumipat ako sa bagong opisina sa BGC, mas maliit pero akin. Yung warehouse sa Laguna, naibalik na ang titulo sa pangalan ko.

Isang buwan pagkatapos, na-finalize ang IPO. ₱2.5 bilyon ang valuation. Sa akin lahat. Nag-promote ako kay Bea bilang operations manager.

Minsan dumadaan si Carlo sa opisina para humingi ng tawad, pero hindi ko na siya hinaharap. Si Trish na ang humaharap.

Yung dalawang bata, pinadalhan ko ng school supplies anonymously. Hindi nila kasalanan.

Ngayon, tuwing umaga pag gising ko sa condo ko sa BGC, mag-isa lang ako, tahimik, pero payapa. Nagkakape ako sa balcony, tinitingnan ang skyline ng Makati, at naaalala kung gaano ako katatag.

Hindi na ako yung Liza na umiiyak sa library habang binabasa ang lumang kasunduan.

Ako na yung Liza na bumawi ng lahat at nagsimulang muli, mas matalino, mas buo, at mas handa sa panibagong umaga.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨