Bahagi 3
Akala niya matatakot pa rin ako tulad ng dati, pero nang itaas niya ulit ang kamay niya matapos ang anim na buwan, ako na ang gumanti

Nakababa na dapat yung kamay ni Carlo sa pisngi ko. Yun ang lagi niyang ginagawa. Sampal, tapos tulala ako, tapos iiyak siya at hihingi ng sorry.

Pero hindi na.

Bago pa dumapo, naharangan ng braso ko. Yung block na paulit-ulit kong pinraktis sa gym sa Quezon City. Forearm block, matigas. Narinig ko siyang napasinghap sa sakit ng pulso niya.

Natigilan siya. Nagulat.

“Anong ginagawa mo?” sigaw niya.

Hindi ako sumagot. Nakatayo lang ako, paa ko naka-position na parang tinuro ni Coach. Isa sa harap, isa sa likod, tuhod bahagyang baluktot.

Lalo siyang nagalit sa gulat niya. Lumapit ulit, akmang hahablutin buhok ko. Doon ko siya tinamaan ng siko, mahina pa lang, pang-distansya lang. Tumama sa balikat.

Napaatras siya, tumama likod niya sa center table, yung mismong table kung saan ako dati nabukulan.

Sumigaw siya, “Baliw ka na!” Sinubukan niya akong sipain sa binti, tulad ng ginawa niya dati. Pero nakita ko na galaw niya. Naiwasan ko, tapos sinagot ko ng teep, yung tulak gamit talampakan. Hindi malakas, pero sapat para mawalan siya ng balanse.

Bumagsak siya sa sahig.

Doon pumasok biyenan ko galing kusina. Nakita niya si Carlo na nasa sahig, ako nakatayo, hingal pero diretso.

“Anong ginawa mo sa anak ko!” sigaw niya.

Hindi pa tapos. Tumayo si Carlo, namumula mukha, sinugod ako ulit. Hinawakan niya magkabilang braso ko, sinubukan akong idiin sa pader. Doon ko nagamit tuhod ko. Isang tuhod sa tagiliran, hindi ko sinagad, pero sapat para mapaubo siya.

Napaupo siya ulit, hawak tagiliran.

Doon nagising si Elise sa kwarto. Lumabas, umiiyak, “Papa! Mama!”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Agad akong lumayo kay Carlo. Lumuhod ako, niyakap si Elise. Sabi ko, “Okay lang si Mama, anak. Dito ka lang.”

Si Carlo nakahiga pa rin, hawak tadyang. Pawis na pawis, hirap huminga.

Sabi ng biyenan ko habang nanginginig, “Tawagan niyo barangay! Ambulansya! Anong klaseng babae ka!”

Ako mismo kumuha ng cellphone, tumawag ng ambulansya. Hindi ako tumakbo. Hindi ako nagtago.

Sa ospital sa Quezon City, sinabi ng doktor, may crack yung isang tadyang ni Carlo, at namamaga mukha niya dahil sa tama ng siko. Kailangan niya mag-stay ng dalawang gabi para sa observation. Kailangan ng ₱45,000 para sa bill, hindi kasama gamot.

Nakaupo ako sa labas ng ER, hawak si Elise na tulog sa kandungan ko. Lumapit biyenan ko, umiiyak.

“Grabe ka naman! Asawa mo yan! Paano mo nagawang saktan ng ganyan? Babae ka, dapat mahinahon ka!”

Tiningnan ko siya. Pagod na ako maging mahinahon.

Sabi ko, “Ma, kayo po nagsabi na si Carlo pagod lang. Kayo nagsabi na normal lang magkasakitan mag-asawa.”

Hindi siya nakasagot agad.

Dumating si Mark, yung barkada ni Carlo, galing daw tawag ng biyenan ko. Pagkakita niya sa akin, nagulat siya. Sabi niya, “Liza, totoo ba? Ikaw nanakit?”

Sabi ko, “Hindi ako nanakit para manakit. Dumepensa ako.”

Doon ko nakita sa mukha ni Carlo habang nakahiga sa stretcher, hindi lang sakit, may takot. Takot na hindi na ako yung dati niyang kayang takutin.

Kinabukasan, medyo nakakausap na si Carlo. Sabi niya sa akin, habang nasa ospital bed siya, “Baliw ka. Demonyo ka. Plano mo lahat to no? Gusto mo akong patayin para makuha condo?”

Doon ako nasaktan nang husto, pero gising na gising na ako. Hindi na ako yung babaeng naniwala sa sorry at kwintas na ₱25,000.

Sinabi ko sa kanya, mahinahon, “Carlo, anim na buwan akong nag-aral maglakad nang hindi natatakot. Hindi para patayin ka. Para hindi mo na ako ulit masaktan.”

Tahimik siya.

Pag-uwi namin ng gabing yun sa condo, hindi ako dumiretso sa kwarto namin. Sa sala ako natulog kasama si Elise. Tinitigan ko wedding picture pa rin na nakasabit.

Doon ako nagdesisyon ng isang maliit pero mahalagang bagay. Hindi ko na itatago yung gym bag ko. Hindi ko na buburahin messages ni Coach. At kinabukasan, pupunta ako sa VAWC desk ng barangay namin para magtanong, hindi para magdemanda agad, kundi para malaman karapatan ko at ni Elise. Ayokong tumakbo lang. Gusto kong manatili at harapin, pero sa tamang paraan na.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Nasa ospital siya at sumisigaw na hihiwalayan niya ako, pero sinabi ko sa biyenan ko ang mismong tinuro niya sa akin noon

Nakaupo ako sa tabi ng hospital bed ni Carlo sa ospital sa Quezon City. Isang tadyang may crack, mukha niya namamaga, parang hindi mo makilala agad. Hawak pa rin niya tagiliran niya kahit may pain reliever na.

Pumasok biyenan ko, dala yung lugaw na binili sa labas. Pagkakita niya sa mukha ng anak niya, humagulgol na naman siya.

“Tingnan mo ginawa mo!” turo niya sa akin, nanginginig daliri. “Sobra-sobra na to! Masyado ka nang malupit! Asawa mo yan, ama ng anak mo!”

Hindi ako sumigaw pabalik. Matagal ko na gustong sabihin to.

Tiningnan ko siya diretso.

“Ma, nakalimutan niyo na po ba? Hindi ba kayo ang nagturo sa akin niyan?”

Natigilan siya.

“Sabi niyo po sa akin noon, nung namamaga mukha ko at may sugat binti ko, normal lang daw sa mag-asawa ang magkasakitan. Sabi niyo, sa higaan nag-aaway, sa higaan din magbabati. Sabi niyo, tatay ni Carlo sinasaktan din kayo dati, pero nagsama pa rin kayo habambuhay. Hindi ba kayo po nagsabi nun?”

Natahimik buong kwarto. Narinig ko lang aircon ng ospital.

Namula mukha ng biyenan ko, pero hindi sa galit lang, parang hiya.

“…Hindi ko sinabing saktan mo siya ng ganyan!”

“Pero sinabi niyong tiisin ko. Sinabi niyong pagbigyan ko. Sinabi niyong kasalanan ko kasi matigas boses ko. Kaya natuto po ako,” sabi ko, mahinahon pero buo boses ko. “Natuto akong hindi na magtiis.”

Si Carlo, pilit bumangon kahit masakit tadyang.

“Anong natuto? Natuto kang maging halimaw? Akala mo matapang ka na? Hihiwalayan kita! Ipapakita ko sayo! Hindi mo makukuha anak ko! Hindi mo makukuha condo na to!” sigaw niya, paos boses.

Dati, pag sinabi niya yan, nanginginig ako. Natatakot ako mawalan ng bahay, matakot maiwan mag-isa si Elise.

Pero ngayon, iba na.

Tumayo ako. Inayos ko kumot ni Elise na katabi ko, tulog pa rin siya sa extra chair.

“Carlo, hindi mo ako kailangang hiwalayan para takutin ako. Ako mismo magfa-file ng legal separation pag labas mo dito.”

Nagulat silang dalawa.

“Pero hindi ngayon, hindi dahil galit ako. Dahil gusto kong maayos. Gusto kong may kasunduan. Si Elise, hindi mo na pwedeng sigawan. Itong condo sa Quezon City, hati tayo pero hindi mo pwedeng ibenta nang hindi ako pumapayag, dahil nandito titulo ng lupa na pareho tayong nakapangalan. At yung bank account na pinag-ipunan ko para kay Elise, hindi mo na pwedeng galawin.”

“Anong karapatan mo?” sigaw ng biyenan ko.

“Karapatan ng nanay na ayaw nang masaktan anak niya,” sabi ko.

Tumingin ako kay Carlo.

“At hindi kita pakakawalan ngayon para lang makahanap ka ng ibang babaeng sasaktan mo. Gusto mo hiwalayan ako? Sige. Pero haharapin mo muna VAWC, haharapin mo barangay, haharapin mo doktor na nagsabing paulit-ulit na itong nangyari sa akin. Lahat ng medical record ko nung sinampal mo ako last year, nung sinuntok mo balikat ko nung March, naitago ko na. Hindi camera, hindi recording, resibo lang ng ospital na ayaw mong puntahan ko dati.”

Namutla si Carlo.

Hindi ko siya tinakot. Sinabi ko lang totoo.

Kinausap ko si Elise kinabukasan paglabas namin ng ospital. Umupo kami sa sahig ng sala, yung wedding picture tinanggal ko na.

Sabi ko, “Anak, hindi na magkasama si Mama at Papa sa iisang kwarto, pero pareho ka pa rin naming mahal. Hindi ka namin iiwan.”

Umiyak siya, pero hindi tulad dati na takot. Parang naintindihan niya kahit tatlong taon pa lang siya.

Lumipas dalawang linggo. Si Carlo nasa bahay ng biyenan ko muna sa Caloocan habang nagpapagaling. Ako at si Elise naiwan sa condo. Hindi tahimik na tahimik, may lungkot, may takot pa rin minsan pag gabi.

Pero may bago.

Tuwing umaga, nagjo-jogging ako kasama si Elise sa park. Sa hapon, pumapasok pa rin ako sa Muay Thai gym, pero ngayon hindi na para gumanti, para lumakas. Si Coach Jomar tinuruan ako magturo ng basic self-defense sa ibang misis sa barangay hall, libre.

Isang araw, dumating sulat galing DSWD at barangay. Naayos na yung protection order, naayos na yung hati sa gastusin. Pumirma si Carlo, hindi dahil mabait siya, dahil nakita niya na hindi na ako yung babaeng kayang takutin ng sigaw.

Pumunta siya minsan para kunin gamit niya. Nakita niya na wala na wedding picture, pero may bago, picture namin ni Elise na magkahawak kamay sa gym.

Sabi niya, mahina, “Liza, sorry.”

Hindi yung dating sorry na drama. Parang pagod.

Sabi ko, “Hindi ko na kailangan sorry mo para mabuhay, Carlo. Kailangan ko ng respeto mo bilang nanay ng anak mo. Kaya mo ba yun?”

Tumango lang siya, dahan-dahan.

Hindi kami bumalik sa dati. At ayokong bumalik. Pero natuto kaming mag-usap nang hindi nananakit.

Ngayon, gabi-gabi bago matulog si Elise, tinatanong niya, “Mama, strong ka ba?”

Sabi ko, “Strong tayo, anak.”

At sa unang pagkakataon sa apat na taon, naniwala ako sa sarili kong sagot. Sa maliit na condo namin sa Quezon City, may ingay pa rin ng jeep sa labas, may amoy ng lugaw na niluluto ng kapitbahay, pero wala nang takot sa loob. May bukas na, at yung bukas na yun, ako na ang pumili.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨