Bahagi 3: Akala ko simpleng blind date lang ang kapalit ng libreng tirahan at pagkain, pero nang ipakilala niya sa akin ang dalawang kapatid niyang bilyonaryo, doon ko lang nalaman na yung matandang ipinipilit sa akin ni Papa ay hindi pala matanda at nasa harap ko na pala simula pa lang sa airport

Hindi ako nakasagot agad.

Nakatayo lang ako doon, hawak yung Chanel bag na hindi ko pa binubuksan, tinititigan si Tasha na parang nabaliw na.

“Ano? Dalawa?”

“Oo! Si Kuya Seb at si Matteo! Si Kuya Seb, 33 na, seryoso, suplado pero gwapo, parang si papa mo pag galit pero version na mas bata at mas may abs. Si Matteo naman, 24, kakagraduate lang sa La Salle, mabait, mahilig magluto, pwede mo utusan magtimpla ng kape!”

Gusto kong matawa at maiyak ng sabay.

Si Tasha De Guzman pala ay hindi lang basta laos na heiress. Siya ang bunso ng De Guzman family. Yung may-ari ng De Guzman Holdings. Yung may hawak ng halos lahat ng luxury condo sa BGC, ng ilang private ports sa Subic, at ng hotel chain na kino-compete ng pamilya namin.

At ako, isang Cruz, na halos isang buwan nang nakikitira sa kanya at kumakain ng libre.

Si Papa, kung malalaman niya to, baka atakihin sa puso.

“Tasha, hindi ganun kadali yun. Yung blind date na sinasabi ni Papa, business deal yun eh. Hindi basta-basta.”

Tumawa siya. “Business deal? Babe, lahat sa mundo namin business deal. Kaya nga mas okay kung sa pamilya namin ka mapunta, at least kilala na kita, hindi ka mukhang gold digger.”

Kinabukasan, hindi na ako pinatulog ni Tasha.

Alas sais pa lang ng umaga, ginising na niya ako.

“Get up! Ipapakilala na kita! Nag-book ako ng brunch sa Blackbird sa Makati!”

Wala akong nagawa. Sinuklayan niya ako, binihisan niya ako ng Zimmermann dress na parang pang-kasal na sa mahal, at kinaladkad ako papuntang Makati.

Pagdating namin sa Blackbird, nakaupo na sa dulo yung dalawang lalaki.

Yung isa, nakaitim na suit, naka Apple Watch na Ultra, nakasandal, tahimik lang nagkakape. Yung panga niya, parang inukit. Yung mata niya, malamig. Pero gwapo. Sobrang gwapo na parang kasalanan.

Yung isa naman, nakangiti, naka white polo, may dimple, at halatang kinakabahan kasi naglalaro ng kutsara.

“Tasha!” sabay tayo nung mas bata.

“Ate Andrea!” sabay beso sa akin ni Tasha, “Ito na sila! Si Kuya Sebastian De Guzman, at si Matteo!”

Naupo ako. Nanginig yung kamay ko sa ilalim ng mesa.

Si Sebastian ang unang nagsalita. Boses niya mababa.

“So ikaw yung tumaba ng limang kilo sa bahay ng kapatid ko in two weeks. Impressive.”

Gusto kong lumubog sa kinauupuan ko.

Si Tasha sumingit, “Kuya! Be nice! Si Andrea yung fan ko! Yung sinasabi ko sayo!”

Tumango si Sebastian, tapos tinitigan ako nang matagal.

“Alam mo ba na hinahanap ka na ng Papa mo sa buong BGC? Tumawag siya sa Daddy.”

Nanlamig ako.

“Anong sabi ni Daddy niyo?” tanong ni Tasha.

“Sabi ni Daddy, pabayaan ka raw kasi baka dun ka matuto. Pero sabi ni Tito Cruz,” tumingin siya sa akin, “naghahanap siya ng partner para sa anak niya. At nire-refer niya yung matandang kaibigan niya na si Emilio.”

Doon ko narealize.

“Wait, kilala mo si Papa?”

Si Matteo ang sumagot, “Ate, yung Papa mo at Daddy namin, magkaibigan since college pa sa Ateneo. Yung Emilio na sinasabi mo, hindi yung 58 years old na may casino. Yung anak ni Don Emilio. Si Emilio Jr. 32 years old din, kakabalik lang from Singapore. Akala ni Tito Cruz, ikaw yung ipapakilala kay Emilio Jr., hindi sa tatay niya. Nagkalituhan lang sa pangalan.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

All this time, akala ko ipapakasal ako sa matandang amoy yosi.

Yun pala, 32 years old lang, CEO din, at kakabalik lang from Singapore.

At si Papa, hindi pala ako binebenta. Nagkamali lang ako ng intindi at nag-inarte ako agad.

Pero huli na. Nandito na ako. Nakaharap ko na si Sebastian De Guzman.

At si Sebastian, habang kumakain kami ng truffle eggs, biglang sinabi,

“Actually, ako dapat yung ka-blind date mo.”

Nabilaukan ako sa tubig.

“Ano?!” sabay kaming dalawa ni Tasha.

“Si Tito Cruz tumawag last week. Sabi niya, may anak daw siyang matigas ang ulo pero mabait. Sabi ni Daddy, bakit hindi ikaw? Single ka naman. So pumayag ako. Pero nung nalaman kong tumakas ka at nakatira ka na pala sa condo ng kapatid ko at kumakain ng libre, sabi ko, wag na muna.”

Gusto kong maglaho.

So yung lalaking tinakbuhan ko, yung rason kung bakit ako nagpakagutom sa BGC, yung rason kung bakit ako nagpanggap na fan, ay si Sebastian pala mismo?

Yung lalaking nasa harap ko ngayon, na pinagmamasdan akong kumain ng 5 kilos worth of food?

Si Tasha naman, parang nanonood lang ng teleserye, “Oh my God! So si Ate Andrea pala yung sinasabi ni Daddy na ipapakilala kay Kuya?! Kuya, niloko mo ako! Sabi mo business meeting lang to!”

Si Matteo tahimik lang, pero bulong niya sa akin, “Ate, okay lang yan, mas bagay kayo ni Kuya kesa kay Emilio Jr., masungit yun eh.”

Pagkatapos ng brunch na yun, akala ko tapos na kahihiyan ko.

Hindi pa pala.

Pag-uwi namin sa condo, may naghihintay sa lobby.

Si Papa. Naka Barong. At si Mama, umiiyak.

At sa tabi nila, si Don Emilio Sr. at si Emilio Jr. Yung totoong 32 years old. Matangkad, maputi, pero yung ngiti niya parang plastic.

“ANDREA CRUZ!” sigaw ni Papa, pero hindi galit, parang pagod.

Nakita niya ako na may dalang Chanel, mataba ng konti, at kasama si Tasha De Guzman.

Si Don Emilio Sr. ngumiti, “Naku, ito na pala si Andrea. Lumaki ka na. Kamukhang-kamukha mo mama mo nung kabataan niya.”

Si Emilio Jr. lumapit, “Hi Andrea, finally nagkita din tayo. Narinig ko marami ka raw pinagdaanan.”

At sa likod namin, bumaba si Sebastian at Matteo galing sa parking.

Nagkatinginan silang lahat.

Yung apat na pamilya na pinakamayaman sa Makati at BGC, nagsama-sama sa lobby ng One Shangri-La dahil sa isang pekeng fan na tumaba ng limang kilo.

Doon ko naramdaman, ito na yung pinaka-bad trip na climax ng buhay ko.

Lahat sila nakatingin sa akin, naghihintay ng explanation ko kung bakit ako tumakas, bakit ako nagsinungaling, at bakit ako nakatira sa De Guzman.

At si Papa, dahan-dahang lumapit at bumulong,

“Anak, pwede mo bang ipaliwanag bakit yung dapat na blind date mo, eh naging kuya ng tinutuluyan mo?”

Bahagi 4: Sa gitna ng lobby puno ng bilyonaryo at magulang kong galit na galit, kailangan kong pumili kung babalik ako sa hawla ng pamilya ko o tatanggapin ang alok ng lalaking dati kong tinakbuhan na ngayon ay nasa harap ko at handang bayaran lahat ng utang at hiya na ginawa ko

Hindi ako nakapagsalita ng limang minuto.

Tahimik yung lobby ng One Shangri-La. Yung guard lang at yung receptionist ang nakikinig, pero halatang gusto na rin nilang manood ng live teleserye.

Si Mama ang unang lumapit at niyakap ako. Amoy pa rin niya yung Dior na pabango niya.

“Anak, ang payat mo na dati, ngayon medyo malusog ka na. Kumain ka ba nang maayos?”

Si Papa hindi pa rin natatawa.

“Sebastian, anong ginagawa ng anak ko sa inyo?” tanong ni Papa kay Sebastian.

Sumagot si Sebastian nang kalmado, “Tito, fan daw siya ng kapatid ko. So pinatuloy namin. Safe naman siya dito.”

“Fan?” singit ni Don Emilio Jr., medyo naiirita, “Akala ko ba sabi mo ipapakilala mo sa akin yung anak mo, Tito Cruz? Bakit nandito siya sa De Guzman?”

Doon na sumabog si Papa.

“ANDREA! Umuwi ka na! Tama na yang pagpapanggap mo! Akala mo ba hindi ko alam na wala kang pera? Blinock ko card mo para matuto ka, hindi para mamalimos ka sa ibang pamilya!”

Napahiya ako. Lahat ng tao sa lobby nakatingin.

Pero si Tasha, biglang humarang sa harap ko. Maliit siya, pero ang lakas ng boses.

“Tito! Wag niyo pong sigawan si Andrea! Wala siyang ginawang masama! Ako nagpilit sa kanya na dito tumira! Siya lang yung nag-iisang tao na pumunta sa airport para sa akin nung pinagtawanan ako ni Cassy! Kung wala siya, wala akong fan hanggang ngayon! Kaya kung may dapat kayong pagalitan, ako yun!”

Nagulat silang lahat. Pati si Sebastian napatingin sa kapatid niya na parang ngayon lang niya nakitang may tapang pala.

Si Matteo din, “Tito, totoo po, si Ate Andrea mabait. Tinulungan niya si Ate Tasha.”

Ako, umiiyak na. Hindi dahil sa hiya, pero dahil first time may nagtanggol sa akin bukod kay Mama.

Si Sebastian lumapit sa akin, hindi kay Papa.

“Andrea, tanong lang. Gusto mo pa ba umuwi?”

Tumingin ako kay Papa. Pagod na siya. Si Mama umiiyak pa rin.

Tapos tumingin ako kay Tasha na nakahawak sa kamay ko nang mahigpit.

Sabi ko, “Papa, sorry. Akala ko kasi ibebenta mo ako sa matanda. Hindi ko alam na nagkamali lang pala ako ng intindi. Pero sa isang linggo na wala ako sa bahay, ngayon ko lang nalaman kung gaano kahirap kumita ng 500 pesos. Pinagbuhatan ako, pinagpawisan, ginutom. At kung hindi dahil kay Tasha, baka nasa kalye pa rin ako hanggang ngayon.”

Natahimik si Papa. Lumambot yung mukha niya.

Si Don Emilio Sr. tumawa, “Herminio, ganyan din anak ko dati. Matigas ulo. Pero tingnan mo ngayon, marunong na magpakumbaba. Hayaan mo na. Bata pa.”

Si Emilio Jr., halatang na-offend, “So ano to? Cancel na yung blind date? Tito, pinapunta mo pa ako dito from Tagaytay.”

Si Sebastian ang sumagot para sa akin.

“Emilio, pasensya na. Pero mukhang hindi na kailangan ng blind date. Nandito na siya sa amin.”

Nagkatinginan kami ni Sebastian. Hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin.

Kinagabihan, pinauwi muna ni Papa si Mama at si Don Emilio. Sabi niya, “Bukas tayo mag-usap nang maayos sa bahay. Umuwi ka bukas, Andrea. Ayusin natin to.”

Naiwan kami sa condo. Apat lang. Ako, Tasha, Sebastian, Matteo.

Si Sebastian nag-order ng pizza, yung pinaka-ordinaryong cheese pizza lang, hindi truffle.

Kumain kami sa sahig, parang mga bata.

Sabi ni Sebastian habang kumakain, “Alam mo, nung sinabi ni Daddy na may ipapakilala siya sa akin, akala ko maarte, spoiled, yung tipong hindi marunong magsaing. Pero nung nakita kita sa airport, gutom na gutom ka pero ngumiti ka pa rin para kay Tasha, sabi ko, iba to.”

Namula ako. “Nakita mo ako sa airport?”

“Oo. Nasa likod ako ni Tasha. Ako dapat susundo sa kanya. Nakita ko kung paano mo siya tinulungan. At nakita ko kung paano mo nilantakan yung Godiva na parang wala nang bukas.”

Tumawa si Tasha nang malakas.

Kinabukasan, umuwi ako sa Dasmariñas Village.

Hindi na galit si Papa. Ni-restore niya lahat ng card ko, pero may condition.

“Kailangan mo mag-intern sa kumpanya ni Sebastian for 3 months. Para matuto ka ng negosyo. Hindi ka pwedeng habang buhay nakasabit kay Tasha.”

Pumayag ako.

Nag-intern ako sa De Guzman Holdings. Sa ilalim ni Sebastian.

Akala ko papahirapan niya ako. Pero tinuruan niya ako magbasa ng kontrata, mag-meeting, mag-handle ng tao.

Yung 5 kilos na nadagdag sa akin, hindi na nawala. Pero hindi na ako nahihiya. Sabi ni Tasha, “Mas cute ka pag chubby, parang siopao.”

After 3 months, may maliit na launch ang De Guzman ng bagong condo sa BGC. Inimbitahan ako ni Sebastian bilang guest, hindi bilang intern.

Sa stage, habang nagsasalita siya, biglang sinabi niya,

“Gusto ko mag-thank you sa isang tao na nagturo sa akin na minsan kailangan mo munang maligaw para makita mo yung tamang tao. Andrea, salamat kasi naging fake fan ka ng kapatid ko.”

Lahat nagtawanan.

Pagbaba niya ng stage, lumapit siya sa akin, may dalang maliit na box. Hindi Chanel. Hindi Godiva.

Isang susi. Susi ng maliit na unit sa may Uptown, nakapangalan sa akin. Para daw may sarili akong place kung sakaling mag-away kami ni Papa ulit, hindi na ako matutulog sa kalye.

At isang singsing. Manipis lang.

Sabi niya, “Hindi to proposal. Promise ring lang. Na hindi na kita hahayaang magutom ulit. At kung gusto mo pa ring maging fan ni Tasha, okay lang. Number one fan ka pa rin niya, pero number one ka na rin sa akin.”

Si Tasha nasa likod, umiiyak habang nagvi-video.

Si Matteo sumisigaw, “YES! FINALLY MAY ATE NA AKO!”

Si Papa at Mama, nasa gilid, nagulat pero nakangiti na.

Si Don Emilio Jr., wala na. Bumalik na ng Singapore. May nabalitaan kaming na-scam daw siya ng isa pang pamilya sa Tagaytay, buti na lang hindi ako natuloy sa kanya.

Ngayon, isang taon na lumipas.

Nakatira pa rin ako minsan kay Tasha pag gusto ko ng libreng wagyu.

Pero mas madalas, nasa unit ako na bigay ni Sebastian, nagluluto ng sinigang na natutunan ko kay Matteo.

Hindi na ako yung spoiled na batang takot ma-block ang card.

Natuto akong kumita, matuto akong magpakumbaba, at higit sa lahat, natuto akong pumili ng pamilya, hindi lang dahil sa pera, pero dahil sa taong nagbigay sa akin ng chocolate nung gutom na gutom ako sa airport.

At yung 5 kilos? Naging 6 kilos na. Pero okay lang.

Kasi sa wakas, hindi na ako tumatakbo palayo.

Natuto na akong manatili.