Bahagi 4
Hinarap ko silang dalawa sa harap ng buong pamilya namin at doon ko binawi ang kama ko ang bahay ko at ang respeto ko bilang asawa at bilang babae

Kinaumagahan, maaga akong nagising sa guest room. Alas sais pa lang.

Si Carlo tulog pa sa sofa sa sala, nakabaluktot, may kumot na asul na checkered. Yung kumot na ako mismo naglatag kagabi.

Hindi ko siya ginising. Dumiretso ako sa kusina, nagtimpla ng kape. Tahimik ang condo. Amoy pa rin ng pabango ni Vanessa sa hangin ng master bedroom kaya binuksan ko bintana.

Alas otso, tumawag si Mama. Umiiyak. Sabi ni Papa tinawagan siya kagabi.

“Grace, totoo ba yung sinabi ng biyenan mo? Pinatulog ng asawa mo ibang babae sa kama ninyo?” sabi ni Mama.

“Opo, Ma,” sagot ko.

“Umuwi ka muna dito. Wag ka dyan,” sabi niya.

“Hindi Ma, dito lang ako. Bahay ko to. Kung aalis ako, parang ako pa may kasalanan.”

Tahimik si Mama. Pagkatapos sabi niya, “Sige. Pero pupunta kami dyan mamaya kasama papa mo. At tatawagan namin magulang ni Carlo.”

Alas nuebe nagising si Carlo. Naupo siya sa sofa, hawak ulo.

“Grace,” tawag niya.

Lumingon ako. “Magkape ka muna.”

Umupo siya sa dining table. Hindi siya makatingin sa akin diretso.

“Umalis na ba si Vanessa kagabi?” tanong ko.

“Oo. Nag-Grab siya papuntang Makati.”

“Tawagan mo siya,” sabi ko.

Nagulat siya. “Bakit?”

“Kasi kailangan nating mag-usap na tatlo, sa harap ng pamilya. Ayoko ng patago.”

“Grace, wag mo nang palakihin. Tapos na yun,” sabi niya.

“Tulad ng sinabi mo kagabi? Na wag kong palakihin? Carlo, pinatulog mo siya sa kama ko, nagsinungaling ka tungkol sa guest room, at may nakita akong reseta. Kailangan ko ng malinaw na sagot.”

Hindi siya sumagot.

“Yung reseta,” sabi ko, “buntis ba siya?”

Namutla si Carlo.

“Grace…”

“Sagutin mo lang. Buntis ba siya?” ulit ko, mahinahon pero buo.

Tumango siya, dahan-dahan. “Oo.”

Parang may bumabagsak sa dibdib ko, pero hindi ako umiyak.

“Ako ba ama?” Hindi, hindi ako ama, siya pala. “Ikaw ba ama?”

Umiling siya agad. “Hindi! Hindi ako! Boyfriend niya. Pero nag-aaway sila. Kaya wala siyang matuluyan.”

“Kung boyfriend niya ama, bakit ikaw nag-aalala? Bakit ikaw nag-uwi? Bakit ikaw pa nagbuhat ng bag niya sa side table ko?”

“Naawa lang ako. Kasi tinatakot siya ng boyfriend niya. Gusto niya magpa-check up mag-isa, sinamahan ko. Tapos nagkaroon ng inuman sa opisina, nahilo siya.”

“Naawa ka,” ulit ko. “Carlo, anim na taon tayong kasal. Nung na-stent si Papa, ako nagbantay ng kalahating buwan. Nung naospital nanay ko, ikaw nasa Davao for work. Nung sinabi kong gusto kong mag-aral ulit ng short course na ₱50,000, sabi mo pag-isipan muna kasi mahal. Pero yung sekretarya mo na buntis, kaya mong iuwi ng hatinggabi at ibigay kama natin nang walang tanong?”

Tahimik si Carlo. Tumulo luha niya.

“Grace, mali ako. Sobrang mali. Hindi ko naisip mararamdaman mo. Akala ko simpleng tulong lang.”

“Simpleng tulong ang magsinungaling?”

Wala siyang sagot.

Mamaya, dumating ang pamilya. Dumating si Papa at Mama ni Carlo, si Mang Ramon at Aling Lita. Dumating din Mama at Papa ko galing Quezon City. Puno sala ng condo namin na dati tahimik lang.

Si Mang Ramon nauna nagsalita. “Carlo, anong klaseng pag-iisip yan? Asawa mo pinatulog mo sa sala?”

Si Aling Lita umiiyak, lumapit sa akin. “Grace, pasensya ka na anak. Hindi ka namin naturuan ng maayos ng anak namin.”

Si Mama ko hawak kamay ko, mahigpit.

“Carlo, magkano ba sahod ng sekretarya mo para kailangan mo pa iuwi?” tanong ng Papa ko, galit pero mahinahon.

“Pa, hindi po sa sahod,” sagot ni Carlo.

“Eh saan? Bakit sa bahay ninyo pa? Maraming hotel sa BGC, ₱3,000 lang isang gabi. Bakit hindi mo dinala doon? Bakit sa kama pa talaga ng mag-asawa?”

Walang maisagot si Carlo.

Maya-maya, dumating si Vanessa. Tinawagan pala siya ni Carlo. Pumasok siya, nakayuko, walang make up, naka t-shirt lang.

“Ate Grace, pasensya na po ulit,” sabi niya.

Tumingin ako sa kanya. Hindi na ako galit na galit tulad kagabi. Pagod lang.

“Vanessa, buntis ka?” tanong ko diretso, sa harap ng lahat.

Tumango siya, umiiyak. “Opo, three months na po.”

“Si Carlo ba ama?”

Mabilis siyang umiling. “Hindi po! Hindi po si Sir Carlo! Boyfriend ko po. Pero naghiwalay na kami. Natakot po ako kagabi kasi dumugo ako konti kaya dinala ako ni Sir sa clinic. Tapos po may inuman, nahilo po ako.”

“At bakit sa bahay namin ka dinala?” tanong ko.

“Kasi po sabi ni Sir malapit lang daw. Hindi ko po alam na ganun mangyayari. Kasalanan ko po.”

Umupo si Vanessa sa sahig, umiiyak.

Tumingin ako kay Carlo. “Carlo, narinig mo? Hindi ikaw ama. Pero kahit hindi ikaw ama, mali pa rin ginawa mo.”

Tumayo ako. Sa harap ng lahat, sinabi ko,

“Una, simula ngayon, hindi na pwedeng magtrabaho si Vanessa sa team mo. Ilipat mo siya sa ibang department o bigyan mo ng maayos na exit. Hindi dahil galit ako sa kanya, pero dahil hindi na healthy.”

Tumingin si Carlo, tumango.

“Pangalawa, itong condo, conjugal to pero ako nag-down. Gusto kong linawin natin bank account. Yung joint account natin na may ₱2.5 million, hahatiin natin. Yung sahod mo sahod mo, sahod ko sahod ko. Wala nang tago.”

Nagulat si Carlo pero hindi tumutol.

“Pangatlo, kung gusto mo pa ng kasal na to, mag-couple counseling tayo. Hindi yung ako lang mag-aadjust. Kung ayaw mo, sabihin mo ngayon.”

Tahimik buong sala.

Si Mang Ramon tumango. “Tama si Grace.”

Si Carlo lumapit sa akin, lumuhod. Hindi dramatic, pero totoo. Hawak kamay ko.

“Grace, gusto ko pa. Gusto ko pa ng kasal natin. Mali ako. Hindi ko na uulitin. Kahit anong counseling, gagawin ko. Kahit ilipat ko pa opisina sa Cebu para lang mapatunayan ko.”

Hindi ko agad binawi kamay ko. Tiningnan ko siya.

“Carlo, hindi kita pinapalayas. Pero hindi na ako matutulog sa sofa. At hindi na ako yung Grace na tatahimik lang pag tinapakan.”

Tumayo siya.

Si Vanessa tumayo rin. “Ate Grace, aalis na po ako sa company sa katapusan ng buwan. May ipon po ako kahit ₱40,000 lang. Uuwi po ako sa probinsya. Pasensya na po talaga.”

Tiningnan ko siya. “Mag-ingat ka. At sana maalagaan mo baby mo. Pero wag mo nang ulitin sa ibang asawa ginawa mo sa akin.”

Tumango siya at lumabas.

Pagkaalis niya, si Aling Lita lumapit at niyakap ako. “Salamat anak, hindi mo sinaktan anak namin kahit pwede.”

Si Mama ko ngumiti kahit may luha. “Umuwi ka minsan sa bahay ha, miss ka na namin.”

Nang umalis na lahat, naiwan kami ni Carlo sa condo. Tahimik.

Binuksan ko master bedroom. Tinanggal ko lahat ng bedsheet, punda, at kumot. Nilagay sa laundry bag. Binuksan ko bintana ng malaki.

“Carlo, tulungan mo ako magpalit ng kama,” sabi ko.

Magkasama naming pinalitan. Bagong bedsheet, bagong amoy.

Nang matapos, umupo kami sa gilid ng kama.

“Grace, pwede pa ba ako matulog dito mamaya?” tanong niya, parang bata.

Tumingin ako sa kanya. “Oo. Pero sa sahig ka muna matulog ng tatlong gabi. Para maalala mo pakiramdam ng pinalayas sa sariling kama.”

Natawa siya ng mahina, may luha pa rin. “Fair.”

At sa unang pagkakataon pagkatapos ng gabing yun, naramdaman kong bumalik ang kontrol sa sarili kong bahay.

Hindi pa tapos ang lahat, pero alam kong hindi na ako yung babaeng yakap ang kumot sa sofa habang may ibang babae sa kama niya.

Ngayon, ako na yung babaeng marunong magsabi ng tama at maglagay ng hangganan, at marunong pa ring magmahal nang hindi nakakalimot sa sarili.

Kinabukasan, sabay kaming nag-book ng unang counseling session namin sa Makati, at sabay naming pinili ang bagong kulay ng kobre kama na kaming dalawa lang ang hihiga.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨