Bahagi 4
Sa gitna ng lobby ng resort sa Tagaytay, hinarap ko ang buong angkan at sinabi kong hindi na ako ang ATM nila kailanman.

Pagdating ko sa kwarto 1712, hindi ako agad nakatulog. Nakaupo lang ako sa gilid ng kama, nakatingin sa labas. Yung hot spring sa baba, may ilaw na, pero wala na akong ganang maligo. Yung cellphone ko, iniwan ko sa silent mode pa rin. Alam kong nag-aapoy pa rin yung group chat.

Mga 7pm, may kumatok ulit. Akala ko si Mama ulit. Pagbukas ko, si Papa lang mag-isa, may dalang dalawang bottled water.

“Pwedeng pumasok?” sabi niya.

Tumango ako.

Umupo siya sa sofa kung saan ko hinagis yung backpack kanina.

“Carlo, pasensya ka na,” sabi niya. “Ako dapat ang nagsabi kay Mama mo na tigilan na yang pagiging bida-bida sa mga kapatid niya.”

Hindi ako sumagot agad. Hinintay ko siya.

“Nung sinabi mo yung tungkol sa ₱500,000 na hiram, doon lang pumasok sa isip ko. Akala ko kasi nung nasa BGC ka pa, bariya lang sayo yun. Hindi ko alam na pati separation pay mo nagalaw mo na.”

“Pa, hindi ko sila sinisingil para ipahiya,” sabi ko. “Gusto ko lang na malaman nila na hindi na ako yung Carlo na may steady na sahod buwan-buwan. Freelance na ako. Minsan isang buwan walang project.”

Tumango si Papa. “Naintindihan ko. At tama ka. Hindi mo obligasyon.”

Tapos may sinabi siya na hindi ko inaasahan.

“Yung Mama mo, kaya niya nasabi na ikaw bahala, kasi nung bata pa siya, siya yung laging inuutusan ng mga kapatid niya na mag-ayos. Gusto niyang patunayan na kaya niya magpa-bakasyon ng buong angkan. Pero mali yung ginamit ka niya.”

Dun ako medyo lumambot. Mahal ko si Mama, pero pagod na ako.

“Pa, anong nangyari sa baba?” tanong ko.

Bumuntong-hininga si Papa.

“Si Tito Boy mo, nagwawala pa rin kanina. Gusto umuwi pero yung asawa niya ayaw. Mahal daw yung gas mula Manila hanggang dito. Sa huli, nagbayad sila ng isang deluxe lang, ₱4,800 per night, tapos nagsiksikan yung mag-anak nila dun. Lima sila sa isang kwarto.”

“Si Tita Cora mo, umiyak. Pero nagbayad din siya ng isang standard twin, ₱3,500 per night. Sabi niya dalawang gabi lang sila, hindi na tatlo. Yung anak niya at manugang, nag-ambagan.”

“Si Tito Lito, siya lang ang hindi nagbayad. Umuwi agad kasama yung dalawang anak niya. Sabi niya hindi daw siya pinahahalagahan.”

“Si Jomar, nag-stay. Naghati sila ng girlfriend niya sa ₱14,400. Nag-sorry siya sa akin kanina, sabi niya hindi niya alam.”

Nakinig lang ako. Walang tuwa, walang inis. Parang nanonood lang ako ng pelikula na matagal ko nang alam ending.

“Si Mama mo nasa kwarto namin,” dagdag ni Papa. “Umiiyak pa rin. Pero sabi ko sa kanya, hayaan ka muna.”

Tumayo si Papa, tinapik balikat ko.

“Bukas ng umaga, sabay na tayo mag-almusal bago ka mag-check out. Yung Mama mo, kakausapin ko.”

Pagkaalis ni Papa, naiwan akong mag-isa ulit. Pero mas magaan na.

Kinaumagahan, 8am, bumaba ako para mag-check out. Suot ko pa rin yung gray shirt, jeans at sneakers. Yung backpack ko nasa likod.

Sa lobby, nandoon pa rin yung ibang kamag-anak. Yung iba kakagising lang, naka-bathrobe, pero halatang puyat. Yung mga bata wala nang sigla tulad kahapon.

Nakita ko si Mama at Papa sa may breakfast area. Kumakaway si Papa.

Lumapit ako.

Si Mama, namumugto mata, pero ngumiti nang konti.

“Carlo,” sabi niya mahina. “Kumain ka muna.”

Umupo ako. Tahimik kaming kumain ng tatlo. Longganisa, sinangag, itlog. Walang nagsasalita ng ilang minuto.

Tapos si Mama nagsalita.

“Anak, sorry.”

Isang salita lang pero basag.

“Sorry kasi ginamit kita. Gusto ko lang kasi na isipin ng mga kapatid ko na maayos tayo, na kaya natin mag-host. Hindi ko naisip na ikaw ang nahihirapan.”

Tumingin ako sa kanya.

“Ma, okay lang na gusto mo mag-host. Pero sana tinanong mo muna ako kung kaya ko. Nung last year nung walang-wala ako, nahiya akong manghingi kasi alam kong sasabihin mo ‘pamilya tayo’. Pero nung ako nangailangan, walang pamilya na tumulong.”

Napayuko si Mama. Si Papa hinawakan kamay ni Mama.

“Simula ngayon,” sabi ni Mama, “hindi na ako magpapa-book ng hindi klaro sino magbabayad. At yung mga hiram nila sayo, ako mismo maniningil.”

Hindi ko na kailangan na singilin nila ako ng buo. Ang kailangan ko lang, marinig na may hangganan.

Maya-maya, dumating si Tito Boy. Mukhang hindi pa naliligo, gusot damit. Pero lumapit siya.

“Carlo,” sabi niya, medyo pilit pero seryoso. “Pasensya na sa inasta ko kahapon. Nahiya kasi ako sa front desk. Pero tama ka. Yung ₱250,000, babayaran ko. Hindi ngayon, pero hulugan ko. Nasa condo pa yung pera ko pero pwede kong galawin.”

Hindi ko inaasahan yun. Si Tito Boy kasi pinaka-mataas pride sa pamilya.

“Tito, hindi mo kailangan madaliin,” sabi ko. “Pero sana matuto tayo na kung hiram, hiram. Hindi bigay.”

Tumango siya. Walang yakapan, pero tumango.

Sunod si Tita Cora, kasama si Jomar.

“Carlo, yung sa amin ni Mark, hahanap kami ng paraan. Yung ₱150,000, kahit paunti-unti. Sorry kung nasabi kong time deposit. Nagsinungaling ako kasi nahiya ako.”

Si Jomar naman, “Kuya, thank you kahapon. Hindi ko talaga alam. Next time ako na mag-book ng sarili ko, hindi na ako aasa.”

Ngumiti ako sa kanya. Bata pa siya, 24, kakapasok lang sa first job niya sa Quezon City.

Si Tito Lito wala. Sabi ni Papa umuwi na nga at mukhang hindi pa handa makipag-usap. Okay lang. Hindi lahat ng tao magbabago agad.

Pagkatapos ng almusal, pumunta ako sa front desk para mag-check out ng kwarto kong standard na ₱11,400 for three nights. Pero sabi ko dalawang gabi lang ako, so ₱7,600 lang binayaran ko.

Habang naghihintay ng resibo, lumapit yung staff na kausap ko kahapon.

“Sir Carlo, okay na po yung 23 rooms. 12 rooms lang po ang nag-stay, kanya-kanya na po bayad. Yung iba po nag-cancel.”

Tumango ako. “Salamat.”

Paglabas ng resort, maaraw sa Tagaytay. Yung hangin malamig kahit tanghali. Sumakay ako sa bus pa-Manila, yung backpack ko nasa kandungan.

Sa biyahe, binuksan ko ulit yung family group chat. Tahimik na. Wala nang sunod-sunod na messages. Yung huling message galing kay Papa:

“Maraming salamat sa lahat na pumunta. Umuwi tayong may natutunan. Si Carlo babayaran lang yung kanya, tayo kanya-kanya na. Kung sino may utang, bayaran natin pag kaya na. Pamilya pa rin tayo pero may respeto na.”

Walang nag-react ng angry emoji. May ilang heart lang galing sa mga pinsan.

Ngumiti ako. First time sa loob ng tatlong taon, hindi ako nakaramdam ng bigat pag nakikita pangalan ng pamilya sa cellphone.

Pagdating sa condo ko sa Quezon City, maliit lang, 28 sqm, pero tahimik. Binaba ko backpack, nagtimpla ng kape.

Binuksan ko laptop ko. May email na bagong project, maliit lang ₱30,000 pero sapat na pang-isang buwan.

Doon ko na-realize, hindi ko kailangan ng malaking sahod para maging masaya. Kailangan ko lang ng hangganan.

Ngayon, pag may mag-message na “ikaw na bahala”, alam ko na kung paano sumagot.

At sa wakas, hindi na ako yung taga-libre, taga-bayad, taga-salo ng hiya ng buong angkan. Ako na ulit si Carlo, yung may sariling kwarto, sariling bayad, at sariling buhay na pinipili.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨