Bahagi 3
Akala ko tapos na nang makita kong suot ni Enzo ang pamana nilang kwintas, pero mas nadurog ako nang aminin ng nanay ni Carlo ang totoo.

Pagkatapos kong ilabas yung maleta ni Carlo sa may pinto ng condo namin sa Quezon City, hindi siya nagwala. Tahimik lang siyang tumayo doon, hawak yung pizza box na lumamig na. Tiningnan niya ako na parang ako yung gumagawa ng eksena. Sabi niya, “Liza, pagod ka lang. Bukas magiging okay ka na.”

Hindi ako sumagot. Sinara ko yung pinto. Narinig ko yung gulong ng maleta niya papalayo sa hallway.

Si Mama at Papa nasa sala. Hindi sila nagsalita ng masama kay Carlo. Si Mama lang umupo sa tabi ko at hinaplos yung buhok ko. “Anak, yung sinabi mo kanina sa studio na hindi mo na kailangan yung kasal, sigurado ka ba?”

Tumango ako. Hindi dahil galit ako. Dahil pagod na ako maging mabait.

Binuksan ko yung cellphone ko. Sunod-sunod na ang notification. Yung una, story ni Vanessa sa Facebook. Naka-post yung picture nila kanina sa court, hawak ni Enzo medal, nasa gitna si Carlo at Vanessa. Caption niya, “Thank you Papa Carlo and Lolo Lola for making Enzo’s day complete. Family is love.” Naka-tag pa mama at papa ni Carlo.

Yung pangalawa, message ni Tita, mama ni Carlo. “Liza, pasensya ka na. Dumating kami kasi tinawagan kami ni Vanessa, sabi niya wala kasama si Enzo. Akala namin okay lang sa’yo. Matagal mo na kasing pinapahiram si Carlo.”

Matagal ko nang pinapahiram. Paulit-ulit sa utak ko yun.

Kinuha ko yung tablet screenshots na na-save ko. Yung verification na tatlong buwan na ang nakalipas, yung pangalan ni Carlo nakaburda sa likod ng damit, yung family album na dalawang taon na. Hindi ito biglaan. Planado.

Alas otso ng gabi, nag-ring ulit phone ko. Si Carlo. Sa wakas sinagot ko pero naka-loudspeaker para marinig ni Papa.

“Liza, nasa bahay kami ni Mama. Pwede ba wag mo idamay sila? Yung kwintas, matagal nang nasa amin yun, bigay lang ni Mama kay Enzo kasi naawa siya. Bata lang yun.”

Sabi ni Papa sa likod, “Carlo, nasan yung kwintas na yun dati? Di ba sabi ng mama mo para sa apo niyo ni Liza?”

Tahimik si Carlo. Tapos narinig ko boses ni Vanessa sa background, “Carlo, pakisabi kay Liza wag na magalit. Hindi ko sinasadya.”

Doon ako naputol. “Vanessa, kasama mo pa rin siya ngayon? Nasa bahay kayo ng mama niya?”

Sagot ni Carlo, “Hinahatid ko lang sila, pauwi na ako.”

Pero narinig ko tawa ni Enzo, “Lolo, laro pa!”

Hindi na ako nakatiis. Pumunta ako mismo sa bahay nila Carlo sa Makati. Sumama si Papa. Pagdating namin, bukas yung gate. Nasa garahe yung kotse ko, yung ₱850,000 na kotse na ako bumili, nakaparada doon. Ginamit pala niya ulit kahit kinuha ko na yung susi kanina, may duplicate pala siya.

Sa loob ng sala, nandoon silang lahat. Si Tita nakaupo, si Tito, si Vanessa, si Enzo suot pa rin yung pilak na kwintas, at si Carlo. Parang totoong pamilya. Ako yung biglang bisita.

Pagpasok ko, tumayo si Tita. Halatang nahiya. “Liza, hindi namin alam na ganito na pala kalalim. Akala namin okay lang kasi sabi ni Carlo pumayag ka.”

Tumingin ako kay Carlo. “Pumayag ako isang araw lang, dalawang taon na ang nakalipas. Kailan mo binalak sabihin sa akin na verified ka na pala as tatay sa school tatlong buwan na ang nakalipas? Kailan mo binalak sabihin na may sarili kang damit na may pangalan mo para sa family day nila?”

Namula si Carlo. “Hindi ko sinasadya itago. Ayoko lang mag-isip ka.”

Sumabat si Vanessa, umiiyak na. “Liza, ako na may kasalanan. Ako nagsabi kay Carlo na wag na sabihin sa’yo kasi baka magalit ka. Kawawa kasi si Enzo, lagi tinatanong sa school nasan papa niya.”

Tiningnan ko si Enzo. Inosente yung bata, pero hindi na inosente yung ginagawa ng matatanda sa paligid niya.

Sabi ko, “Vanessa, pinsan kita. Tinulungan kita nung umiiyak ka. Pero bakit pati nanay ni Carlo tinawagan mo para magpanggap na lola ni Enzo? Bakit pati kwintas na para sa magiging anak ko binigay mo sa anak mo?”

Umiyak si Vanessa nang malakas. “Hindi ko hiningi yun! Si Tita mismo nagsuot kay Enzo! Sabi niya bagay kay Enzo!”

Tumingin ako kay Tita. Yumuko siya. “Liza, totoo. Naawa ako kay Enzo. Sabi ni Carlo matagal mo nang alam. Akala ko parte ka na ng plano.”

Doon ko naintindihan. Lahat sila nag-usap-usap nang hindi ako kasama. Ako lang yung hindi kasali sa family picture nila.

Hindi ako sumigaw. Pagod na ako sumigaw sa utak ko.

Binuksan ko yung bank app ko sa harap nila. Pinakita ko yung joint account namin ni Carlo para sa kasal. Yung ₱180,000 na deposit sa hotel at catering, at yung ₱50,000 na na-transfer kay Vanessa last week.

“Carlo, saan galing yung ₱50,000 na pinadala mo kay Vanessa? Pera natin yun para sa kasal. Pera ko yun na dinagdag ko galing ipon ko.”

Napatingin si Carlo sa sahig. “Pang-tuition ni Enzo. Emergency lang. Ibabalik ko.”

Sabi ko, “Emergency na dalawang taon? Tuition na naging family shirt na may burda ng pangalan mo?”

Tahimik buong sala.

Doon ako gumawa ng maliit na desisyon na importante. Hindi pa tapos ang lahat, pero kailangan ko nang protektahan sarili ko.

Sabi ko kay Papa, “Pa, kunin mo na yung kotse. May duplicate siya pero yung OR CR nasa akin.”

Kinuha ni Papa yung susi sa lamesa. Si Carlo tatayo sana pero pinigilan ni Tito.

Tapos sabi ko kay Carlo, “Bukas alas diyes sa barangay hall ng condo. Dala mo yung listahan ng gastos. Ibabalik mo yung ₱50,000 at yung kalahati ng deposit na na-refund. At pakisoli yung kwintas.”

Si Vanessa biglang sumingit, “Liza, wag naman yung kwintas. Bigay na yun kay Enzo. Masasaktan bata.”

Tiningnan ko si Enzo na ngayon umiiyak na rin. Masakit makita umiiyak bata pero mas masakit isipin na ginagamit siya para manahimik ako.

Sabi ko nang mahinahon pero buo, “Hindi kay Enzo galing yung kwintas. Sa pamilya ni Carlo yun. At kung pamilya na turing niyo sa isa’t isa, dapat alam niyo kung kanino talaga dapat yun.”

Bago ako umalis, hinubad ni Tita yung kwintas kay Enzo. Nanginginig kamay niya inabot sa akin. Malamig yung pilak pero mabigat.

Pag-uwi namin ni Papa sa condo, hindi pa tapos. May message ulit si Carlo, “Liza, sige bukas. Pero wag mo idamay si Enzo. Pamilya ko pa rin sila.”

Binasa ko pero hindi na sumagot. Nilagay ko yung kwintas sa ibabaw ng wedding gown na nakasampay pa rin sa kwarto. Tabi sila, parehong hindi ko na kailangan suotin sa maling tao.

Natulog ako nang maaga pero alas onse ng gabi, may kumatok ulit. Si Mama binuksan. Si Carlo, may dalang folder. Sabi niya may papeles daw siya na magpapatunay na hindi niya ako niloloko. At sa loob ng folder na yun, nakita ko yung pinaka-huling resibo na hindi ko inasahan.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa harap mismo ng pamilya ni Carlo at ni Vanessa, sinabi kong akin ang kotse at pera, at doon sila napaamin sa lahat.

Alas onse ng gabi yun nang kumatok si Carlo dala yung folder. Akala ko resibo ng tuition o kung ano. Pagbukas ko, titulo ng lupa.

Titulong nakapangalan sa akin at kay Carlo. Yung lupa sa Tagaytay na pinag-ipunan namin, na sabi niya installment pa at nasa developer pa raw. Pero nasa folder, fully paid na, at may pirma ko na peke.

Nanlamig ako. “Carlo, anong to?”

Sabi niya, “Liza, para sa atin talaga to. Kaya lang nilagay ko muna pangalan ni Vanessa kasi may utang siya, kailangan niya collateral. Pero babalik din sa atin.”

Doon ko naramdaman na hindi na lang ito tungkol sa pagiging tatay-tatayan. Pati pera at titulo pinakialaman na.

Kinabukasan alas diyes, nasa barangay hall kami ng condo sa Quezon City. Nandoon ako, si Papa at Mama, si Carlo, si Vanessa, at si Tita. Walang abogado, barangay lang. Gusto kong malinaw sa harap ng lahat.

Inilatag ko lahat sa lamesa. Una, screenshot ng school verification na tatlong buwan na, nakalagay father. Pangalawa, picture ng damit na may burda na Carlo, patunay na planado hindi biglaan. Pangatlo, bank transfer na ₱50,000 papunta kay Vanessa galing joint account namin. Pang-apat, yung pilak na kwintas na nasa pouch na ngayon. Pang-lima, yung titulo ng lupa sa Tagaytay na may peke kong pirma.

Sabi ng kagawad, “Sir Carlo, totoo ba ito?”

Tahimik si Carlo nang matagal. Tapos nagsalita si Vanessa, umiiyak ulit. “Liza, ako na may kasalanan sa titulo. Sabi ni Carlo tulungan lang kita. May pinagkakautangan kasi ako na ₱300,000, tinakot nila ako. Sabi ni Carlo gamitin muna titulo niyo.”

Sabi ni Tita, “Carlo, totoo ba na pinirmahan mo yung titulo nang hindi alam ni Liza?”

Doon na bumigay si Carlo. “Opo. Akala ko kasi matutulungan ko silang dalawa. Si Vanessa wala matakbuhan, si Liza nandiyan lang naman. Akala ko maiintindihan ni Liza kasi mabait siya.”

Mabait. Paulit-ulit yung salita na ginamit nilang excuse para apihin ako.

Tumayo ako. Hindi ako sumigaw. Sa harap ng barangay, kalmado kong sinabi, “Carlo, simula ngayon tapos na tayo. Yung kotse na ₱850,000 na ako bumili, akin yun. Yung OR CR nasa akin, yung duplicate na susi na ginawa mo isoli mo. Yung ₱180,000 na deposit na na-refund, hati tayo pero yung ₱50,000 na kinuha mo isoli mo buo. Yung lupa sa Tagaytay, ipapa-verify ko pirma ko. Pag peke, ipapa-cancel ko yung transfer.”

Sumabat si Carlo, “Liza, wag mo naman ako ipahiya dito. Mahal pa rin kita. Si Enzo lang naman inaalagaan ko.”

Sagot ko, “Mahal mo ako pero tatlong buwan ka nang verified na tatay ng ibang bata sa school nang hindi ko alam? Mahal mo ako pero may sarili kang family shirt na may pangalan mo? Mahal mo ako pero pati titulo ko pineke mo?”

Naiyak si Vanessa, “Liza, sorry talaga. Hindi ko alam aabot sa ganito. Akala ko isang araw lang. Tapos nung nakita kong mabait si Carlo kay Enzo, hindi ko na napigilan.”

Tiningnan ko si Vanessa. Pinsan ko siya, lumaki kaming magkasama. Pero sabi ko, “Vanessa, kung mahal mo anak mo, turuan mo siyang wag manghiram ng tatay ng iba. Turuan mo siyang tumayo sa totoo. Hindi sa kasinungalingan.”

Umiyak siya lalo pero tumango.

Si Tita lumapit sa akin, hawak yung pouch ng kwintas. “Liza, pasensya ka na. Kami ng Tito mo naniwala kay Carlo na okay lang sa’yo. Mali kami. Itong kwintas, sa’yo talaga to. At yung lupa, tutulungan ka namin ibalik.”

Sabi ko kay Tita, “Tita, salamat. Pero hindi na po ako magiging parte ng pamilya ninyo. Yung kwintas itago niyo na lang muna. Hindi ko pa kayang isuot.”

Pumirma kami sa barangay blotter. Nakalagay doon, isosoli ni Carlo yung ₱50,000 sa loob ng pitong araw, isosoli duplicate key, at walang karapatan sa kotse. Yung titulo dadalhin sa Register of Deeds para i-check pirma. Si Vanessa pumirma rin na hindi na gagamitin pangalan namin sa kahit anong utang.

Pagkatapos, lumabas kami. Si Carlo hinabol ako sa labas ng barangay hall.

“Liza, paano yung kasal? Yung mga kamag-anak natin nag-book na ng flight.”

Sabi ko, “Carlo, kinancel ko na kahapon pa. Yung hotel, yung host, yung bulaklak. Lahat. Mas mabuting mapahiya ngayon kaysa habang buhay akong magpanggap na okay lang na may ibang pamilya ka.”

Hindi na siya nakasagot.

Sumakay kami ni Mama at Papa sa kotse ko. Ako nag-drive. Sa rearview mirror nakita ko si Carlo nakatayo pa rin sa labas ng barangay hall, hawak yung pizza box kahapon na hindi na niya naibigay.

Pag-uwi sa condo, nilinis ko lahat. Tinanggal ko yung mga picture namin ni Carlo sa ref. Yung wedding gown binalik ko sa shop at nakuha ko pa yung kalahati ng bayad, ₱25,000. Yung joint account, winithdraw ko na lahat ng natira at nilipat sa sarili kong account.

Isang linggo lumipas. Binalik ni Carlo yung ₱50,000 via bank transfer, may note, “Sorry”. Yung duplicate key binalik din ni Tita mismo sa bahay. Yung titulo, nung chineck sa munisipyo, confirmed peke yung pirma ko. Na-void yung transfer kay Vanessa. Buti na lang hindi pa naisanla.

Si Vanessa nag-message sa akin isang gabi. Hindi na iyak, parang pagod. “Liza, lumipat na kami ni Enzo sa Cebu, sa mama ko. Mag-aaral ulit ako. Sorry talaga. Mali ako. Sana mapatawad mo ako balang araw.”

Ni-reactan ko lang. Hindi pa ako ready magpatawad pero hindi na rin ako galit. Natuto ako.

Isang buwan pagkatapos, bumalik ako sa studio sa BGC, hindi para mag-prenup kundi para kunin yung refund ko. Yung photographer na nakakita sa akin dati, ngumiti. “Ma’am Liza, buti bumalik ka. Gusto mo pictorial ka lang mag-isa? Pang-closure.”

Pumayag ako. Nagsuot ako ng simpleng puting dress, hindi wedding gown. Mag-isa lang ako sa harap ng camera, walang belo, walang kasamang dapat magpanggap. Tawa ako nang tawa sa shoot, magaan.

Pagkatapos ng shoot, umupo ako sa rooftop ng studio, tanaw yung ilaw ng BGC. Tinawagan ko si Mama. “Ma, tapos na. Nakuha ko na kotse, pera, at titulo. Wala na si Carlo.”

Sabi ni Mama, “O anak, uwi ka na. Nagluto ako ng sinigang. Yung paborito mo.”

At doon ko naramdaman, tapos na talaga yung dalawang taon na pagiging mabait na inaabuso. Hindi na ako yung babaeng naghihintay sa studio habang suot wedding gown. Ako na yung babaeng nagda-drive ng sarili niyang kotse pauwi sa pamilya niya, na buo pa rin kahit hindi natuloy ang kasal.

Sa huli, yung isang araw na hiniram lang, tinuruan ako na yung pagmamahal hindi dapat hiniram, at lalong hindi dapat pinipilit ibigay sa taong hindi marunong magsoli.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨