Bahagi 3: Akala ko simpleng biro lang ang lahat pero nang malaman kong anak pala siya ng may-ari at may nakatagong kasunduan pala sa likod ng bar na iyon nagsimulang gumuho ang lahat at nadamay pati ako

Hindi ko makakalimutan yung itsura ng babaeng naka-red dress.

Perpektong kulot ang buhok, amoy mamahaling pabango na parang nasa Shangri-La ka, at yung takong niya halos kasing taas na ng galit niya.

Si Bea daw. Bea Alonzo? Hindi. Bea Ramirez.

Anak ng may-ari ng tatlong hotel sa Boracay at Palawan.

At fiancée raw ni Joaquin.

Lahat ng tao sa bar napaatras na parang nanonood ng teleserye sa primetime.

Si Don Ramon, biglang bumalik sa pagiging kalmado pero yung kalmado na nakakatakot.

Hinila niya si Bea sa gilid, bumulong.

Si Joaquin naman, hawak pa rin ang kamay ko pero parang gusto nang maglaho.

Andrea, pangalan ko. Andrea Dela Cruz, 26, taga Project 8, nagtatrabaho sa isang digital marketing agency sa Ortigas.

Hindi ako sanay sa eksena.

Ang pinaka-dramang naranasan ko lang dati ay nung ninakaw ng katrabaho ko yung pitch deck ko.

Pero ngayong gabi, ako yung nasa gitna ng love triangle ng mayayaman.

Hinila ako ni Trish palabas ng counter.

“Girl, anong ginagawa mo? Umuwi na tayo!”

Pero hindi ako makaalis.

Kasi tinitigan ako ni Joaquin.

At sa unang pagkakataon, nagsalita siya nang malinaw.

“Hindi ako bagay. Hindi ako premyo.”

Akala ko mapapahiya ako lalo.

Pero sinabi niya, “Pero kung aalis ka, isama mo ako. Kahit isang gabi lang. Gusto ko lang lumabas dito.”

Nabasag yung puso ko.

Kasi naalala ko yung sarili ko nung 22 ako, nung pinipilit ako ni Mama na mag-work sa bangko ng Tita ko kahit ayaw ko.

Yung pakiramdam na hawak ng pamilya mo ang leeg mo sa ngalan ng utang na loob.

Kaya sa halip na bitawan siya, hinigpitan ko lalo.

Sabi ko kay Don Ramon, “Tito, sabi niyo kahit ano. Hindi niyo sinabing bawal ang tao. Kung ayaw niyong ibigay ang anak niyo, ibigay niyo sa akin ang totoo. Bakit siya nandito na parang preso?”

Nagkagulo na.

Si Bea sumisigaw na sinisira ko raw ang engagement party nila na dapat bukas gaganapin sa bar na ito.

Engagement party pala ang grand opening.

Kaya pala lahat ng pamilya nila nandoon, mga naka-barong at gown.

Yung bar, regalo raw ni Don Ramon kay Joaquin at Bea para sa negosyong pagsasamahan nila.

Pero si Joaquin, hindi pala pumayag sa kasal.

Umuwi lang siya galing Cebu kasi may sakit ang mama niya, pero ginamit ng tatay niya yung pagkakataon para itali siya sa kasunduan.

Five million pesos daw ang inutang ni Don Ramon kay Mr. Ramirez para mapatayo ang bar na ito matapos malugi ang dati niyang negosyo sa pier.

Kapalit, pakakasalan ni Joaquin si Bea.

Parang bentahan ng tao sa 2026.

Sinabi ni Don Ramon sa harap ng lahat, nang nanginginig, “Andrea, hindi mo naiintindihan. Hindi ito laro. Kapag hindi natuloy ang kasal, kukunin ng pamilya Ramirez ang bar na ito. Mawawalan kami ng lahat.”

At si Joaquin, sa wakas, sumabog.

“Maubos na lahat! Pagod na pagod na ako, Pa! Limang taon akong nagtrabaho sa call center sa Cebu para lang makalayo sa inyo! Gusto ko lang mag-aral ng fine arts, gusto ko lang magpinta, pero ginawa niyo akong collateral!”

Umiyak si Bea, pero hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa hiya.

“Joaquin, pinag-usapan na natin ito! Business lang ito! Hindi mo kailangang mahalin ako!”

Doon ko naintindihan.

Walang nagmamahalan sa kwentong ito, puro takot at utang.

At ako, lasing na babae na nanalo ng challenge, biglang naging susi para makatakas siya.

Hinila ko si Joaquin palabas ng bar.

Hindi na kami pinigilan ni Don Ramon kasi pagod na siya, napaupo na lang sa isang stool.

Paglabas namin sa maingay na Poblacion, malamig ang hangin.

Naka-tsinelas lang ako, pawis, amoy alak.

Si Joaquin nakaputing polo pa rin na may mantsa ng cocktail.

Tumakbo kami hanggang sa may 7-Eleven.

Doon kami huminto, parehong hingal.

Tiningnan niya ako.

“Andrea, salamat. Pero anong gagawin natin ngayon? Hindi ako pwedeng bumalik sa Cebu, wala na akong pera. Hindi rin ako pwedeng bumalik sa loob.”

Sabi ko, “Wala akong plano. Pero may extra bed sa condo namin ni Trish sa Mandaluyong. Doon ka muna.”

At habang naglalakad kami papuntang sakayan ng jeep, may tumawag sa phone ni Joaquin.

Si Don Ramon.

Naka-loudspeaker.

“Joaquin, kung sasama ka sa babaeng yan, huwag ka nang babalik. At yung bar, bukas kukunin na ng mga Ramirez. At si Andrea, idedemanda namin for harassment. May CCTV kami. Nag-hire na ako ng abogado.”

Nanlamig ako.

Akala ko tapos na ang drama sa loob.

Yun pala, nagsisimula pa lang ang totoong singilan.

Kinabukasan, nag-viral ang video ni Trish.

May 2.3 million views na sa TikTok: “Girl wins 10 cocktails, tries to take bartender home!!!”

May mga comment na “Slay!” pero mas marami ang “Gold digger?” “Homewrecker?”

At sa email ko sa trabaho, may natanggap akong legal notice mula sa law office ng Ramirez.

At sa pinto ng condo namin, may nakatayong lalaking naka-uniporme ng barangay na may dalang sulat.

Sabi ni Trish habang umiiyak, “Andrea, anong pinasok natin?”

At si Joaquin, nakaupo lang sa sahig ng sala namin, hawak ang lumang sketchbook, hindi makakain.

Tapos biglang may kumatok ulit.

Malakas.

Hindi barangay.

Si Don Ramon mismo, kasama si Bea at dalawang lalaking malaki ang katawan.

At sigaw ni Don Ramon mula sa labas, “Andrea Dela Cruz! Lumabas ka! Ibalik mo ang anak ko at pagbabayaran mo ang lahat ng nasira mo!”

Bahagi 4: Akala ko habang buhay na akong masisira dahil sa isang gabing kalasingan pero hindi ko alam na ang paghila ko sa kanya pala ang magbubukas ng pinakamalaking katotohanan at magbibigay ng hustisya para sa aming lahat sa huli

Binuksan ko ang pinto kahit nanginginig ang tuhod ko.

Hindi dahil matapang ako, kundi dahil pagod na akong magtago.

Si Don Ramon, wala na yung vest niya, pawisan, mukhang hindi nakatulog.

Si Bea, wala na yung red dress, naka-oversized shirt at jogging pants, namumugto ang mata.

At yung dalawang malaking lalaki, hindi pala goons, kundi mga tauhan lang ng bar na pinabuhat ang isang malaking canvas na nakabalot.

“Andrea,” sabi ni Don Ramon, boses na basag, “Pwede ba tayong mag-usap?”

Pinapasok namin sila.

Maliit lang ang condo namin, amoy instant noodles at fabric conditioner.

Umupo si Don Ramon sa sahig kasi wala nang upuan.

Doon niya kinwento ang lahat nang walang filter.

Si Don Ramon pala, hindi seaman na mayaman.

Dating bartender lang siya sa Ermita noong 90s, na-inlove sa isang pintor na taga-Baguio.

Nagkaanak sila, si Joaquin.

Pero iniwan siya ng nanay ni Joaquin kasi hindi niya kayang buhayin ang pamilya sa pagiging bartender.

Lumaki si Joaquin sa lola niya sa Cebu, habang si Don Ramon nagtatrabaho sa barko para makapag-ipon.

Nung nakaipon na siya, bumalik siya, gusto niyang bumawi.

Pero si Joaquin, lumaking may galit.

At nung nalugi ang maliit na karinderya ni Don Ramon sa pier dahil sa pandemic, lumapit siya kay Mr. Ramirez, dating regular customer niya na mayaman.

Pinautang siya ng limang milyon, pero may kondisyon: ipakasal ang anak sa anak nitong si Bea, para mag-merge ang negosyo.

Pumayag si Don Ramon kasi desperado.

Pero hindi niya alam, si Bea pala, may girlfriend na sa Canada at ayaw din sa kasal.

Si Bea mismo ang nagsalita, umiiyak.

“Andrea, sorry. Ako yung sumigaw kahapon. Hindi ko mahal si Joaquin. Hindi rin niya ako mahal. Pero pinipilit kami ng mga tatay namin. Yung bar na yun, hindi naman talaga amin. Pautang lang. At kapag nag-viral yung video niyo, natakot ang Papa ko, baka masira ang pangalan ng hotels namin.”

At binuksan nila yung malaking canvas.

Doon ako naiyak.

Painting ni Joaquin.

Isang bar, madilim, pero may isang babae sa counter na umiinom ng sampung baso, nakangiti, at sa likod niya, may liwanag na lumalabas sa pinto.

Ginuhit pala ako ni Joaquin nung gabing yun habang umiinom ako.

Sabi ni Joaquin, “Noon ko lang ulit naramdaman na may taong tinitingnan ako bilang tao, hindi bilang bayad-utang. Kaya kita hinawakan pabalik.”

Doon nagbago ang lahat.

Hindi demanda ang dala nila.

Ang dala nila ay compromise.

Kinabukasan, pumunta kaming lahat sa bar.

Sarado pa. Amoy pa rin ng alak kagabi.

Nandoon si Mr. Ramirez, galit na galit.

Pero pinakita ni Bea ang video ng Papa niya na sinasabing “kapag hindi ka magpapakasal, babawiin ko lahat”, na ni-record niya.

At pinakita ni Joaquin ang kontrata ng utang na may pirma ni Don Ramon na may clause na bawal ipilit ang kasal bilang kabayaran, bawal daw yun sa batas ng Pilipinas, bawal ang forced marriage bilang collateral.

Tinawagan namin ang isang abogado na kaibigan ni Trish na nagtatrabaho sa PAO.

Nanginginig pa rin si Don Ramon pero sa wakas, nagsalita siya nang totoo sa harap ni Mr. Ramirez.

“Pare, mali ako. Ginamit ko ang anak ko. Kung kukunin mo ang bar, kunin mo na. Pero huwag mo nang idamay ang mga bata.”

At si Mr. Ramirez, na akala namin halimaw, biglang napaiyak din.

Yumuko.

“Alam mo Ramon, anak ko rin si Bea. Takot lang din ako. Takot akong bumagsak ang negosyo namin. Pero mas takot akong makitang umiiyak ang anak ko gabi-gabi dahil pinipilit ko siyang magpakasal sa lalaking hindi niya mahal.”

Doon natapos ang gulo.

Hindi kinuha ang bar, pero ginawa itong co-op.

Si Don Ramon pa rin ang manager, si Joaquin ang head ng creative at gumagawa ng mga painting na ibinebenta sa bar.

Si Bea, bumalik sa Canada para makasama ang girlfriend niya, pero investor pa rin siya, at tuwing umuuwi, sa bar siya tumatambay.

At ako?

Hindi ako dinemanda.

Sa halip, ginawa akong ambassador ng bar.

Yung challenge na sampung inumin, tinanggal na.

Pinalitan ng “Paint and Sip” every Thursday, kung saan nagtuturo si Joaquin magpinta habang umiinom ng isang baso lang.

At yung gabing yun, naging simula ng lahat.

Isang taon na ang lumipas.

Yung bar sa Poblacion, hindi na La Casa de Don Ramon ang pangalan.

“Joaquin & Co.” na.

Nandoon pa rin si Don Ramon, pero hindi na naka-vest, naka-t-shirt na lang at mas madalas nang tumatawa.

Si Joaquin at ako, hindi naging mag-jowa agad.

Naging magkaibigan muna.

Siya nagturo sa akin magpinta, ako nagturo sa kanya kung paano humindi sa tatay niya nang hindi sumisigaw.

At isang gabi, habang nagsasara kami ng bar, habang pinupunasan niya ang huling baso, hinawakan niya ulit ang kamay ko.

Pero ngayon, ako naman ang nagsabing “Huwag mo akong bitawan.”

Nag-date kami nang maayos, walang takas, walang hila.

At nung nakaraang linggo, nag-propose siya, hindi sa bar, kundi sa 7-Eleven kung saan kami unang huminto nung tumakas kami.

May dala siyang maliit na sketchbook, at sa huling page, drawing naming dalawa sa harap ng bar na may nakasulat: “Salamat sa pag-uwi mo sa akin.”

Si Trish? Nasa Canada na, kasama si Bea at ang girlfriend nito, nagbabalak magtayo ng pangalawang branch doon.

At yung sampung baso na ininom ko?

Hanggang ngayon, yun pa rin ang pinakamatapang na desisyon na ginawa ko.

Hindi dahil sa alak.

Kundi dahil sa wakas, natuto akong pumili ng tao, hindi ng bagay.

At natuto ang isang ama na ang anak ay hindi kailanman pwedeng maging premyo, utang, o bagay na pwedeng iuwi.

Ang anak ay taong dapat palayain, para matuto ring umuwi nang kusa.