Bahagi 4
Akala ko sa ospital lang matatapos ang lahat pero sinugod pala ako ng dating biyenan at ng ex-husband ko sa mismong lobby ng condo ko sa BGC para singilin ako sa pera at pilitin akong bumalik bilang libre nilang caregiver

Pagbalik ko galing La Union, dalawang araw akong hindi lumabas ng condo ko sa BGC.

Inayos ko lahat ng papeles. Nagpunta ako sa Meralco at sa PLDT para ipalipat na ang pangalan ng bahay sa Quezon City kay Carlo. Dala ko ang annulment agreement at authorization letter.

Nag-reply ang abogado ko. Naipadala na raw ang formal notice kay Aling Delia at kay Carlo. Nakalagay doon na tapos na ang lahat ng hatian, na ang ₱480,000 at ₱1,000,000 ay lehitimong bayad, at wala na akong obligasyon na mag-alaga o maglabas ng pera.

Akala ko titigil na sila.

Nagkakamali ako.

Ikatlong araw, bandang alas-sais ng gabi, habang nasa baba ako ng lobby para kunin ang parcel, narinig ko ang boses ni Aling Delia.

“Mara! Sa wakas!”

Kasama niya si Carlo na naka-wheelchair, may cast sa kanang binti, at si Angela na halatang pagod at namumutla, nakahawak sa tiyan niya.

Tumingin sa akin ang guard, alanganin.

Si Aling Delia lumapit, walang hiya.

“Mara, anong klaseng tao ka? Naoperahan na ang anak ko, ni hindi ka man lang dumalaw! Kung hindi dahil sa allergy info na binigay mo, baka kung ano na nangyari!”

Si Carlo tahimik lang, nakayuko. Si Angela hindi makatingin sa akin.

Sabi ko, mahinahon pero malinaw, “Tita, tapos na po tayo. Nasa ospital na po ba nang maayos ang operasyon? Naibigay ko na po ang info na kailangan ninyo.”

Biglang sumabat si Aling Delia, mas malakas ang boses, para marinig ng mga tao sa lobby.

“Hindi lang iyon! Yung pera! Kumuha ka ng ₱1,480,000! Tapos ngayon si Carlo, wala nang pangbayad sa caregiver na ₱2,600 kada araw! Asawa mo pa rin siya sa puso ng Diyos!”

Naramdaman kong namula ang mukha ko, pero hindi sa hiya, sa galit.

Nilabas ko ang cellphone at binuksan ang picture ng annulment agreement.

“Tita, basahin niyo po. ₱960,000 ang joint savings namin, tig-₱480,000 kami. Yung bahay sa Quezon City, anim na taon kaming nagbayad ng loan. ₱1,000,000 ang share ko doon. Lahat may pirma ni Carlo at ng mediator. Hindi ko po ninakaw iyon.”

“At yung caregiver na ₱2,600? Sahod ni Carlo ₱85,000. Kaya niya iyon. Hindi ko obligasyon iyon.”

Natahimik ang lobby. Yung ilang residente na naghihintay ng elevator, nakatingin sa amin.

Si Carlo sa wakas nagsalita.

“Mara, tama na. Mama, tama na po. Umuwi na tayo.”

Pero si Aling Delia hindi tumigil.

“At yung insurance! Nagtago ka pa ng papeles! Kung namatay ang anak ko dahil doon!”

Doon ako naputol.

“Tita! Tatlong linggo nang na-seen ni Carlo ang picture ng asul na kahon na sinend ko noong July 15! Nasa second shelf ng bookshelf niyo sa Quezon City! Alam niya kung nasaan! Sinabi ko pa sa nurse sa St. Luke’s! Huwag niyo po akong pagbintangan na nagtago!”

Napatingin si Angela kay Carlo, gulat.

“Carlo, alam mo pala kung nasaan? Sabi mo hindi mo makita kaya pinapahanap mo kay Ate Mara.”

Hindi makasagot si Carlo. Namula siya.

Doon lumabas ang totoo.

Sabi ni Angela, mahinang boses pero nanginginig, “Kaya pala sabi ni Tita hayaan na raw kitang mahirapan maghanap para bumalik si Ate Mara. Sabi ni Tita mapapagod din daw si Ate at maawa.”

Napatayo si Aling Delia.

“Anong pinagsasabi mo, Angela! Buntis ka, huwag ka ngang sumabat!”

Pero tuloy-tuloy si Angela, umiiyak na.

“Tama na po, Tita. Pagod na po ako. May bleeding po ako, 9 weeks pa lang po ako, may fluid po sa tiyan ko sabi ng doktor sa St. Luke’s. Pero pinagpuyat niyo pa rin po ako magbantay kay Carlo. Sabi niyo asawa na ako, obligasyon ko raw.”

Lumuhod si Aling Delia sa tabi ng wheelchair ni Carlo, umiiyak na rin, pero ibang klase ng iyak, parang panunumbat.

“Ginagawa ko lang ito para sa pamilya! Ubus na ang pera namin! Binigay na namin kay Mara ang ₱1,000,000! Saan pa kami kukuha ng pang-caregiver na ₱2,600 araw-araw?”

Si Carlo, sa wakas, huminga nang malalim at nagsalita nang diretso sa akin.

“Mara, sorry. Alam kong nakita ko na yung kahon. Hindi ko sinabi kasi… kasi sabi ni Mama baka bumalik ka kung kailangan mo pa ring hanapin. Alam kong mali.”

Tumingin ako sa kanya. Yung lalaking minahal ko ng anim na taon, na inalagaan ko ang tatay na si Mang Ramon ng 21 days na walang tulog, na ngayon naka-wheelchair at pinapanood lang ang nanay niyang inaaway ako.

Sabi ko, “Carlo, nung naoperahan ka sa appendix apat na taon na ang nakalipas, sino ang tumakbo sa nurse station? Ako. Nung nabalian si Tito Ramon, sino ang nag-alaga ng 21 days? Ako. Pero kailan niyo ako tinanong kung pagod na ako?”

“Ngayon may asawa ka nang bago, si Angela. Buntis siya, may threatened miscarriage. Hindi mo siya dapat pinagpupuyat. At hindi mo dapat hinahayaan na gawin din sa kanya ang ginawa niyo sa akin na ‘sanay ka na’.”

Tahimik ang lahat.

Nilapitan ko si Angela at hinawakan ang kamay niya.

“Angela, hindi mo kailangang matakot. May karapatan kang magpahinga. Sabihin mo sa OB mo ang totoo. At kung kailangan mo ng tulong, nandoon ang nurse station sa St. Luke’s, may listahan sila ng caregiver na ₱1,800 day shift at ₱2,600 24 hours. Hindi ikaw ang dapat magbayad ng lahat ng iyon.”

Tumingin sa akin si Angela, umiiyak, at tumango.

Humarap ako kay Aling Delia.

“Tita, tapos na po ang obligasyon ko sa inyo. Naipadala na po ng abogado ko ang formal notice. Kung may kailangan pa po kayo tungkol sa pera, sa abogado na po kayo makipag-usap. Hindi na po sa akin. At yung bahay sa Quezon City, nailipat ko na po ang Meralco at PLDT sa pangalan ni Carlo. Wala na po akong kinalaman doon.”

Gusto pa sanang magsalita ni Aling Delia, pero dumating na ang building manager ng condo. Sabi niya bawal ang komosyon sa lobby.

Umalis sila. Si Carlo inalalayan ni Angela paalis, hirap sa wheelchair. Si Aling Delia sumusunod, bulong nang bulong.

Pag-akyat ko sa unit ko, nanginginig ang kamay ko, pero magaan ang dibdib ko.

Kinabukasan, nag-message si Angela.

“Ate Mara, salamat po. Nagsalita po ako kay Carlo. Sabi ko kung hindi siya kukuha ng caregiver na ₱2,600, uuwi ako sa nanay ko sa Cebu. Pumayag po siya. May caregiver na po siya ngayon na day shift na ₱1,800. Ako po nagpapahinga lang po.”

Napangiti ako.

Nag-reply ako, “Alagaan mo sarili mo, Angela. Huwag mong hayaan na sabihin nilang sanay ka na. Hindi ka sanay na saktan.”

Lumipas ang isang linggo.

Bumalik ako sa opisina sa Makati. Nag-file ako ng bagong leave, hindi para mag-alaga ng iba, kundi para sa sarili ko. Nag-enroll ako sa pottery class sa Quezon City, yung matagal ko nang gustong gawin.

Isang hapon, habang nag-aayos ng mga gamit, nakita ko ulit yung bank card na may ₱1,480,000. Hindi na iyon simbolo ng away, simbolo na iyon ng anim na taon kong pagtatrabaho, pagpupuyat, at pagmamahal na hindi nasayang.

Tinawagan ko ang kapatid ko sa Cebu.

“Sis, bakasyon tayo ulit. Sa Siargao naman. Ako na ang bahala sa tiket.”

At habang pinapanood ko ang sunset mula sa bintana ng condo ko sa BGC, hawak ang mainit na kape, alam kong sa wakas, ako na ulit ang may hawak ng sarili kong direksyon. Sa susunod na biyahe, ako na ang pipili kung kailan ako aalis, kung saan ako pupunta, at kung sino ang isasama ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨