Bahagi 4
Hinarap ko si Miguel at Celine sa huling hapunan ng pamilya, at doon ko tuluyang binawi ang pera, dignidad, at pangarap na matagal kong isinuko.

Kinabukasan, ala-una ng hapon, nagkita kami sa isang private room sa isang restaurant sa may Tomas Morato.

Ako, si Mama, si Papa, si Miguel, ang parents niya, at si Celine.

Ako ang nag-set ng meeting. Sabi ko sa text, “Kailangan nating tapusin to nang maayos, hindi sa chat.”

Pagpasok ni Miguel, halatang puyat. Nakita niya ako, akmang lalapitan ako pero humarang si Papa.

“Upong muna tayo,” sabi ni Papa, mahinahon pero may bigat.

Naupo kaming lahat.

Si Celine nasa dulo, nakayuko, hindi makatingin.

Si Tita Nita pilit na ngumingiti.

“Ana, iha, salamat at pumayag kang makipag-usap. Alam naming nasaktan ka nung engagement party. Pero pamilya na tayo di ba?”

Ngumiti ako, pero hindi na yung ngiting pilit kagaya sa party.

“Tita, kaya ako nandito para linawin. Hindi para mag-away.”

Tumingin ako kay Miguel.

“Miguel, naibalik mo na ba yung pera ko?”

Hindi siya sumagot. Tumingin siya sa nanay niya.

“Ana, kasi… hindi pa tapos yung processing sa bank. Medyo matagal kasi malaking amount.”

“Malaking amount? ₱350,000? Pero yung ₱200,000 kay Celine, na-schedule mo agad within one day?”

Doon natahimik ang buong mesa.

Binuksan ko ang cellphone ko at nilagay sa gitna ng mesa.

Pinakita ko yung screenshot ng bank transfer ko sa kanya, tatlong buwan na ang nakalipas.

“March 15, nag-transfer ako ng ₱350,000 kay Miguel para sa down payment ng bahay. Sabi niya ibabalik pag nakuha ang bonus. Hanggang ngayon, wala.”

Sunod kong pinakita yung picture ng note niya.

“August last year pa, sinulat mo na ‘Gusto ko tulungan si Celine.’ Kalahating taon mo na palang plano, pero ni isang beses hindi mo nabanggit sa akin.”

Nanginginig ang kamay ni Miguel.

“Ana, hindi mo dapat binubuksan ang phone ko! Privacy ko yun!”

“Privacy? Engagement party natin yun, Miguel. Public mong in-announce na ibibigay mo yung pera ko sa iba. Nasaan ang privacy ko dun?”

Sumabat si Tita Nita.

“Ana, iha, wag mo naman ganyanin si Miguel. Hindi naman niya intensyon na saktan ka.”

“Tita, alam ko pong mabait si Miguel. Pero yung pagiging mabait niya sa iba, kabayaran ay yung ipon ko. Tama po ba yun?”

Tumingin ako kay Celine.

“ Celine, wala akong galit sa’yo. Pero alam mo ba na yung perang pinangako sa’yo, hindi galing sa bonus ni Miguel, pero galing sa ipon ko para sa bahay namin?”

Umangat ang ulo ni Celine, namumula ang mata.

“Ate Ana, hindi ko po talaga alam. Akala ko po talaga may sarili siyang extra. Kung alam ko lang po…”

“Alam mo ba na may scholarship ka na pala, pero sinabi ni Miguel sa lahat na wala kang wala?”

Hindi nakasagot si Celine】. Tumingin siya kay Miguel na parang nagtatanong kung totoo ba.

Si Miguel naman, sa wakas, sumabog.

“Oo! Ako nagplano! Kasi gusto kong tumulong! Masama ba yun? Ikaw kasi, puro pera, puro pera ang iniisip mo! Hindi ka man lang marunong maging proud sa akin! Lahat ng babae gustong maging generous ang boyfriend nila, ikaw lang ang ganito!”

Doon na tumayo si Papa.

Kalmado pero malakas ang boses.

“Miguel, anak, tama na. Ang pinag-uusapan natin pera na pinaghirapan ng anak ko. Hindi yan tungkol sa pagiging proud. Kung talagang gusto mong tumulong, dapat pera mo. Hindi pera ng ibang tao.”

Si Mama naman, hawak ang kamay ko sa ilalim ng mesa.

Mahigpit.

“Ana, kahit anong desisyon mo, nandito kami ni Papa mo.”

Huminga ako nang malalim.

“Gusto ko lang sabihin, hindi ko na itutuloy ang engagement.”

Parang may sumabog na bulkan sa mesa.

“ANO?!” sabay na sabi nina Tita Nita at Miguel.

“Yung singsing, nasa condo. Kukunin ni Kara mamaya. Yung mga gamit ko, nakuha ko na lahat kahapon. Yung ₱350,000, kailangan kong matanggap bukas ng 12 noon. Kung hindi, pupunta ako sa barangay at sa abogado. May resibo ako ng lahat.”

“Miguel, hindi kita sinisiraan. Pero hindi ko kayang makasama ang taong kayang ipahiya ako sa harap ng pamilya ko para lang magmukhang bayani sa harap ng iba.”

Tumayo si Miguel, nanginginig.

“Ana, wag naman ganito. Mahal kita. Si Celine, kaibigan lang talaga. Wala kaming relasyon!”

“Hindi tungkol sa relasyon niyo ang pinag-uusapan, Miguel. Tungkol to sa respeto. Kung kaya mong gamitin ang pera ko nang hindi nagpapaalam, anong kasiguraduhan ko na hindi mo rin gagamitin ang buhay ko nang hindi nagpapaalam?”

Naiyak si Celine.

“Ate Ana, sorry po talaga. Hindi ko na po tatanggapin yung pera. Nag-apply na lang po ako sa ibang loan.”

Tinitigan ko siya.

Hindi ako galit sa kanya. Bata pa siya, nangangarap. Pero naging parte siya ng panloloko ni Miguel, kahit hindi niya sinasadya.

“Celine, sana matuloy yung PhD mo. Magaling ka. Pero sana sa susunod, siguraduhin mong yung taong tutulong sa’yo, hindi nagnanakaw ng pangarap ng iba para ibigay sa’yo.”

Pagkatapos kong sabihin yun, tumayo na ako.

Kinuha ni Papa ang bag ko.

Si Mama inakbayan ako.

Bago kami lumabas, lumingon ako kay Miguel.

“Yung tie clip na binigay ko sa’yo, pwede mo nang itapon. Hindi na bagay sa’yo yung initials natin.”

Umalis kami.

Pagdating sa parking lot, hindi na ako umiyak.

Magaan ang pakiramdam ko, parang nakahinga ulit pagkatapos ng matagal na paglunod.

Kinabukasan, alas-onse ng umaga, pumasok ang notification sa banking app ko.

Incoming transfer: ₱350,000 from Miguel Santos.

Walang message.

Wala na ring “love you” sa dulo.

Ngumiti lang ako at ni-screenshot.

Sinend ko kay Mama.

“Mama, nabalik na.”

Reply niya agad: “Good. Umuwi ka na, may adobo pa dito.”

Isang linggo ang lumipas.

Nasa Quezon City ako, sa lumang kwarto ko, nag-aayos ng mga papeles.

Dumating ang email na matagal kong hinihintay.

Subject: Harvard Graduate School of Education – Visiting Scholar Program – Interview Invitation – Accepted

Na-accept ako.

Hindi pa final acceptance, pero nakapasa ako sa interview at binigyan na ako ng slot para sa spring.

Napaluhod ako sa sahig, hawak ang laptop, at sa unang pagkakataon pagkatapos ng engagement party, umiyak ako nang malakas, pero dahil sa saya.

Tinawagan ko si Sir.

“Sir, thank you po. Tuloy na po ako.”

“Ana, sabi ko na nga ba, para sa’yo talaga yang opportunity na yan. Deserve mo yan, hindi dahil mabait ka, pero dahil magaling ka.”

Pagkatapos ng tawag, binuksan ko yung box na may lamang gown na sinuot ko sa engagement.

Dati, pag nakikita ko yun, sumasakit ang dibdib ko.

Ngayon, tinitigan ko lang.

Tapos tinupi ko at nilagay sa donation bag.

May ibang babae na mas magiging masaya sa pagsuot nito, at hindi na ako yun.

Si Kara dumating may dalang milk tea.

“O, musta ang independent woman ng Quezon City?”

Ngumiti ako.

“Pagod, pero buo.”

“O, anong plano? Harvard na talaga?”

“ Harvard muna. Tapos bahay. Pero yung bahay, akin na lang. Hindi na ‘atin.’”

Nagtawanan kami.

Gabi, umupo ako sa may bintana ng kwarto ko kina Mama at Papa.

Tanaw ko yung mga ilaw sa mga kapitbahay, yung mga batang naglalaro pa rin sa labas kahit gabi na, yung tricycle na dumadaan.

Sa wakas, nahanap ko na yung ilaw na hinahanap ko nung gabing nasa skyway ako.

Hindi pala siya nasa malayong city lights ng BGC.

Nasa harap ko lang pala, sa maliit na bintana ng bahay na hindi ako kailanman pinabayaan.

At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, alam kong bukas, pag gising ko, hindi na ako gigising bilang fiancée ng kung sino.

Gigising ako bilang si Ana ulit, yung babaeng may sariling pangarap, sariling ipon, at sariling ilaw na muling bumalik.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨