Bahagi 4
Sa harap ng lahat ng kaibigan namin siningil ko si Carlo sa limang taon na panloloko at doon ko tuluyang binawi ang buhay ko

Sabado ulit. Isang linggo matapos yung gabi sa condo ni Paolo. Nag-message siya sa group chat.

“Housewarming ulit, kulang kasi tayo last time. Punta kayo.”

Alam kong nandoon si Carlo. Alam kong nandoon si Krista. Pero pumunta ako. Hindi para makipag-ayos. Pumunta ako para tapusin.

Suot ko yung beige na dress pa rin. Yung binili ko para sa gabing ipapakilala sana ako. Hindi na bago, pero akin. Nalabhan ko na. Hindi na para sa kanya.

Pagdating ko, tahimik sila nang makita ako. Nasa gitna pa rin si Krista, pero lumipat siya nang makita ako. Umupo siya sa tabi ni Dani.

Si Carlo nasa may kusina. Nakita niya ako, tumayo agad.

“Mara, buti pumunta ka.”

Tumango ako. “Kailangan kong kunin yung huling gamit ko.”

Lumingon si Paolo, alanganin. “Uy, guys, kain muna tayo?”

Pero hindi ako kumain. Inilapag ko sa mesa yung brown envelope.

“Carlo, ito yung computation ng deposit na binigay ko sa condo mo. ₱100,000. Sabi mo babayaran mo. One year na.”

Namula si Carlo. “Mara, dito pa talaga?”

“Dito. Kasi dito mo ako tinago. Dito rin kita sisingilin.”

Tumahimik ang buong sala. Si Dani napahawak sa braso ko.

“At ito pa,” sabi ko, nilabas ko yung maliit na velvet box. “Binalik ko na rin to. Akala ko dati regalo to na may ibig sabihin. Fashion ring pala na ₱8,500. Hindi masama, pero huwag mo nang tawaging soon kung wala ka naman palang balak.”

Tumingin si Carlo kay Krista, parang humihingi ng tulong. Pero nagsalita si Krista.

“Carlo, sabihin mo na kasi. Ako ba talaga dahilan?”

Hindi siya nakasagot agad. Doon lumabas yung totoo.

“Wala kang kinalaman, Krista,” sabi niya sa wakas. Tapos lumingon sa akin. “Mara, private lang naman kasi tayo dati. Okay naman tayo ah?”

“Private o tinatago mo ako kasi ayaw mong mamili?”

Tumaas ang boses ko, pero hindi ako umiyak. Buong-buo yung boses ko.

“Limang taon, Carlo. Limang taon akong naghintay sa labas ng opisina mo sa Makati para sabay tayong umuwi pero magkahiwalay tayong lalabas. Limang taon akong hindi nag-tag sa’yo sa Facebook kahit birthday mo. Limang taon akong nagsinungaling sa nanay ko na single ako.”

Lumapit si Paolo. “Mara, kalmahan mo lang.”

“Hindi ako galit, Paolo. Pagod lang ako.”

Humarap ulit ako kay Carlo.

“Alam mo kung anong pinakamasakit? Hindi yung hindi mo ako pinakilala nung Sabado. Masakit kasi noong nakaraang buhay, pinilit kitang aminin ako. At nung inamin mo ako, akala ko panalo ako. Pero hindi pala pag-amin ang pagmamahal. Minsan, para lang matapos ang away.”

Naguluhan si Carlo. “Anong nakaraang buhay?”

“Wala. Ang ibig kong sabihin, tapos na. Tapos na talaga.”

Kinuha ko yung envelope at iniwan sa mesa.

“Bayaran mo na lang sa GCash. Alam mo naman number ko. Kung hindi, okay lang. Ituring mo na lang na bayad sa limang taon na lesson.”

Tumalikod na ako. Pero hinawakan ni Carlo yung braso ko.

“Mara, mahal pa kita.”

Tiningnan ko yung kamay niya. Dati, hawak na ganyan, bumibigay ako.

“Mahal mo ako, pero kailan mo ako pinaglaban? Kahit minsan, ipinaglaban mo ba ako?”

Hindi siya nakasagot.

“Si Krista, niligawan mo siya dati. Hinabol mo siya hanggang airport. Ako, limang taon akong nasa tabi mo, pero ni minsan hindi mo ako hinabol.”

Doon umiyak si Krista. “Mara, sorry kung nadamay ka.”

Umiling ako at ngumiti sa kanya. “Hindi ikaw yon.”

Lumabas ako ng condo. Sumunod si Dani.

“Mara, ang tapang mo.”

“Hindi tapang. Gusto ko lang tapusin nang maayos.”

Pagbaba ko ng elevator, nakita ko yung Grab na paparating. Sakto.

Hindi na ako lumingon sa building ng BGC.

Linggo, naglipat ako ng gamit. Yung bagong opisina sa BGC, natanggap ako. ₱45,000 starting, mas mataas ng ₱15,000 sa dati kong sahod. Hindi kalayuan sa dating firm ni Carlo, pero ibang building.

Kinuha ko yung maliit na studio sa may Tomas Morato, Quezon City, malapit sa nanay ko. ₱18,000 lang kada buwan, pero may maliit na balcony na may halaman. Doon ko nilagay yung kapehan ko.

Nag-message si Carlo kinagabihan. GCash notification. ₱100,000. May note: “Sorry.”

Hindi ko na ni-replyan ng mahaba. Nag-reply lang ako ng “Received. Thank you.”

Tinanggal ko na rin yung susi ng condo niya sa keychain ko. Yung velvet box, binigay ko kay Dani. “Benta mo na lang, pang-pandesal.” Natawa siya.

Makalipas ang isang buwan, nagkita kami ni Krista ulit. Niyaya niya akong mag-brunch sa BGC. Wala nang awkward. Kwento na lang tungkol sa trabaho, sa States, sa mga ex na pareho naming pinagdaanan.

“Alam mo,” sabi niya, “buti na lang hindi ako pumayag dati kay Carlo. Kung naging kami, baka ako yung nasa posisyon mo ngayon.”

Tumawa ako. “Buti na lang talaga.”

Ngayon, gabi-gabi, umuuwi ako sa sarili kong bahay. Ako nagbubukas ng ilaw. Ako nagluluto. Walang nagte-text ng “huwag muna nating pag-usapan.”

Minsan dumadaan ako sa harap ng dating condo ni Paolo. Minsan nakikita ko yung barkada na nagpo-post. Hindi na ako naiinggit.

Natuto akong hindi lahat ng pag-amin ay pagmamahal, at hindi lahat ng pagtatago ay pagiging private. Minsan, pagtatago lang talaga dahil hindi ka pa sapat para ipaglaban.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, pag-uwi ko sa sarili kong bahay, hindi na ako naghintay ng message na hindi darating.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨