Bahagi 3: Tumawag Ang Mama Ko At Sinabing May Sakit Ang Kapatid Ko Kailangan Ng Limang Daang Libo, Pero Ang Narinig Ko Sa Likod Ng Tawag Ay Palakpakan At Tawag Na Magsisimula Na Ang Kasal

Hindi pa man lang ako nakakabawi sa video call ni Miguel, tumawag naman ang manager ng Solaire branch namin, si Ma’am Chu.

“Ma’am Isabella, na-freeze na po ang authority ni Sir Miguel, pero may kulang pa po na 500,000 pesos na final payment para sa kasal, nakasulat po kasi dapat i-charge sa corporate, pero ngayon po hinaharang na ng accounting.”

Sabi niya, nagmamakaawa raw si Miguel, humihingi ng 30 minutes extension, may darating daw na magbabayad.

“Sinong magbabayad?” tanong ko.

Hindi siya makasagot.

Wala pang limang minuto, nalaman ko na kung sino.

Tumawag si Mama.

“Anak, kumusta ka dyan sa Singapore? Malamig daw dyan sabi sa balita, mag-jacket ka ha.”

Ang lambing ng boses niya. Parang nung bata ako, nilalagnat ako, at buong gabi siyang gising nagpupunas sa noo ko.

Halos mapaiyak ako at masabi kong, “Hindi po malamig, Ma.”

“Ma, may kailangan po ba kayo?” mahina kong sabi.

Bumuntong-hininga siya, at biglang may halong iyak.

“Si Bianca kasi, isinugod namin kagabi sa St. Luke’s, mataas ang lagnat, kailangan i-confine, 500,000 daw ang deposit at lab tests, naipit kasi ang pera ng Papa mo sa investment, baka pwede mo muna i-transfer sa akin anak?”

500,000.

Tinitigan ko ang invoice sa harap ko. Final payment, kulang na 500,000 pesos. Sakto.

Wala sa ospital ang kapatid ko. Nasa Grand Ballroom siya, nakasuot ng Filipiniana at naghihintay ng entourage.

At ang nanay ko mismo, ang taong nagpalaki sa akin, ginagamit ang kunwaring sakit para pagbayarin ako ng sarili niyang kasal.

“Anong ospital po, Ma?” kalmado kong tanong. “Papuntahin ko po si Arman para makita at para siya na magbayad diretso.”

Biglang natahimik sa kabilang linya.

“Wag na! Wag na!” tili ni Mama, biglang tumaas ang boses. “Nahihiya yun si Bianca sa ibang tao, wag mo nang papuntahin!”

“I-transfer mo na lang sa akin, ako na mag-aasikaso!”

Hindi pa siya tapos magsalita, biglang may malakas na palakpakan sa background.

At boses ng emcee na malakas na malakas:

“At ngayon, tawagin natin ang mga magulang ng ating bride and groom para sa kanilang pag-upo!”

Narinig ko ang paghinga ni Mama na bumilis.

“Ano ba yan, ang lakas ng TV dito sa hospital, nakakabulahaw!”

Hawak ko ang telepono, hindi ko siya binuking.

Nakakatawa di ba?

Nakaupo siya sa VIP table ng kasal, pero kaya pa rin niyang magsinungaling sa akin ng harapan.

“Ma, ang ingay naman po dyan,” sabi ko.

“Ah eh, maraming dumadalaw lang, anak. Yung pera, Isabella…”

Hindi ako sumagot.

Sa mga oras na yun, nagsend si Ma’am Chu ng tatlong picture mula sa ballroom.

Una, yung backdrop: “Miguel & Bianca, Forever Begins Today.”

Pangalawa, si Mama sa may entrance, may corsage na “Mother of the Bride,” ngiting-ngiti, kulubot ang mukha sa saya.

Pangatlo, close-up ni Bianca.

At doon ako tuluyang gumuho.

Suot niya ang Baro’t Saya na hinabi mismo ni Lola Pining para sa akin.

Pulá na piña-jusi, may gintong burdang sampaguita, at sa loob ng manggas, may maliit na burdang “Isabella” na tinahi ni Lola nang palihim.

Yun ang wedding gown na pangarap ni Lola para sa akin. Bago siya mamatay, hawak niya ang kamay ko at sabi niya, “Apo, pag wala na si Lola sa kasal mo, suotin mo ito, para parang kasama mo pa rin ako maglakad sa altar.”

Mula nang mamatay si Lola, nakakandado yun sa walk-in closet ko sa bahay namin sa Ayala Alabang. Ang susi, dalawa lang ang may hawak, ako at si Mama.

Sabi ni Mama noon, umiiyak pa siya, “Ako ang magbabantay nito para sa’yo, anak, huwag kang mag-alala.”

At ngayon, suot ng kapatid kong nang-agaw ng lalaking mahal ko.

Kaya pala nung nasa highway ako, malayo, hindi ko napansin. Ang buhok ko nakatali, ang focus ko kay Miguel.

Tumulo ang luha ko sa screen ng cellphone.

Sa kabilang linya, nagmamadali pa rin si Mama.

“Isabella? Naririnig mo ba ako? Kailangan na ni Bianca!”

Zino-zoom ko ang picture, tinititigan ang burdang “Isabella” sa manggas, at nanginig ang boses ko sa tanong.

“Ma, yung Baro’t Saya na hinabi ni Lola para sa akin, nandyan pa ba?”

Walang isang segundong pag-aalinlangan si Mama.

“Nandyan! Nasa closet mo, nakakandado! Binabantayan ko araw-araw para sa’yo!”

Pinatay ko ang tawag.

Hindi ako nag-transfer ng kahit singkong duling.

Nag-reply lang ako kay Ma’am Chu: Final payment, kung sino ang nagpakasal, siya ang magbayad.

Pagkapindot ko ng send, si Sofia naman ang tumawag.

Ang timing, parang nakaprograma.

“Bestie, nasa Singapore ka pa ba?”

Boses niya pa rin, yung malambing, medyo pa-baby, na naririnig ko sa loob ng pitong taon.

“Si Tita kasi hindi ka raw makontak, nag-aalala ako.”

Tinanong niya kung kumain na ba ako, kung naka-adjust na ba ako sa time zone, pinagsabihan pa akong wag daw isuot yung manipis kong jacket dahil malamig daw sa labas.

“Sa tatlong araw, susunduin kita sa airport, nagpa-reserve na ako sa paborito mong private dining sa BGC, welcome home dinner natin.”

Hawak ko ang telepono, hindi ako makapagsalita.

Sa loob ng dalawang linggong cold war, siya ang tinatawagan ko gabi-gabi.

Nakabaluktot ako sa kama ng hotel sa Singapore, umiiyak, paulit-ulit kong tinatanong, “Sofia, ako ba ang mali? Kulang ba ako?”

Siya ang nagsabing, “Lalaki kasi, ayaw ng kinukulit pag galit, bigyan mo ng space, wag ka munang umuwi.”

Siya ang nagsabing, “Mas importante ang kontrata, pagbalik mo, magiging okay din kayo.”

Akala ko noon, siya lang ang kumakampi sa akin sa buong mundo.

Ngayon ko lang naintindihan, hindi niya ako pinoprotektahan. Hinaharang niya ako sa labas ng pinto ng kasal na ito.

“Bestie? Bakit tahimik ka?”

“Mahina signal,” pilit kong sabi, pinipigilan ang panginginig.

“Ang ingay dyan sa inyo.”

“Nasa lunch lang ako with client,” tawa niya. “Sige na, wag na kitang istorbohin, mag-message ka pag landing mo ha.”

Wala pang isang minuto matapos ang tawag, may dumating na voice message mula sa kanya.

Napindot ko.

May background na tunog ng baso na nagtatamaan, at mahinang boses ni Sofia, pero mayabang.

“Don’t worry, sa tatlong araw pa landing nun, kaka-confirm ko lang sa tawag.”

“Yung idea na awayin siya ni Miguel, idea ko yun, hanggang ngayon akala niya kasalanan niya.”

Natapos ang voice message, at biglang na-unsent.

Nakaupo ako sa opisina ko, nanlamig ang buong katawan.

Yung labing-apat na gabing umiiyak ako sa telepono, ginawa lang pala niyang kwento, kinukwento niya kay Miguel, kay Bianca, pinagtatawanan.

Bawat tanong kong “hindi ba ako sapat,” bawat luha ko, ibinigay ko sa kanila ang kutsilyo para saksakin ako.

Tumunog ulit ang telepono.

Si Sofia, kinakabahan pero pilit kalmado.

“Isabella, ay sorry, nagkamali ng send, para sa client yun, wag mo nang pakinggan ha.”

Tinitigan ko ang kulay abong text na “This message was deleted,” namumula ang mata ko.

Alam kong kailangan ko nang kumilos, pero hindi pa ngayon, hindi pa sa paraang gusto nila.

Bahagi 4: Hayaan Mong Matuloy Ang Kasal Sabi Ko, Pero Pinutol Ko Lahat Ng Kredit At Ang Barong Na Hinabi Ng Lola Ko Ay Binawi Ko Sa Harap Ng Lahat Para Magsimula Ulit Ng Buhay

Hindi ko binuksan ang deleted voice message.

Hindi ko na kailangan.

Pinatawag ko si Arman at ang head ng Legal at ang head ng Finance.

Sa loob ng isang oras, tapos na ang lahat.

Una, pinutol ko lahat ng corporate card at authority ni Miguel Reyes. Lahat ng pirma niya, void.

Pangalawa, tinawagan ko ang lahat ng supplier ng Alphard. Sabi ko, lahat ng sasakyan, ibalik sa Cruz Tower mamayang alas-singko. Kung sino man ang hindi magbalik, kasong carnapping. Biglang nagkagulo ang mga driver sa ballroom.

Pangatlo, tinawagan ko si Ma’am Chu.

“Ma’am Chu, hayaan niyong matuloy ang kasal. Pero simula ngayon, cash basis. Walang charge sa Cruz Group. Kung hindi makabayad ng 500,000, patayin ang ilaw, patayin ang aircon, at pakiusapan silang lumabas.”

Alas-dos ng hapon, nag-start ang misa sa chapel ng Solaire.

Alas-tres, dapat nasa reception na.

Alas-tres y media, tumawag ulit si Ma’am Chu, nanginginig.

“Ma’am, nagwawala na po si Sir Miguel, hindi raw po makontak ang Mama ninyo, hindi raw po makabayad, nasa 50,000 lang daw po ang dala nilang cash.”

Sabi ko, “Video call mo ako, iharap mo sa kanila.”

At sa screen ng malaking LED ng ballroom, biglang lumabas ang mukha ko.

Nakaupo ako sa opisina ko, nakaitim na blazer, maayos ang buhok, pero pula ang mata.

Tahimik ang buong ballroom na may 200 na bisita.

Nakita ko si Miguel, naka-barong, pawis na pawis. Si Bianca, umiiyak na, hawak ang baro’t saya ni Lola. Si Mama, si Papa, si Tito, at si Sofia na nakatayo sa sulok, namumutla.

“Magandang hapon sa lahat,” sabi ko, kalmado pero rinig sa buong hall dahil sa microphone.

“Ako si Isabella Cruz, may-ari ng hotel na ito, at may-ari ng lahat ng sasakyang nasa labas.”

“Una sa lahat, congratulations sa bagong kasal, Miguel at Bianca.”

Tumawa ako, pero walang saya.

“Pangalawa, gusto ko lang linawin, tatlong buwan ninyong pinagplanuhan ang kasal na ito, gamit ang pera ko, gamit ang pangalan ko, habang ako ay nasa Singapore, umiiyak gabi-gabi, iniisip na ako ang masama.”

“Pangatlo, Ma, yung baro’t saya na sabi mo ay nakakandado pa sa closet ko, suot na po pala ni Bianca ngayon. Ang galing ng pagbabantay mo.”

Napasigaw si Mama, “Isabella, hindi—”

Pinutol ko siya.

“At Sofia, salamat sa voice message, na-delete mo man, narinig ko na. Salamat sa idea na awayin ako para mapaalis.”

Napaiyak si Sofia, napaupo.

Tumingin ako kay Miguel.

“Miguel, yung plakang 0520, regalo ko sa’yo kasi akala ko dadalhin mo ang araw natin kahit saan. Hindi ko akalaing dadalhin mo pala sa kasal mo sa ibang babae.”

“Mula ngayon, wala ka nang kinalaman sa Cruz Group. Ang kontrata mo, terminated. At lahat ng ginastos mo, babayaran mo. Hindi sa akin, sa korte.”

“At yung kasal? Tuloy niyo lang. Pero ang ilaw, ang pagkain, ang alak, ang bulaklak — kung hindi ninyo mabayaran ng cash ngayon, hanggang alas-kwatro lang kayo sa ballroom na yan.”

Pagkasabi ko noon, pinatay ni Ma’am Chu ang chandelier. Naiwan lang ang emergency light.

Nagkagulo. Nag-iyakan ang mga bisita. Si Papa sumigaw, “Isabella! Pamilya mo kami!”

Sabi ko, “Pamilya? Nung kinukuha niyo ang susi ng closet ko para nakawin ang alaala ng Lola ko, naisip niyo ba na pamilya niyo ako? Nung sinabi niyong may sakit si Bianca para hingian ako ng 500,000 pambayad sa kasal niya sa boyfriend ko, naisip niyo ba na anak niyo ako?”

Hindi ko na sila hinintay sumagot.

Pinuntahan ko mismo ang Solaire.

Hindi ako pumasok sa ballroom. Dumiretso ako sa Presidential Suite kung saan nakalagay ang gamit ni Bianca.

Kinuha ko ang baro’t saya.

Maingat kong hinubad ito sa mannequin, tiniklop, niyakap.

Amoy pa rin si Lola, amoy sampaguita at alikabok ng sinulid.

Pagbaba ko, nakita ko silang lahat sa lobby, pinapalabas ng security dahil wala nang pambayad. Si Bianca nakasubsob kay Miguel, pero si Miguel nakatingin lang sa akin, parang ngayon lang niya na-realize na hindi ako yung babaeng iiyak lang at magpapatawad.

Lumapit si Mama sa akin, hawak ang kamay ko.

“Anak, patawarin mo kami, para kay Bianca—”

Inalis ko ang kamay ko, pero hindi pasigaw.

“Ma, simula bata ako, lahat ng gusto ni Bianca, binibigay niyo. Ako ang ate, kaya kailangan ko raw magbigay. Pero Ma, kailan niyo ba ako tinanong kung pagod na ako magbigay?”

“Ang kumpanya, sa akin iniwan ni Lola, hindi dahil mas magaling ako, pero dahil alam niyang poprotektahan ko. At poprotektahan ko nga.”

Tumingin ako kay Bianca.

“Bianca, kung gusto mo ang lalaking mahal ko, sana hiningi mo ng maayos, hindi yung ninakaw mo pati pamilya ko.”

At kay Sofia.

“Sofia, pitong taon tayong magkaibigan, pero mas pinili mong maging maid of honor sa kasal na alam mong papatay sa akin. Sana masaya ka sa desisyon mo.”

Umalis ako, bitbit ang baro’t saya ni Lola.

Kinabukasan, nag-file ang Legal namin ng kaso laban kay Miguel sa pag-abuso ng authority, at binalik ng LTO ang plakang 0520 sa pangalan ko.

Si Mama at Papa, hindi ko sila tiniis. Pero pinalipat ko sila sa probinsya namin sa Batangas, malayo sa negosyo, binigyan ng monthly allowance pero wala nang access sa kumpanya. Kailangan nilang matutong hindi lahat ng bagay ay mabibili ng pangalan ko.

Si Bianca at Miguel? Natuloy ang kasal nila sa huwes, pero walang bisita, walang Alphard, walang champagne roses. Nakatira sila ngayon sa isang apartment sa Quezon City, si Miguel nag-a-apply ng trabaho bilang ahente ng insurance, si Bianca nagtitinda ng online na damit. Narinig kong nag-aaway sila araw-araw dahil sa utang na 500,000 na sinisingil ng hotel.

Si Sofia, blinock ko na sa lahat.

Ako?

Isang buwan matapos yun, sinuot ko rin ang baro’t saya ni Lola Pining.

Hindi sa kasal, kundi sa launching ng bago naming boutique hotel sa Siargao, na ako mismo ang nag-design.

Nakatayo ako sa stage, suot ang alaala ni Lola, at sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, hindi ako umiyak dahil sa sakit, kundi dahil sa wakas, naramdaman kong buo ulit ako.

Natutunan kong hindi lahat ng pagmamahal ay kailangang ipaglaban sa pamamagitan ng pagbibigay ng lahat.

Minsan, ang tunay na pagmamahal sa sarili ay ang pagbawi ng lahat ng ibinigay mo sa maling tao.

At doon nagsimula ulit ang kwento ko, hindi bilang girlfriend, hindi bilang ate, kundi bilang si Isabella.