Bahagi 3
Akala ko pinsan lang niya si Dani pero nakita ko ang maleta niyang nasa guest room na at nagsinungaling pa rin si Carlo sa harap ko mismo

Hindi ako natulog sa master’s bedroom noong gabing yun. Humiga ako sa sofa sa sala, nagkumot ng manipis na kumot. Rinig ko ang pinto ng guest room na sumara. Rinig ko si Carlo na pumasok sa opisina niya, hindi sa kwarto namin.

Alas-dos ng madaling araw, bumaba si Dani para uminom ng tubig. Nakita niya ako sa sofa. “Ate, hindi ka po ba matutulog sa taas?” tanong niya, mahinang boses.

“Okay lang ako dito. Mas presko,” sabi ko. Tinitigan ko siya. Bata pa talaga. Maputi, makinis, walang kaalam-alam o magaling lang umarte. “Ilang taon ka na, Dani?”

“Twenty-three po,” sagot niya.

“Matagal ka na bang intern sa kanila?”

“Opo, mga three months pa lang po. Mabait po si Kuya Carlo sa akin, tinuturuan niya po ako.”

Tumango lang ako. Hindi ko na pinahaba. Bumalik siya sa taas.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Nagluto ako ng almusal tulad ng dati. Fried rice, itlog, longganisa. Nilagay ko sa mesa para sa tatlo. Si Carlo bumaba na naka-polo, amoy bagong ligo. Si Dani naka-oversized na t-shirt, mukhang t-shirt ni Carlo.

“Kumain na kayo,” sabi ko, parang walang nangyari.

Tahimik kaming kumain. Si Carlo panay tingin sa akin, naghahanap ng galit. Pero ngumiti lang ako.

Pagkatapos kumain, sabi ni Carlo, “Liza, aalis ako, may meeting sa Makati.”

“Sabay mo na si Dani? May pasok siya sa opisina, diba?” tanong ko.

“Ah, hindi. Day off niya ngayon. Dito lang muna siya,” sagot niya, mabilis.

Ngumiti ako. “Sige.”

Pagkaalis ni Carlo, hindi ako naglinis agad. Umakyat ako sa opisina niya. Hindi naka-lock. Sa table niya, nakita ko yung company ID niya at isang boarding pass na nakasiksik sa ilalim ng notebook. Cebu Pacific, Manila to Cebu, dalawang pangalan: Carlo M. Santos at Daniella R. Cruz. Sabay silang lumipad pa-Cebu noong Lunes. Yung araw na dapat nasa training siya sa Clark.

Kasabay, sa may trash bin ng opisina, may resibo ng hotel sa Mactan, Cebu. Deluxe room, four nights, ₱18,500 total. Bayad gamit ang joint credit card namin. Yung card na pang-grocery lang dapat.

Nanginginig ang kamay ko habang hawak ang resibo. Hindi dahil sa gulat, pero dahil sa linaw. Lahat ng sinabi niya, kasinungalingan.

Bumaba ako, nakita ko si Dani na nasa sala, nanonood ng TV, nakaupo sa sofa namin na parang siya ang misis.

“Dani,” sabi ko, mahinahon. “Maganda yung hotel niyo sa Mactan?”

Natigilan siya, namutla. “Ha? Anong hotel po?”

“Yung sa Cebu. Apat na gabi kayo ni Carlo, diba? Deluxe room.” Nilapag ko sa coffee table ang resibo.

Napaatras siya. “Ate, hindi po… hindi po kami… Sabi ni Kuya Carlo, work lang…”

“Work na may kasamang beach?” tanong ko, hindi na nakangiti. Pero hindi pa rin ako sumisigaw.

Umiyak si Dani. “Ate, sorry po. Sabi niya hiwalay na kayo. Sabi niya annulled na raw, pero magkasama pa kayo sa bahay dahil sa titulo ng lupa. Sabi niya mahal niya ako.”

Doon parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hiwalay? Annulled? Pitong taon kaming magkasama, at ako ang nagbayad ng kalahati ng downpayment ng duplex na ito na ₱4.2 million. Pareho kaming nakapirma sa titulo.

“Anong sinabi mo?” tanong ko, mahina.

“Yun po sabi niya sa akin, ate. Kaya pumayag ako sumama. Akala ko totoo,” umiiyak na sabi ni Dani.

Hindi ko siya kinawawa, pero hindi ko rin siya sinaktan. Bata pa siya, pero may kasalanan pa rin siyang pinasok ang bahay ng may asawa.

Pumasok ako sa kwarto, kinuha ko ang folder ng mga papeles namin. Titulo ng lupa, bank account na joint, at yung reservation sa French restaurant na ₱17,000 na non-refundable. Lahat nandun.

Si Carlo umuwi ng gabi, lasing nang konti. “Liza, tulog ka na ba?” tawag niya sa sala.

Nakaupo ako, hawak ang boarding pass at resibo.

“Training sa Clark o beach sa Mactan?” tanong ko.

Natigilan siya. Nakita niya ang hawak ko. Biglang nag-iba ang mukha niya, mula sa pagod naging galit.

“Pumasok ka sa opisina ko? Pinakialaman mo gamit ko?” sigaw niya, pero mahina dahil nandun si Dani sa taas.

“Joint card natin ginamit mo pang-hotel. Tapos sasabihin mong intern lang?” sabi ko, kalmado pa rin pero basag na ang boses ko.

Lumapit siya, pilit hinawakan ang kamay ko. “Liza, makinig ka. Hindi ko sinasadyang saktan ka. Bata pa si Dani, nalilito lang siya. Ako, napagod lang ako sa atin. Lagi kang nasa bahay, lagi kang nagtatanong kung nasaan ako. Gusto ko lang ng konting pahinga.”

Napagod? Pitong taon akong nag-alaga ng bahay na ito. Ako ang nag-asikaso ng lahat ng bills, ng mga titulo, ng mga magulang niya kapag may sakit.

“Pagod ka kaya humanap ka ng bente-tres anyos?” sabi ko.

“Wag mo siyang idamay! Ako may kasalanan!” sigaw niya, at doon ko nakita kung sino talaga ang pinoprotektahan niya.

Hindi si Dani ang umiyak nang malakas. Ako yung napaupo sa sahig, pero hindi na dahil sa lungkot. Dahil sa galit na matagal ko nang tinatago.

“Carlo, sa Sabado, anniversary natin. May reservation ako. Pupunta ka ba kasama siya o ako?” tanong ko.

Hindi siya sumagot.

Tumayo ako. Kinuha ko ang susi ng vault namin sa baba. Sa loob nandun ang original na titulo ng lupa at ang passbook ng savings namin na may ₱2.5 million, ipon namin pareho pero ako ang nag-ipon ng malaki.

“Simula bukas, hindi na kita lulutuan. Hindi na kita hihintayin. Pero hindi ako aalis sa bahay na ito. Kalahati nito sa akin,” sabi ko, tinitigan siya sa mata.

Umiiyak si Dani sa may hagdan, nakikinig.

Si Carlo, sa unang pagkakataon sa pitong taon, hindi nakasagot. Nakatayo lang siya, hawak ang ulo niya.

At doon ako nagdesisyon. Hindi malaki, pero importante. Kinansel ko ang reservation sa French restaurant. Tinawagan ko ang restaurant, kahit non-refundable, sabi ko gamitin na lang nila yung slot. Yung ₱17,000 na dapat para sa anniversary namin, ginamit ko pangpalit ng door lock code at pangpa-duplicate ng titulo ng lupa sa Registry of Deeds sa Makati kinabukasan. Maliit na bagay, pero sa akin, yun ang unang beses na pinili ko ang sarili ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖