Akala ko simpleng panloloko lang pero nang makita ko ang bank account at titulo ng condo na nakapangalan sa kabit niya doon ako tuluyang natauhan
Bahagi 3
Akala ko simpleng panloloko lang pero nang makita ko ang bank account at titulo ng condo na nakapangalan sa kabit niya doon ako tuluyang natauhan
Pagkatapos kong makuha ang titulo at company seal sa vault, hindi na ako bumalik sa kwarto namin. Doon na ako natulog sa study. Naka-lock ang pinto. Paulit-ulit kong binabasa ang kasunduan. Sampung taon. Sampung taon akong niloko nang harapan.
Kinaumagahan, maaga akong pumasok sa opisina namin sa Ortigas. Ako ang nagtayo nito mula sa wala. Ako ang naghanap ng unang kliyente, ako ang nagbayad ng unang upa. Si Jessa ang naabutan ko, nagulat siya nang makita akong pumasok nang alas sais pa lang.
Sabi ko, Jessa, pakilabas lahat ng financial records ng huling dalawang taon. Yung mga bank transfer na may pirma ni Carlo at ni Leo. Gusto kong makita lahat. Hindi siya nagtanong. Alam niyang seryoso ako.
Habang tinitignan ko ang mga bank statements, may napansin akong paulit-ulit na pattern. Buwan-buwan, may ₱150,000 na lumalabas papuntang isang personal account. Account na hindi ko kilala. Tapos may isang malaking transfer, ₱8 million, pambili ng condo sa Makati. Ang nakapangalan, Liza Santos.
Nanginig ang kamay ko. Hindi pala simpleng kabit lang. Pinabahayan na. May bank account na, may condo na. Pera ko. Pera ng kumpanya na ako ang nagpagod.
Tinawagan ko si Patty. Sabi ko, Patty, may nakita ako. Pera ng kumpanya napunta sa kabit. Anong gagawin ko? Sabi ni Patty, Grace, wag kang gagawa ng padalos-dalos. I-secure mo lahat ng original documents. Wag mong hahayaan na makuha nila ang seal at titulo.
Tanghali na nun, umuwi ako sa condo para kumuha ng damit. Naabutan ko si Liza sa kusina namin. Nagluluto siya, parang siya ang misis. Nakangiti pa siya sa akin, “Ma’am Grace, nagluto po ako ng sabaw para kay Sir Carlo, masustansya po.”
Tinitigan ko siya. Ang bait ng mukha. Pero naalala ko yung message, “Marunong na tumawag ng papa yung bunso natin.” Sabi ko, Liza, matagal ka na ba dito sa bahay namin? Ngumiti siya, “Opo, five years na po, Ma’am. Simula po nung na-stroke si Sir.” Five years. Limang taon na pala siyang pumapasok sa bahay ko.
Pumasok si Carlo galing sa kwarto, nakasaklay ulit. Kunwaring gulat, “Grace, bakit nandito ka? Hindi ka ba papasok sa opisina?” Sabi ko, “Kakarating ko lang galing opisina. Nakita ko yung condo sa Makati na binili mo. Maganda pala.” Biglang namutla siya. Nabitawan ni Liza yung sandok.
Sabi ni Carlo, “Anong condo? Wala akong binibili. Grace, wag kang gumawa ng kwento.” Ang galing pa ring magsinungaling. Pero nanginginig na ang kamay niyang nakahawak sa saklay. Sabi ni Liza, “Ma’am, baka nagkakamali lang po kayo.”
Hindi ako sumigaw. Pagod na akong sumigaw sa isip ko. Sabi ko lang, “Carlo, sampung taon kitang inalagaan. Akala ko mamamatay ka na. Yun pala nagpapalakas ka para sa ibang pamilya mo.”
Doon na siya nagbago ng tono. Hindi na mahina. Tumayo siya nang diretso, binitawan ang saklay. Sabi niya, “Grace, wag mo akong ganyanin. Ako ang asawa mo. Sa papel, sa akin nakapangalan lahat. Yang kasunduan na yan, luma na yan. Wala nang kwenta yan ngayon.”
Doon ko nakita ang totoo. Hindi siya may sakit. Malakas siya. Matagal na niya akong niloloko. Yung ubo, yung pamumutla, lahat palabas lang. Kaya pala ayaw niyang ipagalaw ang mga lumang kahon. Nandoon ang ebidensya.
Dumating si Leo. Sabi niya, “Ate, tama na yang drama mo. Pirmahan mo na yang voting rights. Para matapos na. Bibigyan ka naman ni kuya ng ₱1 million, malaki na yun para sa babaeng tulad mo.”
Tawa ako nang mahina. Babaeng tulad ko. Ako ang nagpalaki ng kumpanya na pinagyayabang nila ngayon. Ako ang nagbayad ng tuition ng anak namin, ng ospital ng nanay ni Carlo, ng lahat. Tapos ako pa ang babaeng tulad ko lang.
Sabi ko kay Leo, “Leo, kapatid ka lang. Wala kang kinalaman sa shares ko. Yang ₱1 million ninyo, itago ninyo. Hindi ko kailangan ng limos.”
Galit na galit si Leo, pero hinawakan siya ni Carlo. Sabi ni Carlo, “Grace, pag-isipan mo. Pag nag-divorce tayo, sa akin ang bata. Wala kang laban. Sino ba ang may pera para mag-abogado? Ako, mag-IPO na ang kumpanya.”
Doon ako mas nasaktan. Anak namin ang sinama niya sa pananakot. Yung anak namin na ako ang nag-alaga mag-isa habang siya kunwaring may sakit. Sabi ko, “Subukan mong galawin ang anak ko. Makikita mo.”
Umalis ako ng bahay nung araw na yun. Dala ko ang envelope, ang titulo, ang seal, at isang maleta ng damit ko at ng anak ko. Pumunta kami sa condo ng kapatid ko sa Quezon City. Doon muna kami.
Tumawag si Patty kinagabihan. Sabi niya, Grace, may nakita pa ako. Yung authorization na pinapapirma sayo, pag pinirmahan mo yun, ibig sabihin binibigay mo kay Leo ang karapatan bumoto gamit ang shares mo. Pag naibenta ang kumpanya, wala ka nang habol.
Buti na lang hindi ako pumirma. Sabi ni Patty, bukas mag-file tayo ng certification sa SEC na ikaw ang beneficial owner. Hawak mo ang original na kasunduan. Malakas ang laban mo.
Hindi ako nakatulog ulit. Pero hindi na dahil sa lungkot. Dahil sa galit at dahil sa pag-iisip kung paano ko babawiin lahat.
Kinabukasan, bumalik ako sa opisina nang maaga. Pinatawag ko ang finance head namin. Sabi ko, simula ngayon, lahat ng disbursement above ₱50,000 kailangan may pirma ko. Hindi pwedeng si Carlo o si Leo lang. Nagulat siya, pero pumayag siya. Ako pa rin ang President sa papel ng board.
Tapos pumunta ako sa bank. Kahit joint account namin ni Carlo, ako ang mas malaki ang hulog. Sabi ko sa manager, gusto kong i-freeze muna ang malalaking withdrawal hanggat hindi pa ayos ang usapin namin mag-asawa. Naiintindihan niya. Matagal na kaming kliyente doon.
Hapon na, may tumawag sa akin. Si Liza. Umiiyak. Sabi niya, “Ma’am Grace, sorry po. Hindi ko po ginusto to. Si Sir Carlo po ang nagsabi na hiwalay na kayo. Na may sakit siya at ikaw daw po ang nang-iiwan sa kanya.”
Hindi ko siya sinagot nang masama. Sabi ko, “Liza, may dalawang anak ka sa kanya. Alam mo ba na may asawa siya? Na ako ang bumubuhay sa kanya ng sampung taon?” Umiyak lang siya. Sabi niya, “Akala ko po totoo yung sakit niya. Binigyan niya po ako ng condo, sabi niya para sa mga bata.”
Doon ko naintindihan. Pareho kaming niloko ni Carlo. Pero hindi ko siya kaaway. Si Carlo ang kaaway ko.
Bago matulog, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ko na itatago ang kasunduan. Dadalhin ko ito sa IPO party. Sa harap ng lahat ng investors, ng board, ng pamilya niya. Doon ko siya haharapin. Hindi sa bahay kung saan kaya niya akong sigawan. Sa lugar kung saan hindi siya makakatakas.
Tinawagan ko si Patty, “Patty, samahan mo ako sa IPO party sa Friday. Dala mo ang lahat ng certified copies.” Sabi ni Patty, “Handa ako, Grace. Oras na para malaman ng lahat ang totoo.”
Bahagi 4
Sa mismong stage ng IPO party sinampal ko siya ng katotohanan at doon ko binawi ang lahat ng ninakaw niyang sampung taon ng buhay ko
Biyernes ng gabi. Ballroom ng hotel sa BGC. Lahat ng tao naka-gown at naka-barong. May malaking LED screen sa likod ng stage, nakasulat, “Congratulations on our IPO – Horizon Trading Corp.” Kumpanya ko. Kumpanya na ako ang bumuo mula sa isang maliit na pwesto sa Divisoria hanggang umabot sa ganito.
Nasa backstage ako kasama si Patty. Hawak ko ang brown envelope. Nanginginig pa rin ang kamay ko, pero hindi na sa takot. Sa galit na matagal ko nang pinigilan.
Si Carlo nasa stage na, naka-dark suit, walang saklay, diretso ang tayo. Katabi niya si Liza, naka-white dress, at ang dalawang bata. Si Leo nasa baba ng stage, may hawak na champagne, parang siya ang may-ari.
Kinuha ni Carlo ang micro. “Maraming salamat sa inyong lahat. Sampung taon akong may sakit, pero hindi ako iniwan ng aking pamilya. Ngayong mag-IPO na kami, gusto kong ayusin na ang personal kong buhay.”
Tumingin siya sa akin sa may gilid ng stage. Ngumiti, pero malamig. “Grace, akyat ka dito.”
Lahat ng mata napunta sa akin. Dahan-dahan akong umakyat. Nakita ko si Liza, nakayuko. Yung dalawang bata, nakatingin sa akin, nagtataka.
Sabi ni Carlo sa harap ng lahat, malakas ang boses, “Grace, alam kong inalagaan mo ako ng sampung taon. Kaya hindi kita pababayaan. Pirmahan mo itong divorce papers, bibigyan kita ng ₱1 million. Sapat na yan para magsimula ka ulit. Ang kumpanya, ang condo, at ang anak natin, sa akin na.”
Nagbulungan ang mga tao. May isang investor na kilala ako, si Mang Jose, napabulong, “Grabe naman yan, si Grace ang nagtrabaho nyan ah.”
Ngumiti ako. Yung ngiting sampung taon kong hindi nagawa.
Sabi ko, “₱1 million? Carlo, sampung taon akong nagpuyat para sa kumpanyang to. Tapos ₱1 million lang ang halaga ko sayo? Yung condo na binili mo kay Liza sa Makati, ₱8 million yun. Yung bank account na binubuhusan mo buwan-buwan ng ₱150,000, pera ng kumpanya yun.”
Nanlaki ang mata ni Liza. Hindi niya alam na alam ko na.
Sabi ni Carlo, pilit pa ring nakangiti, “Grace, wag ka nang gumawa ng eksena. Pirmahan mo na lang. Wag mo nang pahiyain ang sarili mo.”
Doon ko nilabas ang envelope. Dahan-dahan kong binuksan. Kinuha ko ang kasunduan na naninilaw na.
Sabi ko sa micro, para marinig ng lahat, “Bago mo ako pilitin pumirma, basahin mo muna to. Kasunduan sa Pagpapangalan ng Shares. Petsa, tatlong buwan pagkatapos ng kasal natin. Nakasulat dito, lahat ng shares na nakapangalan sayo, pera ko ang pinambili. Ikaw ay tagapangalan lang. Wala kang karapatan.”
Inabot ko kay Patty ang certified copy. Si Patty, tumayo sa stage, abogado, malinaw ang boses, “Ako si Atty. Patricia Cruz, counsel ni Ms. Grace Reyes. Hawak namin ang original na kasunduan na may pirma ni Mr. Carlo Reyes at notarized. Ayon sa Corporation Code, si Ms. Grace ang beneficial owner ng 100% ng shares. Anumang paglipat o pagbenta nang walang pahintulot niya ay void.”
Biglang tumahimik ang buong ballroom. Si Carlo, namutla. Hindi na siya makangiti.
Sabi ni Carlo, nanginginig na, “Peke yan! Luma na yan! Wala nang bisa yan! Ako ang nasa SEC records!”
Sabi ni Patty, “SEC records show nominal holder ka lang. May deed of assignment ka na pinirmahan mo nung may sakit ka kuno. At kung may sakit ka, paano ka nakapaglakad ngayon nang walang saklay? Paano ka nagkaroon ng dalawang anak sa ibang babae habang may sakit ka?”
Doon na nagkagulo. Yung mga investors, nagtinginan. Si Leo sumigaw, “Sinungaling ka, Grace! Inagaw mo ang kumpanya ng kuya ko!”
Humarap ako kay Leo, “Leo, kapatid ka lang. Wala kang isang pisong nilagay sa kumpanyang to. Lahat ng nilabas mong pera, galing sa bulsa ng asawa ng kapatid mo. Gusto mo ipakita ko ang bank transfers na may pirma mo?”
Hindi na siya nakasagot.
Tumingin ako kay Liza. Umiiyak na siya. Sabi ko, “Liza, hindi kita aawayin. Pero yang condo na binili sayo, pera ng kumpanya namin yun. Hindi pera ni Carlo. At yang dalawang bata, responsibilidad niya, pero hindi mo pwedeng gamitin para agawin ang kumpanya ng anak ko.”
Lumapit si Liza, nanginginig, “Ma’am Grace, sorry po. Hindi ko po alam. Sabi niya wala na kayo.”
Sabi ko, “Umuwi ka na muna kasama ang mga bata. Hindi ito lugar nila.”
Tumango siya at hinila ang dalawang bata pababa ng stage. Walang pumigil.
Si Carlo, naiwan mag-isa sa stage. Hawak pa rin ang divorce papers na may ₱1 million. Sabi niya, halos pabulong na, “Grace, pag-usapan natin to. Wag dito.”
Sabi ko, “Sampung taon mo akong pinag-usapan sa likod ko. Sampung taon mo akong ginawang yaya, nurse, at bangko. Ngayon, dito tayo mag-usap, sa harap ng lahat.”
Kinuha ko ang micro, “Mga kaibigan, investors, pasensya na sa eksenang to. Pero gusto ko lang linawin. Ang Horizon Trading Corp., ako ang nagtayo. Ako ang may-ari. Si Carlo Reyes ay nominal shareholder lamang. Simula ngayon, ako na ulit ang uupo bilang President at CEO. Lahat ng disbursement na ginawa ni Carlo at ni Leo na walang pirma ko ay i-audit namin.”
Palakpakan ang narinig ko. Si Mang Jose ang unang pumalakpak, tapos sumunod ang iba. Hindi dahil sa drama, pero dahil alam nilang totoo.
Bumaba si Carlo sa stage, parang basang sisiw. Sabi niya, “Grace, hindi mo pwedeng gawin to sa akin. Asawa mo ako.”
Sabi ko, “Asawa? Nasaan ka nung na-ospital ang anak natin at ako lang mag-isa sa ospital? Nasa Makati ka, kasama ang bago mong pamilya. Nasaan ka nung umiiyak ako gabi-gabi kasi akala ko mamamatay ka? Nagpapalakas ka pala para sa kanila.”
Tahimik siya. Wala na siyang maisagot. Doon lumabas ang totoo, wala siyang sakit. Lahat palabas lang para hindi magtrabaho at para may rason para ako ang gumawa ng lahat.
Kinabukasan, nag-file kami ni Patty sa korte ng petition para ma-recognize ang kasunduan at maibalik sa akin ang lahat ng shares. Nag-freeze ang bank ng mga accounts na ginamit niya. Yung condo sa Makati na nakapangalan kay Liza, na-trace na company funds ang pinambili, kaya kasama sa hinabol.
Si Liza, bumalik sa probinsya nila sa Cebu kasama ang mga bata. Hindi na siya naghabol. Nag-message siya sa akin minsan, “Ma’am, salamat kasi hindi mo kami idinamay. Paglaki ng mga bata, sasabihin ko sa kanila ang totoo.” Hindi ko siya sinisi. Biktima din siya.
Si Leo, tinanggal sa kumpanya. Wala na siyang maipagyabang.
Si Carlo, nagtangkang makipag-ayos. Pumunta sa condo ng kapatid ko, may dalang bulaklak. Sabi niya, “Grace, patawarin mo ako. Nadala lang ako.” Sabi ko, “Carlo, tapos na tayo. Pirmahan mo ang divorce papers na ako ang gumawa. Walang ₱1 million. Babalik mo ang lahat ng kinuha mo. At hindi mo makukuha ang anak natin.”
Pumirma siya. Wala siyang laban. Hawak ko ang ebidensya, hawak ko ang kasunduan, hawak ko ang katotohanan.
Ngayon, isang buwan pagkatapos ng IPO. Ako pa rin ang nasa opisina sa Ortigas. Mas magaan na. Wala nang kailangang alagaan na kunwaring may sakit. Kasama ko ang anak ko sa office minsan, tinuturuan ko siya kung paano magbasa ng financial reports. Hindi para gawin siyang tagapagmana agad, pero para alam niyang pinaghirapan ang lahat ng meron kami.
Yung dating kwarto ni Carlo sa condo, ginawa ko nang library. Yung mga gamot na pekeng herbal, tinapon ko na lahat.
Minsan, nagkikita kami ni Patty at ni Jessa sa cafe sa Makati, nagtatawanan na lang kami. Sabi ni Jessa, “Ma’am, buti na lang nakita mo yung envelope.” Sabi ko, “Buti na lang hindi ko tinapon yung mga lumang kahon.”
Wala na si Carlo sa buhay namin. Nabalitaan ko, bumalik siya sa probinsya nila, nagtatrabaho sa maliit na tindahan ng pinsan niya. Yung malaking pangarap niyang maging CEO ng IPO company, nawala, kasi hindi naman pala kanya.
Sa unang pagkakataon sa sampung taon, natulog ako nang mahimbing kagabi, yakap ang anak ko, alam kong bukas, sa wakas, akin na ulit ang buhay ko at mas maganda pa ang umagang darating.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 
Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 
