Bahagi 4
Noong bumalik ang mister ko para kunin ang gamit at humingi ng tawad, doon ko siya hinarap at sinabi kong tapos na ang panloloko niya sa akin

Sabado, alas tres ng hapon. Yun yung oras na sinabi ko kay Carlo na bumalik siya.

Alas dos pa lang, gising na ako. Naglinis ako ng condo, pero hindi para sa kanya, para sa akin. Nag-yoga ako ng isang oras, naligo, nagsuot ng simpleng dress na komportable.

Yung guard sa baba nag-message, “Ma’am Mara, nandito na po si Sir Carlo sa lobby.”

Sabi ko, “Pakipapasok, Kuya.”

Nung bumukas yung elevator, si Carlo yun. Payat siya tingnan, parang puyat. Suot niya yung lumang t-shirt na hindi ko nakita nung inimpake ko, ibig sabihin bumili siya ng bago o nanghiram.

May dala siyang maliit na paper bag. “Mara,” sabi niya, mahina boses.

“Pumasok ka,” sabi ko. Hindi ko tinanggal yung kadena hanggang nasa harap na siya ng pinto. Binuksan ko.

Pumasok siya, tumingin sa paligid. Wala na yung tea set niya, wala na shoe rack niya. Yung wedding picture wala na sa pader.

“Naupo ka,” sabi ko.

Umupo siya sa sofa, yung dating pwesto niya. Ako umupo sa kabilang sofa, hindi sa tabi niya.

Tahimik kami ng ilang segundo.

“Mara, sorry,” simula niya. “Alam kong mali ako.”

“Anong mali mo?” tanong ko. Gusto kong marinig mismo sa kanya, hindi yung sorry lang.

Huminga siya ng malalim. “Nagsinungaling ako na bawal pamilya. Pwede pala. Sinabi ko yun kasi… kasi gusto kong makasama si Bea.”

Doon pa lang, parang may bato na bumagsak sa dibdib ko pero nanatili akong kalmado.

“Sino si Bea sa’yo?” tanong ko.

“Product manager namin. Bago lang. Two months pa lang. Magaling siya, masayahin. Nung una, wala lang. Katrabaho lang. Pero… pero natuwa ako na may nag-a-appreciate ng trabaho ko. Lagi niya akong pinupuri sa meeting. Ikaw kasi lagi kang busy, pag umuuwi ako tulog ka na o may ginagawa ka. Siya lagi nandiyan sa office.”

“So kasalanan ko pa?” sabi ko, hindi tumaas boses ko pero matalim.

“Hindi! Hindi kasalanan mo. Ako may problema. Natuwa ako sa atensyon. Kaya bumili ako ng pabango, kaya inayos ko sarili ko. Para mapansin niya ako.”

Sa wakas, inamin niya yung pabango. Yung ₱3,500 na pabango na dati ayaw niyang bilhin.

“Yung akbay sa picture?”

“Wala yun. Nag-picture lang. Sinabi ng photographer, dikit-dikit para kasya. Wala kaming relasyon. Promise, Mara, wala.”

“Wala kayong relasyon pero nagsinungaling ka? Wala kayong relasyon pero tinago mo siya sa picture na sinend mo sa akin? Wala kayong relasyon pero pinatay mo yung cellphone mo nung lumapit ako?”

Sunod-sunod kong tanong. Hindi siya makasagot agad.

“Mara, hindi ko ginusto na saktan ka,” sabi niya, medyo naiiyak na.

“Pero sinaktan mo ako,” sabi ko. “Alam mo ba anong pakiramdam ng makita yung mister mo na nakaakbay sa iba habang sinasabi mong nasa board game ka lang? Alam mo ba pakiramdam ng mag-isa sa condo na akala mo safe ka pero niloloko ka pala ng dalawang buwan?”

Tumungo siya. “Alam ko. Tanga ako.”

“Carlo, hindi ka tanga. Nagdesisyon ka,” sabi ko. “Nagdesisyon kang magsinungaling. Nagdesisyon kang bumili ng pabango para sa ibang babae. Nagdesisyon kang i-crop si Bea sa picture.”

Kinuha niya yung paper bag. “Dinala ko yung paborito mong leche flan galing Tagaytay. Nung pauwi kami, naalala kita. Gusto kong bilhan ka.”

Tinitigan ko yung leche flan. Dati matutuwa ako. Ngayon hindi.

“Carlo, hindi leche flan ang kailangan ko,” sabi ko. “Kailangan ko ng totoo.”

Tumayo ako, kinuha ko yung envelope ng titulo ng lupa at yung bank account statement na pinrint ko.

“Yung condo na to, sa akin to bago pa tayo ikasal. Hindi ko to pinagdadamot, pero gusto kong malinaw. Kung magsasama pa tayo, kailangan may respeto. Hindi pwedeng nagsisinungaling ka tungkol sa team building tapos ako naghihintay dito na parang tanga.”

“Anong gusto mong gawin ko?” tanong niya.

“Hindi ikaw magtatanong sa akin kung anong gusto ko. Ikaw dapat magsabi kung anong gagawin mo para ayusin to,” sabi ko.

Tahimik siya ng matagal. Tapos sabi niya, “Mara, aalis ako sa project team. Magpapa-transfer ako sa ibang team sa Makati para hindi ko na siya araw-araw makita. Ibablock ko siya sa personal kong cellphone, work lang kung kailangan. At… at mag-counseling tayo kung gusto mo. Gusto ko pa tayong dalawa.”

“At yung pagsisinungaling?” sabi ko.

“Hindi na mauulit. Promise. Ipapakita ko sa’yo cellphone ko anytime. Wala na akong tinatago.”

Tinitigan ko siya. Yung lalaking pinakasalan ko, nakaupo sa sofa, hawak yung leche flan, mukhang pagod at nagsisisi. Hindi ko alam kung totoo lahat ng sinasabi niya, pero alam kong ngayon lang siya naging totoo sa ilang buwan.

“Carlo, hindi pa tayo okay,” sabi ko. “Pero hindi pa tapos. Bibigyan kita ng isang buwan. Isang buwan na hindi ka dito titira. Doon ka muna sa kapatid mo sa Pasig. Sa isang buwan, kung makita kong totoo yung sinasabi mo, kung magpakita ka ng respeto, pag-usapan natin ulit. Pero kung maulit yung pagsisinungaling, tapos na talaga.”

“Isang buwan?” gulat siya.

“Oo. At yung tea set mo, nasa guard. Kunin mo. Pero yung susi ng condo, hindi ko muna ibabalik. Pag pumunta ka dito, mag-message ka muna. Hindi ka basta-basta papasok.”

Parang nasaktan siya pero tumango. “Sige Mara. Payag ako.”

Tumayo siya, parang gusto niya akong yakapin pero hindi siya lumapit. “Mara, mahal pa rin kita. Si Bea, wala yun. Crush lang siguro, pero ikaw asawa ko.”

“Crush na sinuportahan mo ng ₱3,500 na pabango at kasinungalingan,” sabi ko. “Ayusin mo muna sarili mo bago mo sabihin mahal mo ako.”

Umalis siya. Dala yung paper bag na may leche flan, iniwan niya sa table. Hindi ko ginalaw.

Pagkasara ng pinto, nilagay ko ulit yung kadena. Pero hindi na dahil sa takot, pero dahil gusto kong ako magdesisyon kung sino papapasukin ko.

Linggo, nag-yoga class ako ulit kasama si Jessa. First time in three months. Pagkatapos, nagkape kami sa Quezon City, nagtawanan.

Lunes, bumalik ako sa opisina. Mas magaan pakiramdam.

Si Carlo, nag-message araw-araw, hindi na yung dati na puro “busy ako”. Nagsesend siya ng picture ng lunch niya, ng office niya, minsan screenshot ng work chat na wala si Bea.

Hindi ko pa siya pinapatawad nang buo. Pero nakita kong sinusubukan niya.

Isang buwan ang lumipas. Bumalik siya isang Sabado, may dalang hindi pabango pero yung polo na light blue na binili ko dati, maayos na nakaplantsa.

“Mara,” sabi niya, “nagpa-transfer na ako. Nasa ibang team na ako sa Makati. Hindi ko na siya ka-team.”

Tiningnan ko siya. Wala na yung amoy ng mamahaling pabango. Amoy sabon lang, malinis.

“Pumasok ka,” sabi ko sa wakas, at binuksan ko yung pinto nang walang kadena.

Hindi pa tapos ang kwento namin. Marami pa kaming kailangang ayusin, maraming sugat. Pero sa gabing yun, umupo kami sa sala ng condo namin sa Quezon City, nag-usap nang hindi nagsisinungaling, at sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, naramdaman kong pwede pa pala kaming magsimula ulit nang dahan-dahan, pero sa pagkakataong to, ako na yung mas matapang at mas buo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨