Bahagi 3
Akala ko simpleng akbay lang sa picture ang kasalanan ng mister ko pero nang malaman kong nagsinungaling siya na bawal ang pamilya, doon ako natauhan

Lunes ng umaga, hindi ako pumasok sa opisina. Nag-leave ako. Hindi ako makatayo ng maayos, parang pagod na pagod katawan ko kahit wala naman akong ginawa buong weekend.

Si Carlo hindi na bumalik ng Linggo ng gabi. Kinuha niya yung dalawang maleta at yung bayong sa hallway. Narinig ko yung elevator bumaba. Pagkatapos nun, tahimik na.

Si Jessa dumating ng alas nuwebe, may dalang pandesal at kape. Hindi siya nagtanong agad. Naupo lang siya sa tabi ko sa sofa. Yung condo namin sa Quezon City na dati punong-puno ng gamit ni Carlo, ngayon ang luwag. Kita mo yung alikabok sa sulok na dati natatakpan ng shoe rack niya.

“Mara,” sabi ni Jessa sa wakas, “yung kaibigan ko, yung may boyfriend na kasama sa project team, kinausap ko ulit.”

Tumango lang ako.

“Sabi niya, hindi totoo na bawal pamilya. In fact, may dalawang katrabaho na nagsama ng misis nila sa Tagaytay. Yung isa nga nagsama pa ng anak. Nasa resort mismo sila, may family room pa.”

Parang may bumara sa lalamunan ko. So nagsinungaling talaga siya.

“At yung Bea na yun,” tuloy ni Jessa, dahan-dahan, “sabi ng boyfriend ng friend ko, bago lang talaga siya, two months pa lang. Product manager. Magaling daw, mabait. Pero simula dumating siya, lagi na raw silang magka-group ni Carlo sa project. Lagi raw sabay mag-lunch. Hindi raw sila tinatago.”

Hindi ko alam kung anong mas masakit. Yung akbay ba o yung two months na hindi ko alam na may Bea na pala.

Kinuha ko yung cellphone ko. Binuksan ko ulit yung chat ni Carlo. Yung mga picture na sinend niya nung Sabado. Yung view ng Tagaytay, yung board game daw. Pinagkumpara ko sa picture na sinend ni Jessa. Same rooftop. Same background. Pero sa picture ni Carlo, siya lang mag-isa o kaya cropped, walang ibang tao. Sa picture ni Jessa, kumpleto sila, kasama si Bea na nakaakbay siya.

Ibig sabihin, pinili niyang hindi isama si Bea sa picture na sinend sa akin. Alam niyang magagalit ako.

Tumawag si Carlo ng tanghali. Hindi ko sinagot. Nag-message siya, “Mara, nasa office na ako. Pwede ba tayo mag-usap?”

Hindi ako sumagot.

Tumawag ulit siya ng hapon. Sinagot ko na sa wakas kasi pagod na ako.

“Mara, thank you sinagot mo,” sabi niya, parang naawa ako sa boses niya pero pinigilan ko.

“Carlo, tanungin kita ng diretso. Bakit ka nagsinungaling na bawal pamilya?” sabi ko.

Tahimik siya ng matagal. Narinig ko yung ingay ng opisina sa likod niya, sa Makati yung office nila.

“Kasi… kasi gusto ko lang mapag-isa kasama team. First team building ko with Bea as PM, gusto ko ma-impress sila. Pag kasama kita, baka hindi ako makasama sa inuman sa gabi.”

Inuman. So may inuman sa gabi na hindi niya sinabi sa akin.

“At bakit nakahubad yung picture na sinend mo? Bakit wala si Bea?”

“Wala lang. Hindi ko naisip na big deal yun.”

“Big deal sa akin,” sabi ko. “Carlo, naalala mo ba nung nakita kitang nagte-text tapos pinatay mo agad phone mo? Sabi mo funny video lang. Si Bea ba yun?”

Hindi siya sumagot agad. “Mara, nag-o-overthink ka na.”

“Overthink? Yung pabango na binili mo, ₱3,500 yun di ba? Dati ayaw mo gastusan. Tapos biglang inubos mo sa isang gabi? Para saan? Para kanino?”

Sa wakas umamin siya ng konti, “Oo, bumili ako ng bago. Kasi… kasi gusto kong mabango ako. Hindi lang para kay Bea, para sa lahat.”

Para sa lahat daw. Pero sa isip ko, para kay Bea.

Gabi na nun, umalis si Jessa. Sabi niya kung kailangan ko siya tawagan ko lang siya.

Mag-isa ulit ako sa condo. Binuksan ko yung storage, nakita ko yung wedding picture namin. Kinuha ko. Tinitigan ko. Si Carlo at ako, nakangiti sa Quezon City Hall. Ako naka-white dress na simple lang, siya naka-barong. Ang saya namin nun. Walang Bea, walang team building, walang pabango.

Umiyak ako. Hindi yung malakas, yung tahimik lang na may luha na tuloy-tuloy. Masakit pero hindi na ako naguguluhan. Malinaw na sa akin, may tinatago siya.

Naalala ko yung mga ilang linggo bago yun. Lagi siyang late umuwi, sabi overtime. Pero pag umuuwi, amoy mabango pa rin, hindi amoy pagod. Lagi siyang nasa harap ng salamin, inaayos buhok. Dati hindi naman.

At yung cellphone niya, dati nakalapag lang sa table, ngayon lagi nang nakabaliktad.

Hindi ko kailangan ng camera, hindi ko kailangan ng recording. Sapat na yung nakita ko. Yung pattern.

Kinaumagahan, Martes, may ginawa akong desisyon. Maliit lang pero importante sa akin.

Pumunta ako sa bangko malapit sa SM North. Yung joint account namin, hindi naman malaki laman, mga ₱180,000 lang, pero nilipat ko yung kalahati sa personal kong bank account na ako lang may access. Hindi para nakawin, pero para protektahan sarili ko.

Tapos pumunta ako sa drawer, kinuha ko yung titulo ng lupa ng condo. Nasa pangalan ko talaga, binili ko bago pa kami ikasal ni Carlo nung nagtatrabaho pa ako sa BGC. Nasa envelope pa, maayos.

Tinawagan ko yung pinsan kong abogado, hindi para mag-file ng kahit ano, pero para lang magtanong kung anong karapatan ko kung sakali.

Sabi niya, “Mara, document mo lahat. Wag kang aalis sa condo mo.”

Yun lang ginawa ko. Hindi ko pa siya hiniwalayan sa isip ko. Pero ayoko nang maging yung babae na naghihintay lang at nagpapanggap na okay lang lahat.

Hapon ng Martes, nag-message si Carlo, “Mara, pwede ba akong dumaan mamaya para kunin yung charger ko at yung ibang papeles sa table?”

Sabi ko, “Yung papeles nasa maleta mo na sa labas dati, pero dinala mo na. Yung charger nasa drawer sa kwarto, iiwan ko sa guard sa baba ng condo. Kunin mo dun.”

“Sobra ka naman,” sagot niya.

“Carlo, hindi ako sobra. Nag-iisip lang ako,” sagot ko.

Miyerkules, hindi siya nag-message. Ako rin hindi.

Pero ng gabi, nakita ko sa Facebook, nag-my day si Bea. Picture ng team building din, pero ibang anggulo. Naka-tag si Carlo. Nakaakbay pa rin. Pero ngayon, kita ko may comment si Carlo, “Thanks team! Best team building ever!”

Parang may sumaksak sa dibdib ko pero hindi na ako umiyak. Nag-screenshot ako, hindi para ipang-blackmail, pero para maalala ko kung bakit kailangan kong maging matatag.

Sa totoo lang, mahal ko pa si Carlo. Pero hindi na ako yung Mara na maniniwala agad sa sabi niyang bawal pamilya.

Nung gabi ng Miyerkules, nag-ayos ako ng maliit na bag. Nilagay ko dun yung yoga mat ko na matagal ko nang hindi nagagamit simula nung lagi akong naghihintay kay Carlo sa bahay. Nag-book ako ng class para sa Huwebes ng umaga.

Maliit na desisyon, pero sa akin malaki. Ibig sabihin babalik ako sa sarili ko.

Bago ako matulog, nag-message ako kay Carlo, “Sa Sabado, bumalik ka dito ng alas tres. Mag-usap tayo ng maayos. Wag kang magdadala ng iba. Tayo lang. Kung gusto mo pa ng maayos na usapan, wag kang late.”

Nag-reply siya agad, “Sige. Salamat Mara.”

Pinatay ko yung ilaw. Yung condo tahimik, pero hindi na nakakatakot. Parang sa wakas, ako ulit yung nakatira dito, hindi lang yung naghihintay.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖