Bahagi 3
Akala ko lasing lang siya pero nang naamoy ko ang ospital sa damit niya at nakita ang bag niya sa side table ko doon ko nalaman ang buong totoo tungkol sa kanilang dalawa

Tahimik ang buong condo nang buksan ko ang guest room.

Dalawang kahon lang ng libro ang nandoon, maayos na nakasalansan sa gilid. Malinis ang kama. Nakalatag pa ang puting kobre kama na ako mismo naglaba nung isang linggo. Walang files. Walang tambak.

Nilingon ko si Carlo.

Namumutla siya. Si Papa nakatingin din sa kwarto, tapos tumingin kay Carlo.

“Sabi mo puno ng files? Anong files?” tanong ni Papa, nanginginig boses sa galit pero pinipigilan.

Hindi sumagot si Carlo. Si Vanessa nasa pinto ng master bedroom, nakatayo na, hindi na nakahawak sa pader. Maayos na siya tumayo. Wala nang hilo.

“Pasensya na po,” sabi ni Vanessa, pero tumingin siya kay Carlo, hindi sa akin.

Lumapit si Papa sa work room. Binuksan din. Ganoon din. Isang table lang, isang laptop, at bakanteng sofa bed. Pwede tulugan ng dalawang tao.

Doon ko naramdaman na parang sinampal ako ng katotohanan.

Lahat ng sinabi ni Carlo kanina, imbento.

Umupo si Papa sa sofa. Huminga siya ng malalim, hawak ang dibdib niya. Kinabahan ako, kumuha ako ng tubig. May maintenance siya sa puso.

“Carlo, umupo ka,” sabi ni Papa.

Umupo si Carlo sa tapat namin. Si Vanessa nakatayo pa rin sa may pinto ng kwarto namin.

“Grace, anak, doon ka muna sa kwarto ng nanay mo bukas,” sabi ni Papa sa akin. “Pero ngayong gabi, aayusin natin to.”

Tumango ako. Hindi ako makatingin kay Carlo.

Tinanong ni Papa si Vanessa, “Iha, saan ka ba talaga nakatira?”

Nag-aatubili si Vanessa. “Sa… sa Mandaluyong po.”

“Mandaluyong? Sabi ng asawa ko kanina apatnapung kilometro daw bahay mo?”

Tahimik si Vanessa.

“At bakit amoy ospital ka?” dagdag ko. Hindi ko napigilan.

Napatingin si Vanessa kay Carlo, parang humihingi ng tulong.

Si Carlo biglang nagsalita, “Nagpa-check up siya kanina. Kaya galing kaming ospital bago pumunta sa inuman ng team.”

“Anong check up?” tanong ko.

“Vertigo,” sagot ni Carlo agad. Masyadong mabilis.

Pero si Papa hindi naniwala. “Vertigo tapos pinainom ninyo sa team building? Anong klaseng opisina yan?”

Doon natahimik silang dalawa.

Kinuha ko ang bag ni Vanessa na nasa bedside table ko. Hindi ko binuksan, nilagay ko lang sa sahig malapit sa kanya. Pero nang nilagay ko, may nahulog. Isang maliit na reseta na nakatupi.

Hindi ko sinasadya pero nakita ko pangalan. Vanessa Cruz. At date ngayong araw lang. At nakasulat na gamot pang anti-nausea at vitamins na madalas para sa buntis. Hindi ako doktor pero alam ko kasi nagbuntis ang pinsan ko last year.

Nanlamig ako. Tiningnan ko si Carlo. Nakita niyang nakita ko.

“Grace, wag kang mag-isip ng kung ano-ano,” sabi niya agad.

“Hindi ako nag-iisip. Nagbabasa lang ako,” sabi ko.

Pinulot ni Vanessa agad reseta, namumula mukha.

“Pasensya na po, aalis na po ako,” sabi niya.

“Paano ka uuwi? Sabi mo walang sumasagot sa bahay ninyo,” sabi ni Papa, malamig ang tono.

“May… may pinsan po ako sa Makati, tatawagan ko,” sabi ni Vanessa.

“Kanina sabi mo wala kang kasama. Ngayon may pinsan ka na?” sabi ko, hindi na ako galit, pagod na.

Umiyak si Vanessa. Hindi malakas, tahimik lang. Umupo siya sa sahig.

Doon ko naramdaman awa, pero mas nangingibabaw ang sakit. Hindi dahil sa pag-iyak niya, kundi dahil alam kong matagal na itong nangyayari at ako lang ang huling nakaalam.

Si Carlo tumayo, gustong lumapit kay Vanessa pero pinigilan siya ni Papa ng tingin.

“Carlo, magpaliwanag ka sa asawa mo, hindi sa kanya,” sabi ni Papa.

Huminga si Carlo ng malalim. “Grace, walang nangyayari sa amin. Tinulungan ko lang siya kasi kawawa. Hindi ko alam saan siya dadalhin.”

“Tinulungan mo siya sa pamamagitan ng pagsisinungaling sa akin?” tanong ko.

“Yung guest room at work room malinis naman. Bakit kailangan mong sabihin puno?”

Hindi siya sumagot.

“Bakit kailangan sa kama natin?” dagdag ko.

“Akala ko mabilis lang to. Isang gabi lang.”

“Pero bakit bag niya nasa side table ko? Bakit ikaw pa nagbuhat?” tuloy ko.

Sunod-sunod na tanong pero mahinahon lang boses ko. Hindi ako sumisigaw. Pagod na kasi ako sumigaw sa utak ko.

Si Vanessa tumayo, kinuha bag niya. “Ate Grace, hindi ko po sinasadya. Aalis na po ako. Pasensya na po talaga.”

Lumabas siya ng kwarto, dumiretso sa pinto. Si Carlo sumunod pero hindi niya hinawakan. Binuksan ni Vanessa pinto ng condo at lumabas.

Naiwan kami ni Carlo at Papa sa sala.

Tahimik ng ilang minuto.

Si Papa tumingin sa akin, “Grace, gusto mo ba umuwi muna sa inyo sa Quezon City?”

Umiling ako. “Dito lang po ako, Pa. Bahay ko po to.”

Yung condo, nakapangalan sa akin at kay Carlo pero ako nag-asikaso ng downpayment galing sa ipon ko nung dalaga ako, halos ₱800,000. Siya naghuhulog monthly pero ngayon ko lang naisip kung gaano kahalaga na may pangalan ako sa titulo.

Si Carlo naupo ulit, hawak ulo.

“Grace, sorry.”

“Saan ka sorry?” tanong ko.

“Sa lahat.”

“Hindi sapat yung sa lahat,” sabi ko.

Tumayo si Papa. “Carlo, bukas pupunta ka sa bahay. Mag-usap tayo ng nanay mo. At Grace, kung gusto mo bukas ka na lumipat ng kwarto, palitan mo bedsheet.”

Pagkaalis ni Papa, sinamahan ko siya hanggang elevator. Bago sumara pinto, sabi niya sa akin, “Anak, matapang ka. Hindi ka sumigaw. Pero wag mong hayaan na tapakan ka. Mahal ka namin.”

Pagbalik ko sa unit, si Carlo nasa sala pa rin, nakayuko.

Hindi ako pumasok sa master bedroom. Kumuha ako ng bagong bedsheet at kumot mula sa cabinet at pumasok sa guest room. Isinara ko pinto pero hindi ni-lock.

Humiga ako. Sa unang beses sa anim na taon, sa guest room ako natulog sa sarili kong bahay.

At doon ko naisip ang desisyon na matagal ko nang iniiwasan.

Kinaumagahan, habang tulog pa si Carlo sa sofa, binuksan ko ang laptop ko. Binuksan ko ang joint bank account namin at ang folder ng titulo ng lupa at condo.

Kailangan ko nang ayusin ang mga bagay na dati hinayaan ko lang.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖