INUBOS NG ASAWA KO ANG LAHAT NG HANDA NAMIN SA BAGONG TAON PARA SA KANYANG KAPATID, AT DALAWANG BOTE LANG NG TUBIG ANG ITINIRA SA AKIN—PERO NANG IWAN KO SIYA, ISANG NAKAKADIRING NA LIHIM ANG NABUNYAG

Dalawang araw bago ang Bagong Taon, inubos ng asawa ko ang laman ng refrigerator namin para ibigay sa nakababata niyang kapatid.

Dalawang bote ng mineral water lang ang itinira niya sa akin.

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nakipagtalo. Tahimik kong sinalubong ang Bagong Taon na halos walang pagkain sa mesa.

Pero makalipas ang isang buwan, nang lumuhod sa harapan ko ang kapatid niya at nagmakaawang bumalik ako sa asawa ko, saka ko natuklasan na hindi lang pala pagkain ang matagal na nilang kinukuha sa akin.

Ang pangalan ko ay Mariel Santos, tatlumpu’t dalawang taong gulang, at anim na taon na akong kasal kay Adrian.

Noong Disyembre 29, abala ako sa kusina, naghahanda ng homemade siomai at lumpiang Shanghai para sa Media Noche.

Sa labas, maririnig ang mga batang nagpapaputok ng torotot. May mga kapitbahay nang nagpapatugtog ng Christmas songs kahit ilang araw nang tapos ang Pasko.

Masaya sana ang lahat.

Isang buwan kong pinaghandaan ang Bagong Taon namin.

Apat na beses akong pumunta sa palengke. Dalawang beses sa supermarket. Gumising pa ako nang alas-singko ng umaga para makabili ng murang karne sa Bagsakan Market.

Sa refrigerator namin, maayos kong inayos ang limang kilo ng baboy, tatlong kilo ng baka, hipon, alimango, hamon, keso, prutas, at iba’t ibang sangkap para sa handaan.

May mga imported chocolates, mixed nuts, at dalawang kahon ng snacks na balak kong ipamigay sa mga pamangkin namin.

Halos ₱18,700 ang nagastos ko.

Lahat galing sa sarili kong suweldo bilang accounting supervisor.

Habang binabalot ko ang huling piraso ng lumpia, narinig kong paulit-ulit na bumubukas at sumasara ang refrigerator.

Paglabas ko ng kusina, nakita kong may tatlong malalaking kahon sa sahig.

Nakaluhod si Adrian sa tabi ng mga iyon.

Isa-isa niyang inilalagay sa loob ang mga pinamili ko.

“Adrian, anong ginagawa mo?”

Hindi man lang siya tumingin.

“Dadalhin ko kina Bianca. Kawawa naman ang kapatid ko. Hirap sila ngayon. Kahit Bagong Taon, dapat may maayos silang handa.”

Napatingin ako sa mga kahon.

Naroon ang hamon.

Ang hipon.

Ang karne.

Pati ang mamahaling prutas na tatlong araw kong hinintay mag-sale.

“Lahat ba ‘yan?” mahina kong tanong.

“Bakit? Madamot ka ba? Kapatid ko ‘yon, Mariel.”

Hindi na ako sumagot.

Sa loob ng sampung minuto, naipasok niya ang tatlong kahon sa sasakyan.

Pagkatapos, bumalik siya sa sala at naupo sa sofa na parang walang nangyari.

Binuksan ko ang refrigerator.

Walang laman ang freezer.

Walang laman ang mga istante.

Sa gilid ng pinto, may dalawang bote ng mineral water.

Iyon lang.

Nakatitig ako sa malamig na liwanag sa loob.

Isang buwan kong pinag-ipunan at pinagpaguran ang lahat.

Sampung minuto lang niyang inubos.

“Mariel!” sigaw niya mula sa sala. “Ilang lumpia na nagawa mo? Dagdagan mo pa. Marami akong kakainin bukas!”

Napapikit ako.

Noong gabing iyon, ipinagpatuloy ko ang pagluluto.

Pero may isang bagay na nagbago.

Sa unang pagkakataon sa anim na taon, hindi ko na iniisip kung paano ko siya mapasasaya.

Iniisip ko na kung paano ako aalis.

Kinabukasan, bisperas ng Bagong Taon, dalawang simpleng putahe lang ang nailagay ko sa mesa.

Lumpiang Shanghai at pancit canton.

Nakasimangot si Adrian nang maupo.

“Bakit ito lang?”

“Tinanong mo pa talaga?”

Saglit siyang natigilan.

“Hindi ba may hipon tayo?”

Tumingin lang ako sa kanya.

Unti-unting nawala ang kumpiyansa sa mukha niya.

“Ah, oo nga pala.”

Tahimik kaming kumain.

Sa telebisyon, masayang nagbibilang ang mga tao para sa Bagong Taon.

Sampu.

Siyam.

Walo.

Habang papalapit ang hatinggabi, abala si Adrian sa pakikipag-chat sa kanyang ina at kapatid.

Nakangiti siya sa cellphone.

Maya-maya, narinig ko siyang tumawa.

“Bianca, masarap ba ang hamon? Sige, sa susunod mas marami pa.”

Napatingin ako sa dalawang bote ng tubig sa ibabaw ng mesa.

Hindi man lang niya naisip kung may kakainin ang sarili niyang asawa.

Pagsapit ng Enero 2, inayos ko ang maliit kong maleta.

“Pupunta ako kina Mama,” sabi ko.

Hindi siya tumingin mula sa kanyang cellphone.

“Sige. Bumalik ka agad. Wala nang malinis na damit dito.”

Hindi ako sumagot.

Dinala ko ang mga dokumento ko, laptop, alahas, at ilang damit.

Pagdating sa bahay ng mga magulang ko sa Laguna, sinalubong ako ni Mama.

“Anak, bakit parang pagod na pagod ka?”

Doon ako unang umiyak.

Hindi dahil sa ₱18,700.

Kundi dahil anim na taon kong pinaniwala ang sarili kong normal lang ang palaging maubos para sa ibang tao.

Kinabukasan, tumawag si Adrian.

“Mariel, kailan ka uuwi? Wala na akong makain dito.”

“May dalawang bote ng tubig sa refrigerator,” sagot ko.

“Anong klaseng sagot ‘yan?”

“Kung nagugutom ka, humingi ka kay Bianca.”

Pinatay ko ang tawag.

Pagkatapos, binlock ko ang numero niya.

Lumipas ang isang linggo.

Dalawa.

Tatlo.

Ayon sa kapitbahay naming si Aling Tess, araw-araw nang bumibili ng karinderya food si Adrian.

Madalas ding marumi ang uniporme niya.

Wala raw naglalaba.

Wala ring naglilinis.

Isang buwan pagkatapos kong umalis, may kumatok sa bahay nina Mama.

Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Bianca.

Namumugto ang kanyang mga mata.

“Wala rito si Adrian,” sabi ko.

“Alam ko, Ate.”

Bigla siyang lumuhod.

“Ate Mariel, please. Bumalik ka na kay Kuya.”

“Bakit? Wala nang magluluto para sa kanya?”

Umiling siya.

“Hindi lang ‘yon.”

Nanginginig niyang inilabas ang cellphone.

May ipinakita siyang screenshot ng bank transfer.

₱350,000.

Mula sa isang account na may pangalan ko.

Papunta sa account ni Bianca.

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Anong ibig sabihin nito?”

Humagulgol siya.

“Ate, akala ko alam mo. Sabi ni Kuya, pumayag ka raw.”

“Pumayag saan?”

Hindi agad siya nakasagot.

Pagkatapos, halos pabulong niyang sinabi:

“Ginamit ni Kuya ang pangalan mo para umutang. Pero hindi lang ‘yan ang pera, Ate. May isa pa siyang ginawa.”

Inilabas niya ang isang sobre.

Nang makita ko ang dokumentong nasa loob, parang huminto ang paghinga ko.

Dahil sa pinakailalim ng pahina, may pirma akong hindi ko kailanman isinulat.

At sa tabi nito, nakalagay ang pangalan ng isang babaeng hindi ko inaasahang makikita roon.

Ang pangalan ng sarili kong biyenan.

BAHAGI 2 — BUONG KUWENTO PARA SA WEBSITE

“Anong kinalaman ng Mama ninyo rito?”

Iyon ang unang tanong na lumabas sa bibig ko habang hawak ang dokumentong iniabot ni Bianca.

Hindi siya makatingin nang diretso.

“Ate, bago ko ipaliwanag, pangako mo munang hindi mo ako ipapahiya sa buong pamilya.”

Napatawa ako.

Hindi dahil nakakatawa ang sitwasyon.

Kundi dahil kahit sa ganitong pagkakataon, reputasyon pa rin nila ang unang iniisip.

“Bianca, may perang inilabas gamit ang pangalan ko. May pirma akong pineke. At ngayon, ikaw pa ang humihingi ng pangako?”

Napayuko siya.

Dahan-dahan kong binasa ang dokumento.

Isa itong kasunduan para sa personal loan na nagkakahalaga ng ₱850,000.

Nakapangalan sa akin.

May photocopy ng lumang ID ko.

May address namin ni Adrian.

At may pirma na pilit ginaya ang sulat-kamay ko.

Ang pinakanakapanghihina, may nakalagay na witness.

Celia Santos.

Ang biyenan ko.

“Paano ninyo nakuha ang ID ko?”

“Si Kuya ang nagbigay.”

“Para saan ang pera?”

Napahikbi siya.

“Para sa negosyo ko.”

Napatingin ako sa kanya.

“Akala ko wala kang trabaho at hirap na hirap kayo?”

Umiling siya.

“Ate, may online clothing business ako. Noong una, maayos ang kita. Pero nalugi ako sa supplier. Nagsimula akong mangutang para mabayaran ang naunang utang.”

“Alam ito ni Adrian?”

“Opo.”

“Pati ang Mama ninyo?”

Tumango siya.

Doon ko unti-unting naunawaan ang lahat.

Ang pagkaing kinuha sa refrigerator ay hindi isang biglaang desisyon.

Isa lamang iyon sa maraming bagay na matagal na nilang ginagawa nang hindi ko nalalaman.

Umupo ako sa sala.

“Sabihin mo lahat, Bianca. Walang ititira.”

Huminga siya nang malalim.

Ayon sa kanya, halos isang taon nang nagpapadala si Adrian ng pera para sa negosyo niya.

Noong una, mula sa sariling suweldo.

Pagkatapos, mula sa aming joint savings account.

At nang maubos ang perang kaya niyang kunin nang hindi ko napapansin, nagsimula siyang maghanap ng ibang paraan.

Ginamit niya ang lumang kopya ng ID ko at mga dokumentong naiwan sa drawer namin.

May kakilala raw siyang loan agent na nag-asikaso ng aplikasyon.

Si Celia naman ang pumirma bilang saksi.

“Hindi ko alam na peke pala ang pirma mo noong una,” sabi ni Bianca.

“Pero nalaman mo rin?”

Tumango siya.

“Kailan?”

“Tatlong buwan na ang nakalipas.”

Tatlong buwan.

Tatlong buwan nilang alam na may utang sa pangalan ko.

At tatlong buwan nilang piniling manahimik.

“Bakit ka ngayon nagsasabi?”

Napahawak siya sa kanyang dibdib.

“Dahil may demand letter na, Ate. Hindi na namin kayang bayaran. Sabi ni Kuya, kapag hindi ka bumalik, wala nang tutulong sa amin.”

Napapikit ako.

Kaya pala gusto nilang umuwi ako.

Hindi dahil nagsisisi si Adrian.

Hindi dahil namimiss niya ako.

Kundi dahil kailangan nilang muli ang perang pinaghihirapan ko.

“Nasaan ang ₱350,000 na ipinakita mo?”

“Bahagi iyon ng perang nakuha namin. Ipinadala ni Kuya sa account ko. May iba pang transfers.”

“Nasaan ang natira?”

Hindi siya sumagot agad.

“Ate… may isa pa akong kailangang sabihin.”

Tumingin ako sa kanya.

“Hindi lahat ng pera napunta sa negosyo ko.”

Naramdaman kong may mas mabigat pang darating.

“May biniling lupa si Mama sa Batangas. Nakapangalan sa kanya. Doon napunta ang halos kalahati ng pera.”

Napatayo ako.

Naalala ko ang huling family reunion namin.

Ipinagyayabang ni Celia na nakabili siya ng maliit na lupa para sa kanyang pagtanda.

Sinabi niyang galing iyon sa naipon niyang pera.

Ako pa ang unang bumati sa kanya.

“Ate, sorry,” umiiyak na sabi ni Bianca. “Hindi ko alam kung paano namin aayusin.”

Tiningnan ko siya nang matagal.

“Hindi mo kailangang ayusin para sa akin. Kailangan ninyong panagutan ang ginawa ninyo.”

Pagkaalis niya, tinawagan ko ang kaibigan kong si Rina, isang abogado.

Kinabukasan, nagkita kami sa kanyang opisina.

Dinala ko ang dokumento, screenshots, at mga bank statement na mayroon ako.

Maingat niyang sinuri ang lahat.

“Mariel, seryoso ito. Hindi sapat na sabihin lang nilang pamilya kayo. Kailangan nating malaman kung paano naaprubahan ang loan at kung sino ang nagproseso.”

“Pwede ba akong singilin kahit hindi ako ang pumirma?”

“Posibleng subukan kang singilin dahil nakapangalan sa iyo. Pero kung mapapatunayang hindi mo pinahintulutan ang transaksyon, may mga paraan para kuwestiyunin iyon. Kailangan nating kumilos agad.”

Tinulungan niya akong gumawa ng pormal na dispute sa lender.

Humiling kami ng kopya ng buong aplikasyon, identity verification records, at detalye ng paglabas ng pera.

Nagpa-affidavit din ako tungkol sa hindi awtorisadong paggamit ng aking pagkakakilanlan.

Sa tulong niya, nagsimula akong magtipon ng ebidensya para sa posibleng reklamo.

Pagkatapos, sinuri ko ang lahat ng aming financial records.

Doon ko nakita ang isa pang masakit na katotohanan.

Sa nakalipas na labing-isang buwan, mahigit ₱210,000 ang nawala sa aming joint savings.

Hindi iyon isang malaking withdrawal.

Paunti-unti.

₱8,000.

₱12,500.

₱15,000.

May mga araw na dalawang beses pang naglipat ng pera.

Ang mga transaksyon ay ginawa gamit ang access ni Adrian sa account.

Naalala ko kung paano niya ako pinagalitan noong bumili ako ng sapatos na nagkakahalaga ng ₱1,800.

“Mariel, magtipid ka naman. Hindi tayo mayaman.”

Habang sinasabi niya iyon, palihim na pala niyang inuubos ang ipon namin.

Kinabukasan, nagpadala ako ng mensahe kay Adrian gamit ang bagong numero.

“Magkita tayo sa bahay ninyo. Kasama si Mama mo at si Bianca. May pag-uusapan tayo.”

Mabilis ang sagot niya.

“Buti naman natauhan ka na. Umuwi ka na para matapos na itong drama.”

Napangiti ako nang mapait.

Akala niya, babalik ako para magluto.

Hindi niya alam na may kasama akong abogado.

Sabado ng hapon nang pumunta kami sa bahay ni Celia.

Nasa sala si Adrian, Bianca, at ang kanilang ina.

Pagpasok ko, agad na nagsalita ang biyenan ko.

“Mariel, napakatagal mong nag-inarte. Dahil lang sa kaunting pagkain, iniwan mo ang asawa mo?”

Tahimik akong naupo.

“Hindi po pagkain ang pag-uusapan natin.”

Inilapag ni Rina ang folder sa mesa.

“Ako po si Attorney Rina Mercado. Kasama ako ni Mariel upang pag-usapan ang mga transaksyong ginawa gamit ang kanyang pangalan.”

Biglang nagbago ang mukha ni Adrian.

“Ano ‘to, Mariel? Bakit kailangan mo pang magsama ng abogado?”

“Dahil hindi mo ako tinanong bago mo ginamit ang pangalan ko sa utang.”

Namuti ang kanyang mukha.

“Anong utang?”

Inilabas ko ang photocopy ng kasunduan.

“₱850,000.”

Hindi siya sumagot.

“May gusto kang ipaliwanag?”

Sumingit si Celia.

“Pamilya tayo! Hindi ba pwedeng magtulungan?”

Tumingin ako sa kanya.

“Ma, ang pagtulong, kusang ibinibigay. Hindi kinukuha sa pamamagitan ng pekeng pirma.”

Namula siya.

“Wag mo akong bastusin!”

“Hindi ko po kayo binabastos. Tinatanong ko kung bakit nakalagay ang pangalan ninyo bilang saksi sa dokumentong hindi ko pinirmahan.”

Napatingin siya kay Adrian.

At doon ko nakita ang takot sa mga mata nilang dalawa.

Hindi takot na mawala ako.

Takot na mabunyag ang ginawa nila.

“Ako ang gumawa,” biglang sabi ni Adrian.

Napatigil ang lahat.

“Ako ang nag-asikaso. Ako ang gumamit ng mga dokumento niya.”

“Alam mo bang hindi ako pumayag?” tanong ko.

“Alam ko.”

Dalawang salita.

Sapat para tuluyang mabasag ang natitirang tiwala ko.

“Bakit?”

“Dahil alam kong tatanggi ka!”

“Kung alam mong tatanggi ako, bakit mo itinuloy?”

Bigla siyang sumigaw.

“Dahil kapatid ko siya! Kailangan niya ng tulong!”

Tumayo rin ako.

“Anim na taon, Adrian. Anim na taon akong nagtatrabaho, nagtitipid, nagluluto, naglalaba, at nag-aasikaso sa bahay natin.”

Nanginginig ang boses ko.

“Hindi ako tumangging tumulong sa pamilya mo. Pero hindi mo ako binigyan ng pagkakataong pumili.”

Wala siyang naisagot.

Tumingin ako kay Celia.

“Alam ninyo kung gaano ako nagtipid para sa handa namin noong Bagong Taon. Pero hinayaan ninyong kunin lahat.”

Umismid siya.

“Pagkain lang iyon.”

“Sa inyo, pagkain lang. Sa akin, isang buwan ng pagod.”

“Napakaliit ng puso mo, Mariel.”

Napatawa ako nang mahina.

“Kung maliit ang puso ko, bakit sa loob ng anim na taon, halos lahat ng kailangan ninyo, ako ang sumasagot?”

Tahimik ang sala.

Si Bianca ang unang umiyak.

“Ma, tama na. Mali tayo.”

Napalingon si Celia.

“Manahimik ka!”

“Hindi, Ma. Kaya lumala ang lahat dahil lagi tayong nananahimik.”

Humarap si Bianca sa akin.

“Ate, handa akong ibigay ang records ng lahat ng perang natanggap ko. At ibebenta ko ang natitirang stocks ng negosyo ko para makatulong sa pagbabayad.”

Tumingin si Adrian sa kanya nang galit.

“Bianca!”

“Kuya, tama na! Hindi mo na pwedeng ipasalo lahat kay Ate Mariel!”

Iyon ang unang pagkakataong may nagsalita sa pamilya nila para ipagtanggol ako.

Pero huli na.

Kinuha ni Rina ang mga dokumento.

“May mga hakbang na kaming sinimulan. Maaari pa kayong makipagtulungan sa pagsisiyasat at magbigay ng mga rekord. Pero hindi nito awtomatikong binubura ang anumang pananagutan.”

Napatingin sa akin si Adrian.

“Mariel, asawa kita. Hindi mo naman ako hahayaang masira, ‘di ba?”

Dahan-dahan kong inalis ang wedding ring ko.

Inilapag ko iyon sa mesa.

“Hindi ako ang sumira sa atin, Adrian.”

Napayuko siya.

“Please. Bigyan mo pa ako ng pagkakataon.”

“Binigyan kita ng anim na taon.”

Tahimik akong tumayo.

At sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na kailangan kong magpaliwanag pa.

Sa mga sumunod na buwan, mahaba at nakakapagod ang proseso.

Nagsumite si Bianca ng mga bank transfer records at mga mensaheng nagpapatunay na alam ni Adrian ang tungkol sa loan.

Nakuha rin ang mga rekord ng lender, kabilang ang mga dokumentong ginamit sa aplikasyon.

Nakatulong ang mga iyon para suportahan ang pagtutol ko sa utang at ang reklamo tungkol sa pamemeke ng pirma.

Hindi agad natapos ang lahat.

May mga pagdinig, konsultasyon, at dokumentong kailangang ayusin.

Ngunit hindi na ako nag-iisa.

Nasa tabi ko ang mga magulang ko.

Nariyan si Rina.

At higit sa lahat, natutunan kong ipaglaban ang sarili ko.

Kalaunan, kinilala ng lender na may seryosong problema sa pag-apruba ng loan. Matapos ang pagsusuri at pagwawasto ng mga rekord, inalis ang obligasyong ipinapataw sa akin kaugnay ng transaksyong hindi ko pinahintulutan.

Nagpatuloy naman ang usapin tungkol sa mga taong sangkot sa paggamit ng aking pagkakakilanlan.

Ang bahagi ng pera mula sa joint savings ay naging paksa rin ng aming financial settlement.

Nalaman kong ipinagbili ni Celia ang lupang binili niya sa Batangas upang makatulong sa pagbabayad ng mga pagkakautang.

Si Bianca naman ay nagsara ng kanyang negosyo at nagsimulang magtrabaho muli.

Hindi ko na inalam ang bawat detalye.

May mga sugat na hindi kailangang paulit-ulit buksan para lang matiyak na masakit pa rin.

Samantala, nagpasya akong tuluyan nang tapusin ang pagsasama namin ni Adrian at humingi ng legal na payo tungkol sa mga nararapat na hakbang para rito.

Isang gabi, tumawag siya mula sa ibang numero.

“Mariel, miss na miss na kita.”

Hindi ako nagsalita.

“Wala nang naghihintay sa akin kapag umuuwi ako. Wala nang nagluluto ng paborito kong pagkain.”

Napapikit ako.

Kahit sa paghingi niya ng tawad, ang mga bagay na ginagawa ko pa rin ang hinahanap niya.

Hindi niya sinabi na namimiss niya ang tawa ko.

Ang mga kuwento ko.

Ang mga pangarap namin.

Ang namimiss niya ay ang kaginhawaang ibinibigay ko.

“Adrian,” mahinahon kong sabi, “hindi asawa ang kailangan mo. Kailangan mo ng taong mag-aalaga sa iyo habang inuuna mo ang lahat maliban sa kanya.”

“Magbabago ako.”

“Sana nga. Pero hindi ko na kailangang manatili para hintayin iyon.”

Pinatay ko ang tawag.

Hindi na ako umiyak.

Lumipas ang halos isang taon.

Muling dumating ang Disyembre.

Sa pagkakataong ito, nasa bahay ako ng mga magulang ko.

Kasama ko si Mama sa palengke, namimili ng mga sangkap para sa Media Noche.

Bumili kami ng hipon, manok, hamon, prutas, at mga gulay.

Habang naglalakad kami pauwi, napansin ni Mama na nakangiti ako.

“Anak, masaya ka?”

Tumango ako.

“Opo, Ma.”

“Sigurado ka?”

Huminto ako sandali.

“Alam mo, Ma, noong nakaraang taon, akala ko ang pinakamalungkot na bagay na pwedeng mangyari sa Bagong Taon ay mawalan ng handa.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Ngayon?”

Ngumiti ako.

“Ngayon, alam kong mas malungkot pala ang magkaroon ng punong-punong mesa pero walang taong tunay na nagpapahalaga sa iyo.”

Pagsapit ng hatinggabi, sama-sama kaming kumain.

May tawanan.

May kuwentuhan.

May mga batang naghahabulan sa sala.

At nang buksan ko ang refrigerator para kumuha ng malamig na tubig, napangiti ako.

Punong-puno ito ng pagkain.

Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit masaya ako.

Masaya ako dahil wala nang taong basta kukuha ng pinaghirapan ko at pagkatapos ay tatawagin akong madamot kapag nasaktan ako.

Kinuha ko ang isang bote ng tubig.

Isinara ang refrigerator.

At bumalik sa mesang may mga taong marunong magpasalamat.

Sa wakas, natagpuan ko ang kapayapaang matagal kong hinahanap.

MENSAHE NG KUWENTO

Hindi nasusukat ang pagmamahal sa dami ng sakripisyong kaya mong tiisin. Ang tunay na pamilya ay hindi gumagamit ng pagmamahal bilang dahilan para kunin ang iyong pera, panahon, dignidad, at kapayapaan.

Minsan, ang pinakamahalagang regalong maibibigay mo sa sarili mo ay ang lakas ng loob na umalis sa lugar kung saan palagi kang nauubos.

Dahil ang taong tunay na nagmamahal sa iyo, hindi ka hahayaan na dalawang bote na lang ng tubig ang matira habang siya ang nagpapasaya sa buong mundo.